Yah mon!

De afgelopen week hebben we niet al te veel blogwaardigs beleefd. Maar de week begon wel leuk! Dinsdagmorgen zei Ruud “Zal ik de ochtend vrij nemen, dat we even langs een reisbureau kunnen?” We hadden namelijk al heel wat uurtjes op ’t internet doorgebracht de afgelopen tijd om een leuk reisje te vinden, zodat we nog even weg kunnen voordat we straks een tweede wurm hebben. Maar ik weet niet hoe ’t met jullie zit, maar ik vind ’t eigenlijk niks, je reis op internet zoeken. Je doet wel ideeën op, maar je moet als eerste je datum invullen, terwijl die bij ons juist flexibel was (je zal maar ‘n vrijdag als vertrekdatum invullen terwijl de donderdag goedkoper is, ik noem maar wat), en je moet om de haverklap je pagina verversen etc etc. Reisbureaus zijn hier zeldzaam en als je ze al vindt, zijn ze niet op zaterdag open. Elke keer kreeg ik visioenen van de D-Reizen op de Struytse Hoeck (Hellevoetsluis) waar we vroeger elke zaterdag wel 2x langs liepen (1x heen, 1x terug) en waar we ook best wel eens zomaar naar binnen zijn gestapt. Maar goed, Ruud had een adres opgekregen van collega Rob van een reisbureau dat zij wel eens gebruiken. Dus wij daar heen op dinsdagmorgen. En daar kom je toch in 2 uur tijd heel wat meer te weten over de diverse mogelijkheden. We hebben uiteindelijk een soort optie genomen op een reis, maar vervolgens wel meteen even thuis diezelfde reis opgezocht op internet. Op internet was ie ietsjes goedkoper, dus toch uiteindelijk wel via internet geboekt. We gaan dus in maart, en wel naar Jamaica!! Het is een all-in resort in Montego Bay, genaamd SunSpree Resort. Het ziet er erg modern uit, met heel veel faciliteiten, en het is ook zeer geschikt voor kinderen. Er ligt een soort mini-eilandje vlak voor de kust, dus niet al te veel stroming hopelijk en dus wat veiliger voor Alexander om lekker op het strand te spelen – alhoewel er natuurlijk ook zwembaden zijn. Ik ben normaal gesproken niet zo van de voorpret (dan valt het ook niet tegen), maar bij het zien van de foto’s van hun website gaat het toch wel erg kriebelen....!

Ik merk alleen dat ik nog wel heel wat Jamaicaans moet leren, klik maar eens op deze link! (wel wees gewaarschuwd, niet alles is even ‘netjes’).

Alexander zijn we al aan het trainen (’t begin klinkt wat vreemd, hij was net begonnen met uithalen de onderzettertjes te tellen – “one [wààànnn], two [toeoeoe]”):


De rest van de week heb ik allerlei gebruikelijke, huishoudelijke taakjes gedaan. Donderdag heb ik de auto gestofzuigd – voor het eerst volgens mij sinds ik ‘m heb (schaam schaam), dus best hard nodig. Gelukkig eet Alexander nooit iets kleverigs in de auto!

Van het weekend hebben we ook vooral praktische dingen gedaan: diverse dingen op de post gedaan; even langs de Lowe’s voor wat schroeven en verstevingsstukjes voor Alexander’s kast; Ruud is bezig geweest malletjes te maken voor alle planken en hun gaten; ik heb een rommelmand opgeruimd die in de loop der tijd heel wat rommel had verzameld; we zijn weer bezig geweest in Alexander’s aanstaande kamer. Van zulk soort dingen. En zaterdagmiddag zijn we met Alexander naar de kapper geweest (kon je misschien al zien op het filmpje). Al wachtend op zijn beurt doet Alexander .... ehhh... pappa een videospelletje.
En hierbij ook een kiekje van ‘voor de knipbeurt’: Soms vindt ie ’t niet leuk bij de kapper (huilen), soms valt het mee, maar dit keer vond ie het weer eens niet leuk - en hij zat nog wel in zo’n mooie kappersstoel. Maar het was best druk dit keer, en dan wordt het ‘m allemaal een beetje veel.

Maar goed, er is weer heel wat haar af, dus hij kan er weer even tegen. Ook lekker voor op vakantie straks, een beetje kort koppie.
Verder heeft Ruud zijn moeder voor deze zomer een reisje Amerika geboekt, voor ’t eerst helemaal in d’r up! Ze vliegt tot aan Washington D.C., want overstappen vond ze tot op heden eigenlijk het grootste obstakel vanwege de taal. Ruud heeft aangeboden haar op te halen in Washington (een uur of 5 hier vandaan). Ze komt ongeveer anderhalve week voordat ik ben uitgerekend en ze blijft tot in augustus zodat ze natuurlijk van het mooie weer kan genieten maar ook ons hopelijk een beetje kan helpen met het reilen en zeilen hier in huis als nummer twee er straks is. En dat is wel zo prettig, want ik kan me nog wel herinneren hoeveel werk er met zo’n mini-mensje op je af komt, en dit keer hebben we er al eentje rondrennen.

Oh, Leo, goed nieuws, ik zag zojuist voor het eerst onze hagedis weer, die heeft zeker een winterslaapje gedaan... En toen zag ik ook meteen het eerste krokusje van het jaar! Nu nog de rest van de bloembollen, we hebben er heel wat gepland vorig jaar. Ik heb alvast goede hoop voor de narcisjes:

Dat was het voor nu, groetjes! Of op z’n Jamaicaans: “Walk good!”

Raising Boys

Afgelopen vrijdag hadden we een afspraak bij de ob/gyn voor controle en een echo. Alles gaat helemaal goed (mijn buik is echt niet te dik – ik heb ’t gevraagd en de dokter zette grote ogen op toen ik zei dat mensen me vragen of ik echt geen tweeling verwacht) en .... we verwachten wederom een jongetje!!! We krijgen dus een echt jongensgezin, en bij de ob/gyn hing een grappig lijstje getiteld ‘Raising Boys’ dat ons hier alvast op voorbereidt (samengesteld door een moeder van meerdere zonen in Texas). Sorry, ik heb me nog even niet gebogen over een mooie Nederlandse vertaling...

1. A king size waterbed holds enough water to fill a 2000 sq. ft. house 4 inches deep.
2. If you spray hair spray on dust bunnies and run over them with roller blades, they can ignite.
3. A 3-year old boy's voice is louder than 200 adults in a crowded restaurant.
4. If you hook a dog leash over a ceiling fan, the motor is not strong enough to rotate a 42-pound boy wearing Batman underwear and a Superman cape. It is strong enough, however, if tied to a paint can, to spread paint on all four walls of a 20 x 20 ft. room.
5. You should not throw baseballs up when the ceiling fan is on. When using a ceiling fan as a bat, you have to throw the ball up a few times before you get a hit. A ceiling fan can hit a baseball a long way.
6. The glass in windows (even double-pane) doesn't stop a baseball hit by a ceiling fan.
7. When you hear the toilet flush and the words "uh oh", it's already too late.
8. Brake fluid mixed with Clorox makes smoke, and lots of it.
9. A six-year old boy can start a fire with a flint rock even though a 36-year old man says they can only do it in the movies.
10. Certain Lego's will pass through the digestive tract of a 4-year old boy.
11. Play dough and a microwave should not be used in the same sentence.
12. Super glue IS forever.
13. No matter how much Jell-O you put in a swimming pool you still can't walk on water.
14. Pool filters do not like Jell-O.
15. VCR's do not eject "PB&J" sandwiches even though TV commercials show they do (PB&J = peanut butter & jelly).
16. Garbage bags do not make good parachutes.
17. Marbles in gas tanks make lots of noise when driving.
18. You probably DO NOT want to know what that odor is.
19. Always look in the oven before you turn it on; plastic toys do not like ovens.
20. The fire department in Austin, TX has a 5-minute response time.
21. The spin cycle on the washing machine does not make earthworms dizzy.
22. It will, however, make cats dizzy.
23. Cats throw up twice their body weight when dizzy.
24. 80% of men who read this will try mixing the Clorox and brake fluid.

Those who pass this on to almost all of their friends, with or without boys do it because:
a) For those with no children - this is totally hysterical!
b) For those who already have children past this age, this is hilarious.
c) For those who have children this age, this is not funny, not at all!
d) For those who have children nearing this age, this is a warning.
e) For those who have not yet had children, this is birth control.

Nou ben ik heel optimistisch, het scheelt al een stuk dat we geen waterbed, hond (en dus ook geen riem), plafond ventilator of een zwembad hebben, hahaha! Ik heb hoe dan ook het (waarschijnlijk naïve) idee dat onze kinderen ‘zoiets niet doen’... ;-) We zullen het zien, wel leuk in ieder geval voor Alexander dat er een broertje komt om mee te spelen en stoeien!

