Doneren moet je leren

Dat bovenstaande (door mijzelf verzonnen) ‘statement’ op meerdere vlakken waar blijkt te zijn, bleek de afgelopen week wel. Vorig weekend was Ruud bezig geweest om de kamer waar we Alexander binnenkort naar toe willen verhuizen wat op te ruimen. We hebben deze kamer sinds we hier zijn komen wonen in gebruik gehad als rommelkamer. Wachtend op een mooie voorjaarsdag staan hier een heleboel spulletjes die we willen verkopen op een yard sale. Op vorige yard sales is gebleken dat kleding van mij niet erg populair is om te verkopen, terwijl Ruud zijn shirts en overhemden het meestal goed doen. Logischerwijs zijn er maar heeel erg weinig mannen geïnteresseerd in Ruud zijn lange broeken (lengte 36). Waarom mijn kleding niet verkoopt, we weten het niet, maar Ruud zijn theorie is erg lief: “Al die Amerikaanse (en vooral toch ook Hispanic veel) vrouwen zijn te dik voor jouw kleding”. Beter dat dan dat ze er niks aan vinden, toch?
Hoe dan ook, we hebben besloten veel van de kleding te doneren. Ik had zo veel kleding apart gelegd in het afgelopen jaar, dat ik eigenlijk geen puf had om er nog een keer door heen te lopen. Ik kan echt 5 minuten naar een shirtje kijken en denken “Zou ik het nog een keer wagen op een yard sale, of zal ik ’t gewoon weggeven?” Ik geef het toe, ik ben een echte Hollandse krent, als ik ergens iets aan kan verdienen (zonder al te veel moeite), nou, graag! Dus Ruud had vorige week aangeboden dat hij door mijn stapel (reeds opzij gelegde) kleding zou gaan, al was het maar om alles even netjes op te vouwen, en het resultaat was 7 dozen vol kleding voor het goede doel. En ik weet gelukkig niet wat er allemaal in zit! Ook kleding van hem, maar ik gok op een verhouding 80% van mij, 20% van hem. Wat echt nog te mooi was (gewoon te klein geworden of plots niet meer mijn smaak), proberen we nog een keer te verkopen op een yard sale.
Kortom, ik ben nog niet echt een geroutineerd doneerder, het kost wat moeite.
De