Eerder op de week, op woensdag wel te verstaan, was het Valentijnsdag. ’s Morgens was ik naar de sportschool geweest, waar Alexander op de opvang allerlei lekkers kreeg, de opvangmoeders hadden cake-jes gemaakt en zakjes met snoepjes enzo. Erg lief van ze!

Alexander's eerste (hartjes)lolly

Alexander heeft ook een lief boekje gekregen over Elmo en Valentijnsdag van opa en oma.

even uitpakken

Toen Alexander ’s middags lag te slapen, heb ik een appeltaart gebakken voor mijn lief (van wie ik een mooie bos rozen heb gekregen). Die appeltaart nam al met al best wat tijd in beslag (leuke woordspeling) en de taart moest nog een uur afkoelen voordat ie uit de springvorm gehaald mocht worden, dus uiteindelijk was Katherine, de oppas, degene die het eerste stukje heeft genuttigd. Zij kwam ’s avonds oppassen. Dit in eerste instantie tot groot verdriet van Alexander, hij huilt altijd als ze komt en tegenwoordig roept ie ook “Katkin nee”, maar zij blijft altijd heel rustig en binnen enkele minuten is ie gekalmeerd. Terwijl Katherine Alexander op bed ging leggen, zijn Ruud en ik naar Raleigh gereden. Eerst hebben we even aan de bar gezeten bij Porter’s, daarna zijn we naar de buurman gegaan, Frazier’s, waar we gereserveerd hadden voor een Valentijns-diner. Het menu daar is nogal hoogdravend, herinnerden we ons ook van de vorige keer dat we er waren (iemand enig idee wat ‘Braised Veal Cheek Pappardelle’ of ‘Garlic Rubbed Niman Ranch Pork Osso Bucco served with Timberwood Farms Organic Kale, Yellow Lentils, Crispy Pork Jowls and Mustard Riesling Jus’ is?), maar we hebben wederom heerlijk gegeten, ze hebben een zeer goede kok!

Zaterdag was Katherine er weer, om 6 uur al dit keer, zodat ze Alexander zijn eten kon geven en nog wat t.v. kon kijken voordat het bedtijd was. Wij hadden namelijk een ‘banquet’. Voluit heette het ‘First Annual George Almond Officer of the Year Banquet’, georganiseerd door ‘Cary Chapter of the North Carolina Police Benevolent Association’. Een hele mond vol. Het kwam er op neer dat er een prijs zou worden uitgereikt aan een politieagent van de Cary Police Department, vanwege uitstekend werk op gebied van leiderschap, dienstverlening etc etc. De prijs is vernoemd naar George Almond, een voormalig Cary politieagent die in oktober 2001 bij een routine verkeersaanhouding zonder enige inleiding door het oog is geschoten. Hij heeft het overleefd, maar is wel permanent arbeidsongeschikt voor politiewerk (blind aan het oog, concentratieproblemen, bloedprop in zijn been die zwellingen veroorzaakt, en vast nog wel meer). Gelukkig had hij nog wel zijn gevoel voor humor, bleek gedurende de avond, hij mocht de prijs uitreiken en hij deed dat op een heel prettige en soms grappige manier. Voordat de prijs werd uitgereikt was er live jazz muziek en een heerlijk diner. Het banquet was open voor het publiek, en CAP leden kregen korting op de toegangskaartjes. Wij van het CAP Team waren er dan ook met 35 man/vrouw aanwezig (inclusief partners, dat wel). Ik heb foto’s gemaakt, maar ze zijn niet goed gelukt vanwege de grote ruimte.

Er waren ook lootjes uitgedeeld waarmee prijzen te winnen waren. Ruud voelde de bui al hangen en schoof mij zijn lootje toe onder het mom van “Jou kennen ze”, en warempel, 2 minuten later riepen ze zijn nummertje en mocht ik naar voren komen om een gift card van Chili’s (een restaurant) op te halen. Leuk zeg!
Nadat het banquet was afgelopen, zijn we nog even naar downtown Apex gereden en hebben we nog een drankje genuttigd aan de bar van Peak City Grill & Bar. Een geslaagde avond!

Zondag hebben we een kastinhoud (planken e.d.) gekocht voor de vaste kast in Alexander zijn aanstaande kamer, zodat hij straks al zijn kleding kan ophangen en neerleggen. De kast staat nu nog vol met allemaal baby-spullen, dus we moeten die eerst leeghalen voordat de kastinhoud erin kan, maar de rest van de kamer is nu gelukkig zo goed als leeg. Dus nu is het voornamelijk wachten op wat warmer weer, zodat we in de garage zijn kast (niet de vaste kast dus, maar onze zelf-ontworpen open kast waarin we boeken zetten en manden met speeltjes enzo) kunnen verven en in elkaar kunnen zetten.
’s Avonds zijn we lekker gaan eten bij Chili’s! En tenslotte hebben we ’s avonds naar The Amazing Race (één van onze favoriete t.v.-programma’s) gekeken, de eerste aflevering van het nieuwe seizoen.

Even een kleine kanttekening wat betreft emailen. Ik merk dat ik van tijd tot tijd achter begin te lopen met emailen. Ik moet dan even een inhaalslag doen, en daar heb ik niet altijd tijd voor. Ik ‘mag’ namelijk alleen achter de computer als Alexander slaapt, als ik er achter zit als ie wakker is, gaat ie aan mijn arm trekken dat ie wil spelen en hij vindt vooral de ‘delete’ knop, ‘backspace’ knop en -het ergste- de ‘uit’ knop erg leuk om in te drukken, de kleine blackmailer. Maar als hij slaapt, probeer ik ook nog af en toe wat andere zaken te doen. Ik probeer de blog wel braaf bij te houden zodat iedereen wel weet dat alles goed gaat, maar soms loop ik dus zoals gezegd met mailen wat achter. Mijn excuses daarvoor, ’t is niet dat ik niet aan jullie denk!

Ik heb overigens nog steeds geen wachtwoord op de blog zitten, want dat blijkt anders te werken dan ik dacht. Als ik het goed heb begrepen, is het namelijk zo dat het zogenaamde blog-wachtwoord niet echt een wachtwoord is, maar dat je een Google-account moet hebben om de blog te kunnen bekijken. En iedereen kan een Google-account aanmaken, gratis en voor niks. Dus dat is een ‘wachtwoord’ van niks! En dan zou ik jullie allemaal Google-accounts moeten laten aanmaken, om iets te kunnen bekijken wat nog steeds iedereen kan bekijken. Dat doen we dus maar niet. Ik ga nog verder nadenken of er iets anders te verzinnen valt. Misschien moet ik elders een blog beginnen ofzo. Als er iemand tips heeft, dan hoor ik ze graag!

Nog een laatste fotootje. Zelfs als Alexander ergens een rommeltje van maakt, doet ie dat ordelijk (hier haalt ie een doos leeg met allemaal spullen van Droppie, inentingspapieren, speciale snoepjes etc)...:

Tot zo ver dit bericht, groetjes weer uit Apex!

Verzoeknummertje

Vandaag heb ik op verzoek van oma Alexander gefilmd die in het Engels en Spaans telt. Ik had van te voren niet verwacht dat het zou lukken, maar de kans deed zich plots voor. Het begin staat er niet helemaal op, maar ik vind 'm toch aardig gelukt omdat Alexander meestal wat baldadig wordt zodra ie een camera ziet.

Doneren moet je leren

Dat bovenstaande (door mijzelf verzonnen) ‘statement’ op meerdere vlakken waar blijkt te zijn, bleek de afgelopen week wel. Vorig weekend was Ruud bezig geweest om de kamer waar we Alexander binnenkort naar toe willen verhuizen wat op te ruimen. We hebben deze kamer sinds we hier zijn komen wonen in gebruik gehad als rommelkamer. Wachtend op een mooie voorjaarsdag staan hier een heleboel spulletjes die we willen verkopen op een yard sale. Op vorige yard sales is gebleken dat kleding van mij niet erg populair is om te verkopen, terwijl Ruud zijn shirts en overhemden het meestal goed doen. Logischerwijs zijn er maar heeel erg weinig mannen geïnteresseerd in Ruud zijn lange broeken (lengte 36). Waarom mijn kleding niet verkoopt, we weten het niet, maar Ruud zijn theorie is erg lief: “Al die Amerikaanse (en vooral toch ook Hispanic veel) vrouwen zijn te dik voor jouw kleding”. Beter dat dan dat ze er niks aan vinden, toch?
Hoe dan ook, we hebben besloten veel van de kleding te doneren. Ik had zo veel kleding apart gelegd in het afgelopen jaar, dat ik eigenlijk geen puf had om er nog een keer door heen te lopen. Ik kan echt 5 minuten naar een shirtje kijken en denken “Zou ik het nog een keer wagen op een yard sale, of zal ik ’t gewoon weggeven?” Ik geef het toe, ik ben een echte Hollandse krent, als ik ergens iets aan kan verdienen (zonder al te veel moeite), nou, graag! Dus Ruud had vorige week aangeboden dat hij door mijn stapel (reeds opzij gelegde) kleding zou gaan, al was het maar om alles even netjes op te vouwen, en het resultaat was 7 dozen vol kleding voor het goede doel. En ik weet gelukkig niet wat er allemaal in zit! Ook kleding van hem, maar ik gok op een verhouding 80% van mij, 20% van hem. Wat echt nog te mooi was (gewoon te klein geworden of plots niet meer mijn smaak), proberen we nog een keer te verkopen op een yard sale.
Kortom, ik ben nog niet echt een geroutineerd doneerder, het kost wat moeite.
De dozen waren ingepakt, plus we hadden nog 2 oude bedden plus matrassen die we ook niet meer kunnen gebruiken (geen ruimte voor – echt waar), dus ik ging wel even het Leger des Heils (Salvation Army) bellen, zodat ze dat allemaal konden komen ophalen - meubelen halen ze op, kleding moet je normaal gesproken brengen, maar ik dacht dat als ze er dan toch waren voor de bedden, konden ze de kleding ook meteen meenemen. Ik kreeg een mevrouw aan de telefoon, en nog voor ik uitgesproken was, zei ze gedecideerd “We only take mattresses with a box spring” (alleen matrassen met een boxspring, geen houten frame dus), ze zijn dus gewoon kieskeurig bij het Leger des Heils! Dus ik weer verder gezocht bij wie ik dan kon gaan doneren. Ik kwam op een website van GCF Community Foundation terecht. Daar stond dat te doneren kleding gewassen moest zijn. Ehhh... de kleding die we weg wilden geven, was ooit wel een keer gewassen geweest, maar ik vermoedde dat het toch wat muf was gaan ruiken nu. En ik had echt geen zin om de boel te gaan wassen (en strijken ook nog, eventueel?). Wat nu?? Doneren moet toch niet zo moeilijk zijn?
Uiteindelijk heb ik de boel op woensdagavond op Craig’s List gezet, een soort plaatselijke Marktplaats.nl. Ik heb er bij gezet dat het gratis op te halen was, dat ik het bedoelde voor mensen die het hard konden gebruiken, dus dat ze er niet te veel moois van hoefden te verwachten. Mijn advertentie zou 45 dagen blijven staan. De volgende ochtend opende ik mijn mailbox.... bijna 40 reacties!! Whooh! Niet iedereen is zo kieskeurig als het Leger des Heils. Ik kreeg allemaal zielige verhalen over me heen, de een had het nog harder nodig dan de ander. Maar als je dan de zieligste eerst belt, geven ze niet thuis. Dan bel je die mensen later nog een keer, dat er echt veel gegadigden zijn dus dat ze wel snel moeten zijn, hoor je weer niks. Dus ik belde de op-een-na-zieligste, maar die was toch niet zo wanhopig want ze wilde nieuwe matrassen kopen voor de bedden, maar ja, die zijn een Europese maat, dus daar kan je hier geen matrassen voor kopen. Dan maar niet. Toen iemand gebeld met een email-adres ‘savinglives@....’ die wel geïnteresseerd was in de bedden, hij zou ze zaterdag om 11 uur komen halen. Uiteindelijk die dag om half 1 maar naar ‘m gebeld, “Oh, ja, sorry, ik kom toch maar niet.” Grrrrmmbll! @#%& Toen gewoon de eerste mevrouw gebeld die gereageerd had, dus netjes het rijtje af zonder te kijken naar de zieligheidsgraad, en die is de bedden binnen een uur op komen halen.
Ook belde ik een mevrouw die ‘desperate’ voor de kleding was, maar toen ik ze aan de lijn had, vroeg ze of het babykleding was. Ehhh, nee, dat staat toch niet in de advertentie, er staat dames- en herenkleding. Als je dat zo hard nodig hebt, dan ben je dat toch niet de volgende dag al weer vergeten?? Ik begon me na dit hele gedoe af te vragen of sommige mensen niet liegen dat het gedrukt staat, en ergens gewoon proberen een slaatje uit te slaan (en dus nog veeeeel erger zijn dan ik, want zoiets zou niet in me opkomen). Maar goed, diezelfde mevrouw is de kleding wel komen halen, misschien had ze wel op meer advertenties voor gratis kleding gereageerd en wist ze daarom niet wat ik had aan te bieden toen ik belde. Ze zei dat het voor haar dochter was die moeilijke tijden doormaakte, en wat ze niet nodig had zou verkocht worden waarvan de opbrengsten naar de kerk zouden gaan. We zullen het nooit weten.
Kortom, het is me wat, dat doneren. Dat doe je niet even in een achteraf-middagje.

Verder hebben we goed nieuws van het bedjes-front. Ruud heeft woensdag tussen de middag Alexander’s nieuwe bedje in elkaar gezet, en Alexander vond het erg interessant, hij wilde er meteen in. Maar het bed stond nog op de gang en de lakentjes moesten nog gewassen worden. Alleen met de belofte dat ie er ’s avonds in mocht slapen, heb ik ’m er uiteindelijk weg gekregen. Ik dacht niet dat ie ‘t ’s avonds nog steeds zo leuk zou vinden, maar ik heb ‘m na de gebruikelijke avondroutine erin gelegd, en hij heeft er zonder enige protest de hele nacht in geslapen! We waren echt helemaal verbaasd, maar vooral ook erg blij natuurlijk! En ook de volgende dag tussen de middag ging het nog steeds goed. Dus van het weekend maar het ledikant uit zijn kamertje weggehaald, ik geloof dat we over zijn...! Goedemorgen! Dit was 's morgens na zijn eerste nacht in het bed. En hij is weer net zo vrolijk als altijd!

Ik zit soms wel eens te denken hoe hard het is gegaan met Alexander het afgelopen half jaar, als ik aan ‘m denk toen ie twee werd, en aan hoe hij nu is, dat is echt een groot verschil. Hij heeft vooral veel geleerd, heeeeel veel woordjes, veel wetenswaardigheden (zoals het alfabet, alle presidenten, een stuk of 15 staten van Amerika, een stuk of 10 landen van de wereld etc etc), hij leest zelfs al een heleboel woorden. En van de week kreeg ie plots interesse in tellen in het Engels en Spaans. En verdraaid, een paar dagen later.... hij kan helemaal uit z’n hoofd tot 10 tellen in het Engels en Spaans! Tot hoe ver hij in ’t Nederlands kan, dat weet ik niet eens. Ja, dat bolletje van hem draait overuren, hij doet wel niet veel qua praten en zinsopbouw enzo, maar hij onthoudt echt alles wat ie hoort. En als ie niet genoeg hoort, dan vraagt ie er gewoon om, hij wil gewoon alles weten.

Van de week is Frank bij ons komen eten, hij woont nog steeds alleen hier in Apex, Jackie zit nog in Nederland, dus een uitgebreid ‘home-cooked meal’ ging er zeker wel in.

Zaterdagmorgen waren we al vroeg op (dankzij Alexander die een slechte nacht had, hij werd om de 2 uur brullend wakker, we weten niet waarom, en om half 7 wilde ie echt niet meer verder slapen), dus we zijn naar wat yard sales geweest. Ik was verbaasd dat die er zijn in deze tijd van het jaar (het vriest nog steeds ’s morgens), maar er was echt nog veel aanloop. Uiteindelijk een kwartje armer en een puzzeltje voor Alexander rijker weer huiswaarts gekeerd.

Zaterdagmiddag zijn we op kraamvisite geweest bij David en Lisa. Zij hebben een zoontje van bijna 1 maand oud, het jongetje was ook bijna een maand te vroeg geboren, dus het was nog steeds een heel klein en licht poppetje (nu nog steeds bijna een pond lichter dan Alexander ooit heeft gewogen). Alexander vond het wel eventjes leuk, de baby, maar het foto’s maken was ie snel zat. Alexander probeert al weer weg te lopen...

David heeft boven een air-hockey-tafel staan, en dat doet Alexander naar het schijnt bij de opvang van de sportschool ook wel eens, dus dit keer kon ie ’t met pappa doen. Beiden vonden het erg leuk! (hierboven) Heeft er iemand gescoord of lijkt dat maar zo?

Daarna nog even een snel potje tafelvoetbal en toen was het weer tijd om naar huis te gaan.
Verder weinig nieuws. Met de zwangerschap gaat alles wel okay denk ik, aan het einde van deze week (dan ben ik 21 weken zwanger) heb ik weer een controle. Ik groei wel iets harder nu dan met Alexander, en ik ga denk ik ook wel wat meer kilo’s aankomen in totaal (en ik ben nog wel 2x naar de sportschool geweest van de week). Er zijn zelfs 4 mensen die gevraagd hebben of ik zeker weet dat het geen tweeling is (ja, dat weet ik zeker!). Zo erg is het niet, vind ik zelf, maar goed, oordeel zelf:

Deze foto’s heb ik eventjes gemaakt met de zelfontspanner, dus niet zo charmant, maar ik vergeet steeds om het aan Ruud te vragen.

Dat was het weer, groetjes!

Blog niet altijd helemaal lekker?

De blog voelt zich niet altijd helemaal lekker, dat is wel duidelijk. Af en toe verdwijnen foto's zomaar uit zichzelf. En ik begrijp dat er diverse mensen zijn die proberen een reactie te geven, maar dat ze dan keer op keer een nieuw 'toverwoord' (word verification) moeten invoeren zonder resultaat.
Dat eerste probleem met die foto's, daar kan ik weinig aan doen, anders dan de foto's opnieuw uploaden en hopen dat dit een tijdelijk probleem is wat snel opgelost wordt (door Blogger?).
Het tweede probleem heb ik wel verholpen (op een ietwat drastische manier, dat wel), ik heb de word verification er maar eventjes vanaf gegooid. Zeker als ik toch over ga naar een wachtwoord-beveiligde blog, moet dat kunnen. En dan maar hopen dat de komende dagen er niet plots weet-ik-hoeveel spam-berichtjes op komen te staan, maar dat zal wel meevallen.
Tot blogs! :-)

P.S. vandaag weer sportschool, voor het eerst helemaal zonder tranen van Alexander! Hoera!

Koud & Co.

Het is erg koud geweest hier de afgelopen week, ’s nachts en ’s morgens heeft ‘t veel gevroren. Wat zo leuk is aan Alexander zijn leeftijd, is dat je hem nu schattige Poeh-sloffen aan kan doen, en dat hij dat ook nog leuk vindt. Nadeel van de Poeh-sloffen, heeft Alexander aan den lijve ondervonden, is dat je er niet vanuit hurkpositie mee weg kunt sprinten (zelfs al zitten er anti-slip noppen onder). Dinsdag heeft ie namelijk een enorme smakker gemaakt, vol op z’n mond. Het bloed stroomde er direct uit, dus ik heb ‘m op de aanrecht gezet en de boel een beetje geprobeerd te deppen met natte keukenrol. Hij had meteen een enorm dikke, beurse lip. Het bloeden stopte gelukkig wel redelijk snel en zijn tandjes leken allemaal nog op z’n plek te zitten. Maar zielig was ie wel: Een foto van de bewuste Poeh-sloffen (genomen op een moment dat Alexander duidelijk geen zin had in poseren):
Alexander vraagt vaak om muziek als ik op de laptop zit te computeren. Voorheen gebruikte ik mijn iPod bibliotheekje ervoor, maar sinds enige tijd luisteren we naar Nederlandse radio via internet. En heel frappant, hij herkent sinds kort de eerste klanken van Bløf-liedjes zoals 'Mens'. Je ziet ‘m met een blik van herkenning opkijken van wat ie aan het doen is, vingertje omhoog soms. En nu zegt ie dus ook “But!” als ie Bløf hoort, heel grappig. En hij vraagt ook om ‘But’. Dan zegt ie bijvoorbeeld “Kinder-ziek uit, But aan!” (ik zet wel eens een kinderCD op voor hem, of we luisteren naar Kinderradio.fm). Woensdag was weer sportschool-dag, en hij had wat verzonnen om het voor zichzelf makkelijker te maken. Bløf moest mee! “But sporten ja! But klim op. But huilen...” Dus ik heb maar gezegd dat Bløf lekker met ‘m mee zou gaan en dat Bløf ook zou gaan klimmen in het klimding en dat Bløf niet hoefde te huilen. En ‘m beloofd dat ik een Bløf CDtje op zou zetten in de auto. Ruud is er heilig van overtuigd dat ik Alexander heb gehersenspoeld, maar in alle eerlijkheid, dat heb ik dus niet gedaan! Ik had juist vrij weinig naar Bløf geluisterd de laatste tijd, eigenlijk alleen op de radio kwamen ze af en toe voorbij. Ik zal wel een keer gezegd hebben “Hoor je dat, dat is Bløf,” maar meer ook echt niet.

Alexander is sowieso een beetje ‘in to music’ de laatste dagen. Hij heeft een boekje uit de kast geplukt met kinderliedjes, die ben ik gaan zingen voor ‘m (niet iets wat ik spontaan erg veel uit mezelf doe – dus goed dat ie me af en toe op de ouderlijke zangverplichtingen wijst) en dat slaat enorm aan. Zijn eerste helemaal zelf gezongen (opgezegde) liedje ging zo: “Zajen zajen, wieje wieje wajen – vader thuis – moeder thuis – piep muis voor”. En hij telt mee met Berend Botje en zingt ook “3x in de rondte van je hopsasa” mee. En “hoedje pier” (hoedje van papier) vindt ie ook leuk.

Hij vindt het ook al langere tijd leuk om te dansen, op allerlei soorten muziek. Hij wil ook graag dat wij meedansen. En soms pakt ie een boek of iets anders, en dan gaat ie het boek laten mee dansen. “Boek dannen!” roept ie dan heel blij. Van die kleine dingen, waar je zelf ook zo blij van kan worden!

Donderdag hadden we weer sneeuw, meer dan de vorige keer. En dit keer bleef het zelfs tot in de middag liggen! Van mij mag het een week blijven liggen, dus ik bedoel het wel een beetje sarcastisch – maar toch, sneeuw is sneeuw, dus ik was tevreden! Na het ontbijt heb ik Alexander (en mezelf) dik aangekleed en terwijl het nog sneeuwde zijn we naar buiten gegaan. Dit keer vond ie het een stuk interessanter dan toen we naar Appalachian Mountain waren gereden. Misschien omdat ie ’t nu echt zelf uit de lucht zag vallen, in zijn eigen vertrouwde omgeving. Ik heb natuurlijk een boel foto’s gemaakt, ook eentje van Alexander bij de sneeuwpop die de buurkinderen gemaakt hadden. Het buurmeisje van de andere kant, Elly (voluit Eliana), was ook buiten, zij is een paar maanden ouder dan Alexander. En dat is zo grappig, kinderen van die leeftijd trekken dan toch meteen naar elkaar toe, ze gingen rondjes achter elkaar aan lopen en elkaar nadoen enzo. Toen de kindertjes een beetje koud en nat begonnen te worden (de vallende sneeuw werd ook langzaamaan gewoon regen), vroeg Elly of Alexander mee mocht met haar naar huis. Dus we zijn even bij Elly en haar ouders Holly en Todd op bezoek geweest, zo konden de kindjes nog even verder spelen samen en kon ik even bijkletsen met de buurvrouw onder het genot van een warm kopje thee. Leuk ochtendje!

En nog een extra slideshow (met special effects) omdat ik te veel foto’s had:

We hebben van de week trouwens een paar keer lekker “Nederlands” gegeten. Nederlands tussen aanhalingstekens, want de dozen kwamen nog wel uit Nederland (de laatste), maar ’t was nou niet echt meteen Hollandse pot: eerst Babi Pangang, en de volgende dag Roti. En ondanks Alexander’s protest bij het tweede maal “Bonen lekker nee!” heeft ie toch heel zijn pannekoekje op (mede dankzij Ruud's goede bonen-verstop-techniek).

Oh, we hebben trouwens ook nog een keer heerlijk zuurkool met worst gegeten, hoor!

Zondag werd ik gebeld door Frank, hij had Alexander zijn nieuwe bedje in de auto liggen, of ie die kon komen brengen. Nou, graag!! Ruud was toevallig eerder die dag bezig geweest om ’t een en ander op te ruimen in Alexander’s aanstaande kamer (is nu nog rommelkamer), maar zelfs voordat die kamer af zal zijn (zal nog wel even duren), wilde ik toch heel graag Alexander al in een groter bedje laten slapen. Ik kan bijna niet meer bij hem als ie in z’n ledikantje ligt, vanwege mijn dikker wordende buik en het is ook best zwaar om hem erin en eruit te tillen nu. Dus ik was erg blij met Frank’s aanbod.

Alleen hebben we sindsdien geen tijd gehad om het bedje in elkaar te zetten, want ’s avonds was de Super Bowl. We waren uitgenodigd bij Nancy en Jason. Ook veel van onze andere vrienden zouden er zijn, en zelfs al zien we elkaar niet vaak (iedereen is het er over eens dat we elkaar te weinig zien, maar ja, druk druk druk en dan ben je plots weer 2 maanden verder), het is altijd zo gezellig en vertrouwd met het clubje. Nancy en Jason zijn heel lief, en een zeer goede gastvrouw en –heer. We hadden Alexander het eerste deel van de avond (vanaf een uurtje of 6) meegenomen zodat iedereen ‘m weer eens kon zien. Hij heeft lekker zitten smullen van hot dogs, macaroni & cheese en chips. En ondertussen riep ie af en toe “Super Bowl!”. Het is al een echte Amerikaan, die Alexander. Erg veel van de wedstrijd heb ik niet gezien, en ook niet van de commercials (diegenen die niet van American Football houden, kijken toch, vanwege de nieuwe, vaak opvallende commercials). Maar het is ook meer een ‘social event’, gewoon samenkomen, kletsen, eten, drinken, een schuin oog op de t.v. (okay, sommigen kijken natuurlijk wel fanatiek) en wie weet win je nog wat (er kon gewed worden). Om half 8 heb ik Alexander mee naar huis genomen, de babysitter onderweg opgepikt, Alexander op bed gelegd en de babysitter op de bank achter gelaten en terug gereden naar Nancy en Jason. Ik heb alleen geen foto’s gemaakt, ik had de ongelukkige samenloop van omstandigheden dat èn de batterij van het toestel leeg was èn het schijfje vol (er staan ook iets van ruim 700 foto’s en filmpjes op, dan krijg je dat). Nancy heeft wat foto’s gemaakt, zodra ik die heb, zet ik ze erbij. Oh, trouwens, de wedstrijd was tussen de (Chicago) Bears en de (Indianapolis) Colts, en ik vroeg ’s middags aan Alexander “Wie wil je dat er wint, de Bears of de Colts?” (ik ken ze zelf geen van beiden). Zonder twijfel riep Alexander: “Colts! Colts leuk!”. En aldus geschiedde, de Colts (feitelijk de underdog) hebben gewonnen met 29-17.

En dan ga ik nu maar eens het schijfje van mijn fototoestel legen op de computer boven. De foto’s staan allemaal wel allang op de laptop, maar dat vond ik toch een beetje eng, die dingen crashen wel eens, of worden gestolen, dus voordat ik mijn fototoestel-schijfje ga wissen, wil ik ze in ieder geval ook boven op de computer hebben.

Nog geen wachtwoord op de blog, overigens, ik wil jullie even aan het idee laten wennen, en ik heb nog geen mailtje klaar staan om naar iedereen te sturen. Maar, het zou zomaar plots in één keer gebeurd kunnen zijn, dus dan weten jullie dat alvast. Nogmaals, mail me als er dus inderdaad plots een wachtwoord op zit dat je nog niet hebt doorgekregen van me.

Groetjes!

P.S. Alexander z'n lip is weer helemaal mooi genezen hoor!

Een beetje tweetalig

Het zou toch handig zijn als je in de opvoeding van je kind ziet wanneer iets “klikt”, qua kennis. Niet dat het iets verandert aan het eindresultaat, want ik merk nu heel goed dat ‘eens geklikt, blijft geklikt’. Ongemerkt hebben we Alexander namelijk toch een beetje tweetalig opgevoed, terwijl de kinderarts ons had geadviseerd om duidelijke grenzen te trekken over waar welke taal wordt gesproken (bijvoorbeeld thuis Nederlands, op school of buitenshuis Engels; of pappa spreekt Engels, mamma spreekt Nederlands). Maar met de boekenhonger van Alexander, zijn we min of meer ‘genoodzaakt’ Engelstalige boeken te kopen. Als het even kan, probeer ik de boeken naar het Nederlands te vertalen, maar soms lukt dat niet. Iets op rijm bijvoorbeeld, dat loopt gewoon niet als je het vertaalt. En daar komt bij dat Alexander elk woord aanwijst, en hij wil van elk woord weten wat er staat. Soms weet hij het al, hij ‘leest’ al een heleboel woorden. Maar goed, nu hebben we dus de verwarrende situatie dat hij de volgende kleuren kent: bruin, groen, purple, yellow, alanne (oranje), blue (maar soms blauw). Rood is meestal rood, behalve in een Engelstalig boekje, dan leest ie gewoon ‘red’ voor.
Als we ‘Old MacDonald had a Farm’ lezen, heeft ie het over pig, dog en chick. In een Nederlandstalig boekje schakelt ie eigenlijk zo over op varken, hond en kuiken. Bij het boekje ‘The Wheels on the Bus’ (ook een kinderliedje) heeft ie ’t gewoon over ‘move on back’ (dat zegt de chauffeur) en ‘open and shut’ (de deuren) en ‘up and down’ (de ramen).
Grappig, maar ik hoop niet dat we het ongemerkt en onbedoeld nog moeilijker voor hem hebben gemaakt....

Verder leert Alexander maar verder en verder. Hij wil niet altijd meteen slapen als ie in zijn bed ligt, maar hij gaat dan lekker een beetje liggen neurieën, of hij gaat hardop zeggen wat hem bezig houdt. Soms ligt ie dus hardop te tellen, of letters uit het alfabet te zeggen. En van de week hoorden we ’s avonds plots “Alabama.... Alaka”. Hij is de staten van Amerika aan het leren, de uitspraak is af en toe wat gammel, maar dat geeft niet. Hij kent nu dus Alabama, Alaska, Arizona, California, Florida, Hawaii, Kansas, Maine, New Mexico, New York, Ohio, Oklahoma, Pennsylvania, Texas, Utah, Vermont, Virginia, Washington en West Virginia. Als we North Carolina zeggen, weet hij dat Alexander, pappa, mamma en Droppie daar wonen, maar het is nog wat verwarrend voor hem dat er ook een South Carolina en een North Dakota is. Als ik zeg ‘hij kent’, dan bedoel ik dat hij op de kaart een staat aanwijst en zegt hoe die staat heet, en dat als wij vragen “Waar ligt ... (bijvoorbeeld Maine)?” dat ie dan Maine aanwijst. Plus, we hebben een overzicht van alle vlaggen, en hij kan een vlag aanwijzen en zeggen welke staat dat is, maar dat komt omdat de naam er onder staat, hij ‘leest’ dus de naam van de staat voor, dus niet zo zeer dat ie de plaatjes van de vlaggen echt kent.

De afgelopen week is verder echt zo’n typische week geweest, voorbij gevlogen zonder noemenswaardige momenten. Maar toch maar een poging:

Ik ben woendagochtend weer naar de sportschool geweest. Jammer genoeg was Zoe, de zeer geschikte oppasmoeder van de vorige keer, er niet. Maar wel dezelfde andere oppasmoeder als vorige week, die ook heel aardig en begaan is. Het was thuis wederom even huilen toen ik mijn sportkleren aantrok, en bij de opvang waren er ook tranen, maar hij had ook wel veel zin om te klimmen in het klimding, hij zette zelf netjes zijn schoentjes weg en was al in de buis geklommen voordat ik wegging. Een zoen, nog wat tranen, en al snel was het weer goed. Woensdag is een heel rustige dag, qua hoeveelheid kindertjes, dus ik sta nog niet te popelen om op een andere (drukkere) dag te gaan, maar ik ben wel heel erg blij met de vooruitgang! Hij zegt wel de hele week “Mamma sporten nee,” maar hij lijkt het niet meer zo te menen. Soms zegt ie daarna “A-a-sander hui-jen” (huilen), maar hij heeft wel pretoogjes als ie dat zegt. En dan zegt ie “A-a-sander klim op. Mamma hajen” (halen). ‘Huilen’ is trouwens wel zijn favoriete werkwoord momenteel, zomaar uit het niks verkondigt hij vaak dingen zoals “bomen huilen” of “boek huilen”. Hij zal het wel een fascinerende bezigheid vinden die hij nog even een beetje een plekje moet geven.

Hij maakt tegenwoordig echt een beetje zinnen, zoals “Mamma boek pakken vrouw die”, oftewel, of ik even dat boek met die mevrouw erop wil pakken. Soms, als we het vragen, zegt ie ook nog “bieft” (alsjeblieft). En ook populair: “bokke lekker nee” (brocolli niet lekker, evenals bonen, banaan, appel, aardbei), maar wel “peren lekker ja” (evenals aardappels, vlees, worst, champignons). En “li loo, ande autos stoppen” (als het licht rood is, moeten de andere autos (ook?) stoppen). Hij denkt trouwens dat hij de baas is over ons, in de auto en in de winkel vertelt hij ons bijvoorbeeld altijd “die kant op!”.

Aan het einde van de week heb ik wat tijd besteed aan brainstormen over een nieuwe website voor het CAP Team. Eén van de andere Boardmembers had een voorlopig ontwerp gemaakt waarop ik als eerste mijn (opbouwende) kritiek mocht leveren. Zaterdag zijn we met een groot deel van de Board even bijeen gekomen en hebben we het ontwerp goedgekeurd en meteen een domeinnaam aangevraagd. We hebben al wel een Yahoo-groep, maar die heeft maar weinig opslagmogelijkheden, dus vandaar dat we overstappen op een website. Toen ik trouwens een week of 2 geleden schreef, dat het CAP Team 60 leden had, had ik gekeken naar diegenen die aangemeld zijn op de Yahoo-groep. Maar vorige week bleek dat we eigenlijk ruim 100 leden heb. Flinke club dus ondertussen!

Als er verder ’s avonds of ’s middags als Alexander sliep nog wat tijd overschoot, ben ik weer bezig geweest met mijn fotoboeken. Ik zit nu midden in mijn Las Vegas/Grand Canyon fotoboek (2003). Voordeel van een uitgebreid fotoboek, zeker als je het een paar jaar later doet, is dat je nog heeeeeel lang kan nagenieten van je vakantie. ;-) Nadeel is dat je soms niet meer precies weet waar een foto genomen is, en ondertussen blijven er maar andere, nieuwe foto’s bijkomen die ook in een fotoboek willen.

Zaterdagmiddag hebben we het hout gehaald voor de kast van Alexander. We hadden eerst samen nog wat zitten klussen aan het ontwerp tot we helemaal tevreden waren. We hebben de planken helemaal op maat laten zagen, dus dat scheelt al een hoop werk. Nu dus gaan verven (spuiten) en dan in elkaar zetten. Maar zolang het zo koud is als de afgelopen dagen (vanmorgen toen ik wakker werd, vroor het 5 graden, en het is nu nog steeds onder nul), stellen we dat denk ik nog even uit (want het verf-gebeuren willen we in een goed geventileerde ruimte zoals een open garage doen, en dan vriest de verf meteen aan de plank vast, om over onze eigen conditie nog maar te zwijgen).

Zondag zijn we naar Smithfield gereden, daar zitten de Carolina Premium Outlets. We hebben de bazen van GAP, Nike, Tommy Hilfiger, Oshkosh en Fossil weer heel blij gemaakt. We gingen vooral voor wat zomerspulletjes voor Alexander, waar we goed voor geslaagd zijn, maar zelf hebben we toch ook het een en ander opgepikt. Ik heb bijvoorbeeld heel erg stoere sportschoenen gekocht, voor de Jazzercise. Tara benadrukt altijd hoe vaak je nieuwe schoenen moet kopen, en meestal houd ik me daar bij lange na niet aan. Nu heb ik ook best lang met dezelfde schoenen gedaan, maar ik begon toch wat last te krijgen van mijn voeten, dus ik moest er toch aan geloven. Het is maar goed dat ze zo mooi zijn, ik trek ze straks met heel veel plezier aan!
We kwamen Petra, haar man Ron (collega van Ruud) en een andere collega nog tegen, Alexander vond het leuk Petra weer eens te zien (hij kent haar van de koffieochtenden maar ik ben al een poos niet meer geweest). Toen we wat gingen eten, zei hij steeds “Peee-taaa, benne?!” (waar ben je?). En kwamen we ze weer tegen en toen riep ie heel verheugd “Peta!”.
Alexander heeft het goed gedaan, een hele dag zonder middagslaapje. In de auto op weg naar huis heeft ie natuurlijk wel even zijn oogjes dicht gedaan.
Ruud is trouwens eerder deze week nog een keer met een Nederlandse collega naar Smithfield gereden, en deze collega heeft een kadootje voor Alexander gekocht, namelijk een bestuurbare “film auto!”, zoals Alexander hem noemt, namelijk de hoofdrolauto uit de film ‘Cars’ (zie ook post hieronder).

Nadat we terug in Apex waren, zijn we even langs gereden bij Frank. Ik heb al eerder over Jackie en Frank verteld, zij hebben het nieuwe bedje van Alexander in hun container zitten, zij emigreren ook. Frank woont al sinds een paar weken in Apex, Jackie volgt ergens in maart/april, na de geboorte van hun tweede kindje. Ik had Jackie op de koffie ontmoet, maar Frank kenden we nog helemaal niet, dus zondagavond hebben we even kennis met hem gemaakt. Hij woont nog in een heel leeg huis, maar als het goed is komt donderdag hun container aan. En wij kunnen ons nog heel goed herinneren wat een spannend moment dat is, hoe prachtig zo’n container dan is, zeker als ie open gaat en alles staat er nog net zo netjes in als toen ie ingeladen werd.... Frank, succes, donderdag!

Zoals jullie zien, heb ik de achtergrond van de blog aangepast. Helaas zijn er daarbij wat eigen aanpassingen verloren gegaan (o.a. de klokken), dus de komende dagen ga ik die allemaal achter de schermen er even weer in plakken. Maar hopelijk vinden jullie ‘m toch al mooi, de nieuwe opmaak.

Ik kwam al aanpassend de optie tegen om de gehele blog te beveiligen met een wachtwoord, en dit is toch wel iets wat ik overweeg. Zoals ik al vaker heb gezegd, de blog is vooral voor familie, vrienden etc etc, maar eigenlijk weet ik niet of ik die doelgroep nog wel bereik (sterker nog, ik weet wel bijna zeker dat ik een deel niet bereik). Ik weet dat ik genoeg lezers heb (ik heb er een statistiekje aan hangen), en ik hoor ook vaak via via dat ‘men’ mijn blog leest, maar ik weet niet precies wie “jullie” zijn (ik probeer jullie wel vaker uit je tent te lokken, maar zonder resultaat) en eigenlijk zit ik er niet op te wachten dat heel de wereld kan meegenieten van onze ‘avonturen’ (ahum), en dat is iets wat ik momenteel niet kan controleren. Als ik de blog beveilig, stuur ik natuurlijk iedereen die ik ken een mailtje met het wachtwoord. Maar ben je een vaste lezer, en zit er de volgende keer plots een “slotje” op, terwijl je het wachtwoord nog niet hebt gekregen (of bent vergeten/kwijt geraakt), stuur dan even een emailtje aan ons (als je ons kent, heb je ook vast ons email-adres, of anders ken je vast wel iemand die dat voor je heeft), dan verklap ik ’t aan je. Ik weet nog niet zeker of ik ’t doe, maar het wereldwijde internet heeft vreemde kostgangers, dus het idee spreekt me wel aan.

Nu het nog kan: wereld, gegroet!

Laagjes

De afgelopen dagen hadden we twee soorten laagjes: binnen en buiten. Die buiten, die was van het leuke soort, namelijk sneeuw! Donderdagmorgen bleek dat het die nacht een beetje gesneeuwd had, dus ik ben snel even naar buiten gerend in mijn pyjamaatje, want het was maar zo’n dun laagje, dat ik niet te lang moest wachten met het vastleggen op de gevoelige plaat. Zie hier het resultaat.

Iets later op de ochtend had ik een afspraak bij de ob/gyn, voor mijn 17-weken controle. Ook dit keer was het hartje van de baby wat moeilijk te vinden in eerste instantie, maar een echo was niet nodig, want deze ob/gyn (ze roteren zodat ik op het moment dat ik ga bevallen iedereen in de praktijk een keertje gezien heb) was misschien iets volhardender, en vond uiteindelijk wat ze zocht. Alles verder goed dus momenteel. Ik heb een fotootje gemaakt van mij met buikje, zodat jullie weten hoe ik er nu zo’n beetje bij loop (dit was ’s avonds, dan ben ik altijd iets dikker).

Donderdagmiddag kwam er een man voor de airco, ik had geklaagd (bij de 1-jaars-controle van het huis) dat de airco zo veel lawaai maakte op de eerste verdieping. De monteur ging op zolder kijken, en vond niks vreemds. Na uitgebereide controle en veel vragen van hem (“Wat voor soort geluid hoor je dan?”) bleek dat het euvel heel makkelijk te verhelpen was, en dat het ontstaan was uit een soort van Nederlandse zuinigheid. In Nederland heb je natuurlijk veelal radiatoren, en doe je de verwarming niet aan in kamers waar je niet hoeft te zijn. Wat we dus gedaan hadden, was alle klepjes dicht doen in kamers waar we nooit of zelden komen en eigenlijk ook in onze slaapkamer. Het belangrijkste vonden we dat vooral het kamertje van Alexander een beetje goed verwarmd werd, want het kan daar enorm koud worden ’s nachts. Resultaat van al die dichte klepjes was dus een windhoos aan warme lucht die de airco nergens kwijt kon, dus dat raasde door alle pijpen. Alle klepjes open (wat volgens de monteur geen hogere energierekening zou moeten opleveren – ik moet het nog zien) en weg was het lawaai.

Vlak daarna kwamen de schilders, en daarmee kom ik ook op het tweede soort laagje: stof! Want in bijna elke ruimte in huis moest er wel iets bijgewerkt worden, en alles werd van te voren even opgeschuurd. Ze legden wel overal plastic over heen, maar eigenlijk mocht dat niet baten. Tot een uur of 7 ’s avonds zijn ze bezig geweest, en op vrijdag zijn ze terug gekomen om het af te maken. Vrijdag hebben ze de woonkamer en keuken gedaan, dus ik ben naar boven gevlucht (Alexander sliep), maar eerst keek ik even of er post was. En die was er: een heel groot pakket van Lonneke!! Supergaaf, daar werd ik zo blij van, ik had helemaal niks verwacht! Dus met het pakket naar boven en op bed heb ik het open zitten maken. Ze had heel leuke dingen opgestuurd: een brief, foto's van haar kinderen, een tijdschriftje (Viva Mama) voor mij, een DVD en een boekje voor Alexander, en de eerste nieuwe babykleertjes, een heel compleet setje met mutsje, rompertje, broekje en vestje. Zo schattig! Lekker op bed de Viva Mama zitten lezen terwijl de schilders aan het werk waren. Toen ze vertrokken, bleef ik achter met een huis dat overal dof zag van de laag stof. Getsie! Sommige dingen, zoals de keuken, heb ik meteen schoongemaakt, andere ruimtes hebben iets langer moeten wachten. Zondag ook maar even een lading nieuwe stofzuigerzakken gekocht, want het gaat hard zo.

Verder hebben we ons van het weekend gebogen over Alexander’s nieuwe grote-jongenskamer, aangezien we de babymeubeltjes over een paar maanden willen doorschuiven. Het bedje hebben we, zoals jullie je wellicht herinneren, gelukkig een poosje geleden al geregeld (die dobbert momenteel in een container ergens op de oceaan). Nu nog iets van een wandmeubel. Eerst zijn we even langs gereden bij Ecko, in de hoop dat we daar ook iets van kindermeubels konden vinden. Ze hadden welgeteld één leverancier die ook kindermeubels (of is het –meubelen?) aanbood, en die had welgeteld één lijn. Zag er op zich best leuk uit in de catalogus, maar erg prijzig en ik wil wel het idee hebben dat ik iets te kiezen heb. Ook nog even langs Rooms to Go – Kids gereden, maar we willen natuurlijk nog steeds geen eiken met krullen en tierelantijnen en we willen ook geen Disney meubels. We zoeken iets tijdlozers, de leuke Disney-dingen (we hebben de film ‘Cars’ als thema uitgekozen – Alexander heeft die film met Ruud gezien en vond ‘m echt geweldig) hangen we wel aan de muur. Na heel veel research op internet heb ik geconstateerd dat er een aantal “spelers” zijn op de Amerikaanse markt van moderne kindermeubels, o.a. Offi, ducduc, Oeuf, Nurseryworks en Argington, waarvan de produkten weer via diverse websites worden verkocht. En overal hangt best een behoorlijk prijskaartje aan. We hebben wel een grappige stoel besteld van Offi, maar verder zit Ruud te overwegen of hij niet zelf iets zal maken. Ik heb al een eerste ontwerpje gemaakt voor een wandmeubel, en we zijn al even bij Lowe’s geweest om te kijken naar de maten en prijzen van hun planken MDF. Wordt vervolgd, zou ik zeggen!

Zondagavond ben ik naar een afscheidsfeestje gegaan van Griet/Nicky. Ik heb haar, haar man John en hun zoontje Kevin (nu bijna 3) al een paar jaar geleden voor het eerst ontmoet en het klikte meteen heel goed. Zij is Belgische (Griet is dus haar Belgische naam maar in Amerika heet ze Nicky), John is Amerikaan, ze wonen al 10 jaar in Amerika (en John natuurlijk al langer). Door diverse omstandigheden hebben we eigenlijk geen contact weten te houden, totdat we John en Kevin recentelijk op het Sinterklaasfeest zagen, en ik een foto van ze bij Sinterklaas heb gemaakt. Ik kwam via de blog van Petra (vrouw van een collega van Ruud) de blog van Nicky tegen en zo heb ik weer contact gelegd. Recentelijk kwam ik ze tijdens het winkelen tegen, en ik had via haar blog al vernomen dat ze naar Nederland zouden verhuizen voor haar werk, en ze nodigde me uit voor het afscheidsfeestje. Wel even een beetje vreemd idee van te voren, naar het afscheidsfeestje van iemand die je eigenlijk maar 1½ keer hebt gezien, maar het contact is steeds zo leuk geweest en het bleek een geslaagde avond te zijn. Ik ben heel benieuwd hoe het ze in Nederland zal vergaan.

Tenslotte nog even drie foto’s, eerst twee van Alexander die zijn kado van Lonneke opent en showt:
En een foto van Alexander die zichzelf zonder vragen even van wat snackjes voorziet....

Groetjes weer!

Wat een verschil!

Na het Alexander-zielig-op-de-sportschool-debacle van vorige week, wilde ik meteen maar eventjes vertellen hoe het vandaag ging. Hij zag thuis de bui al hangen toen ik mijn sportkleding aan deed. “Mamma sporten nee,” zei hij, waarop mijn antwoord natuurlijk was “Mamma sporten ja”. Ik heb het ook in grote-mensen-taal gezegd tegen ‘m hoor, dat jullie niet denken “Geen wonder dat dat kind achter loopt met praten”....;-) Maar goed, het was dus thuis al huilen, dus dat beloofde wat. Bij de kerk aangekomen liep hij met een trillend onderlipje met me mee naar de opvang en eenmaal daar was het natuurlijk meteen weer huilen. Gelukkig was er een heel aardige opvangmoeder, Zoe. Zij was net terug van 3 weken vakantie. En ze trok zich het lot van Alexander meteen aan. Ze was heel aardig, zei dat ze hem veel aandacht zou geven, en dat ik gewoon lekker moest gaan sporten. De vorige keer was me verteld dat ik maar om de 5 minuten moest komen kijken, want langer dan 5 minuten huilen konden ze niet aan. Maar Zoe was het daar duidelijk niet mee eens, die zei “Dat sporten is jouw uurtje, maak je om ons geen zorgen”. Ik had wat boekjes meegenomen voor Alexander, wat drinken en wat crackertjes. En ik heb hem weer de klimbuis laten zien waar hij maandag zo lekker in gespeeld had, toen ik er bij was. De tranen bleven komen, maar Zoe tilde Alexander op en stuurde mij naar het gymzaaltje. Na een minuut of 10 toch maar even gaan kijken, en helaas... nog steeds huilen. “Mamma, mamma!” hoorde ik ‘m roepen (hij zag mij niet). Zoe zat bij hem met een boekje. Even in dubio, wat nu? Als ik naar hem toe zou gaan, en dan weer weg zou gaan, zou ik het misschien alleen maar erger maken. Met de woorden van Zoe in mijn achterhoofd ben ik schoorvoetend teruggegaan naar het gymzaaltje. Ik zat er best weer mee, en toen even later de deur van het gymzaaltje open ging en Zoe haar hoofd om de hoek stak, dacht ik “O.k. het gaat dus niet”. Maar in plaats daarvan stak ze haar duim op naar me en tekende ze een grote glimlach op haar gezicht. Wat? Ging het goed? Ik kon het bijna niet geloven. Wat een opluchting! En wat fijn dat Zoe dat even kwam vertellen! Aan het einde van de les ben ik iets eerder weggegaan (ik heb toch weinig aan buikspieroefeningen momenteel) en toen ik bij de opvang kwam, zag ik zowaar Alexander niet meteen. Wel twee blije oppasmoeders, die me tegemoet straalden. Alexander zat ergens in het speelding, met andere kindjes. Ik zag hem toen inderdaad zitten, hij zag mij niet. Hij ging lekker verder met spelen. Ik zag zijn voetjes omhoog komen, hij lag lekker te rollebollen. Pas na een paar minuten had ie me in de gaten, en even was ie in de war “Moet ik nou huilen of niet?” Maar hij had het zo naar zijn zin, dat ie superenthousiast rondjes ging rennen en tegen mij kwam zeggen dat er lekkere snackjes waren. Jippie de pippie! Lang leve Zoe! Zij heeft langzaam zijn vertrouwen gewonnen, steeds geknuffeld, veel aandacht gegeven, en dat heeft ie nu nog even nodig. De andere dagen was ie wat meer aan zijn lot overgelaten, en durfde ie denk ik ook het buizending nog niet in. Zoe is er elke woensdag, dus ik denk dat ik voorlopig even de woensdag als vaste sportdag incalculeer! Ik heb er weer vertrouwen in!

Gistermorgen (dinsdag) zat ik trouwens aan het ontbijt met Alexander, in mijn pyjama, toen er werd aangeklopt. De Customer Service Representative van de bouwer van ons huis. Hij kwam zowaar ein-de-lijk de diverse dingen repareren, en, zo zei hij, er was een mannetje onderweg naar mij om ’t een en ander aan de muren en plafonds bij te werken (op diverse plekken waren er wat barstjes e.d. ontstaan). Ehhhh.... o.k. dan. Hij was verbaasd dat ik verbaasd was dat hij er was. “Ik had toch gezegd vorige week dat ik zou komen?” Ja, hij zou op maandag komen, een dag die net als vele andere zogenaamde afspraak-dagen zonder enig bericht was voorbijgegaan. Dat zei ik ook tegen hem, dat ik nog steeds op een bevestiging wachtte, dat ik niet meer op hem rekende zolang hij mij geen concrete bevestiging kon geven inclusief tijd. Maar goed, nu was ie er. Hij is even bij een van mijn buren langs geweest, zodat ik me kon aankleden. En de rest van de dag werd er van alles gedaan in huis. Hijzelf heeft diverse dingen gedaan (waaraan ik ‘m steeds moest herinneren – “Ga je dit nog repareren?”, “Heb je dat al gedaan? – want hij schrijft nooit iets op). De electriciën is zelfs geweest, dus we hebben weer licht in de slaapkamer! Alleen sommige dingen konden niet meteen gedaan worden, dus als het goed is komen er morgenmiddag schilders, plus de Customer Care Representative komt zelf ook nog terug (zegt ie) om ’t een en ander te doen. Het zal toch niet zo zijn dat we volgende week plots in een huis zitten waar niks meer aan hoeft te gebeuren???

'24'

De afgelopen dagen (met name dan de avonden) hebben in het teken van ‘24’ gestaan. Ruud volgt deze serie namelijk fanatiek, en gisteravond is er een nieuw seizoen (ik geloof nummer 6) begonnen. Alleen volgt Ruud ‘24’ niet vanaf het begin, hij heeft seizoen 1 gemist. Laat hij nou een of andere leuke aanbieding zijn tegengekomen (ik gok op internet) bij Blockbusters, de videotheek hier in de buurt. Namelijk, gratis filmpjes, en ze worden nog opgestuurd ook. Elke keer als Ruud zo’n gratis per post ontvangen film terugbrengt bij de Blockbusters, kan hij een nieuwe film uitzoeken (gratis), plus zij sturen namens hem de film terug waar ie vandaan kwam (Blockbusters HQ), waarna ze hem bij de Blockbusters HQ vandaan ook weer een nieuwe gratis film naar zijn keuze sturen (die hij dan na het kijken weer kan inleveren voor weer een nieuwe, etc). Snappen jullie het nog? Een ding moge duidelijk zijn, dit is natuurlijk maar een tijdelijke actie, maar Ruud profiteert er volop van, om de dag staat ie bij de Blockbusters, want hij is in relatief korte tijd nog ‘eventjes’ seizoen 1 van ‘24’ aan het kijken. Dus elke avond staat de beamer aan, dan wel beneden, dan wel boven op zijn kantoor, want hij heeft (moet ik nog zeggen ‘gratis’ of is dat dan ondertussen een pleonasme?) via internet een leuke koptelefoon weten te regelen.

Verder hebben we niet zo heel veel bijzonders gedaan de afgelopen week. Ik heb een hoop administatieve dingetjes gedaan, wat emailtjes verstuurd, jaaroverzicht gemaakt van de financiën voor het CAP Team (vrijwilligers voor de politie) waarvoor ik in 2006 penningmeester was, veel foto’s besteld – ik liep (en loop nog steeds) erg achter met bestellen, da’s het nadeel van digitale fotografie. Maar gelukkig (let op, ik kan het ook:) had ik een leuke aanbieding bij een internet-fotoafdrukbedrijf, geen verzendkosten terwijl ik daar al een pre-paid plan had lopen (wat een poosje geleden in de aanbieding was). Dus er komen weer zo’n 160 foto’s deze kant op, en het kostte me vanwege het pre-paid plan dit keer helemaal niks.

Ik ben ook weer naar de sportschool gegaan, en ook dit keer was het geen succes, voor Alexander dan. Hij heeft het hele uur gehuild bij de opvang, hij stond met zijn betraande gezichtje tegen de glazen deur te wachten en naar buiten te kijken tot ik ‘m kwam halen. Nou, dat breekt echt wel even je hart hoor. Je probeert af en toe iets goeds voor jezelf te doen (en voor de nieuwe baby, ik wil in goede conditie zijn tegen de tijd dat de bevalling zich aandient), maar jeetje, je gaat dan wel weer even hard twijfelen als je zoiets ziet. Het probleem is een beetje vierledig. Punt 1: Alexander is eigenlijk niet goed andere mensen en andere kinderen gewend. Punt 2: Hij verstaat nog geen Engels, en de anderen verstaan geen Nederlands (en al verstonden ze het wel... zo verstaanbaar praat ie nog niet). Punt 3: Er zijn elke keer andere opvang-moeders. Punt 4: Er is niks leuks te doen voor hem. Dat laatste punt, dat had ik wellicht kunnen zien aankomen van te voren, maar dat heb ik gewoon verkeerd ingeschat. Toen ik de eerste keer ging kijken zonder hem, dacht ik namelijk dat al het speelgoed was opgeruimd, omdat er bijna geen kindjes meer waren. Maar er is dus gewoon geen speelgoed. Beetje vreemd voor een kinderopvang, zelfs al is het maar voor een uurtje sporten. Wat er wel is, is een enorm klimapparaat, voormalig McDonalds-spul, je kent het wel. Grote buizen om door heen te klimmen, een glijbaan aan het einde. “Alle kinderen vinden dit geweldig”, kreeg ik te horen toen ik vroeg waarom er verder niks anders was. Maar Alexander is gewoon niet avontuurlijk aangelegd. Hij is gek op boekjes lezen (hij praat soms wel eens in zijn slaap en dan zegt ie “boek lezen”), je zou ‘m best een uurtje kunnen vermaken met een video van ’t een of ander, hij wil best uitzoeken hoe allerlei speelgoedjes werken, maar zomaar uit eigen beweging in een of ander ding klimmen, terwijl er 10 andere kindjes om en over hem heen klimmen... nee.
Dus vanmorgen ben ik in plaats van te gaan sporten in mijn gewone kloffie naar de sportschool gegaan, en daar heb ik het klimapparaat bij hem geïntroduceerd. Ik dacht, ik klim effe achter ‘m aan naar boven, maar na de eerste bocht kwam ik bij een glad en enigszins stijl soort stuk buis terecht en ik had pantykousjes aan, dus kon ik niet verder. En Alexander durfde niet verder zonder mij, dus gingen we weer naar beneden. Ik ben ook niet zo avontuurlijk aangelegd, dus eigenlijk vond ik het niet eens zo erg. Toen even van buitenaf het buizending bekeken, hoe het nou eigenlijk allemaal in elkaar zat, en toen zag ik een trapje met daar achter een recht stuk buis en aan het einde kon je alleen weer dezelfde weg terug. Dus Alexander daar in geholpen, naast de buis meegelopen zodat ie me steeds door de raampjes kon zien, en uiteindelijk vond ie dat dan wel een leuk ding. Dus hij is er een paar keer zelf in en uit geklommen, ik mocht zelfs met iemand anders praten terwijl ie er zelf in klom. Dus ik hoop dat ie die de volgende keer ook weer leuk vindt. En dat ik dan met een wat geruster hart kan gaan sporten.

Verder ben ik voor 2007 wederom gekozen als penningmeester voor het CAP Team. Ik heb ze gewaarschuwd dat ik zwanger ben en graag mijn plekje op wilde geven aan wie dan ook interesse had, maar ze wilden me nog steeds hebben. Ik maak me soms zorgen, dat ik te weinig doe om nog te kwalificeren als bestuurslid (zeker aangezien we zo’n 60 leden hebben), maar zodra ik die zorgen uitspreek is het fijn om te merken dat men juist blij is met dat wat ik wèl doe.

Dat was het weer qua ‘nieuws’. Ik heb nog wel een leuk filmpje, en twee leuke foto’s. Wat de foto’s betreft, we hebben van een collega van Ruud een ‘Bob de Bouwer’-ding gekregen (wat is het? een tent?), en afgelopen weekend trof ik mijn twee mannetjes zo aan:

En hier het filmpje:

Als allerlaatste nogmaals wat uitleg over hoe je een reactie kan achter laten. Zeker niet om te bedelen (al ben ik soms best benieuwd wie al die anonieme lezers zijn), maar omdat ik per email de vraag had gekregen “Hoe werkt dat nou, het lukt me niet” en omdat ik ook zelf merk dat het niet altijd iedereen lukt.
Onderaan elk bericht dat ik schrijf, staat rechts de tekst ‘0 comments’ (danwel ‘1 comment’, of meer comments). Vlak daarnaast staat een plaatje van een envelopje. Je moet om te beginnen niet op het envelopje klikken! Maar je klikt dus op de tekst ‘0 (1, 2) comments’ zelf. Dan krijg je dit schermpje te zien: De rode tekst en cirkels heb ik er nu natuurlijk even bij gezet, voor de duidelijkheid.
Je typt je reactie op mijn verhaaltje (hoeft niks hoogdravends te zijn, mag wel natuurlijk) in het daarvoor bedoelde vak, rechts bovenaan. Bij ‘choose an identity’ klik je ‘other’ aan en dan vul je daar onder je naam in. Het moeilijkste is het ontcijferen van de letters die er dan staan, die veranderen steeds, dit om spam te verkomen. Typ de letters over in het vakje ‘word verification’ en dan klik je op ‘Publish your comment’ en je bent klaar! Laat het me weten als je er nog steeds problemen mee hebt.

Groetjes!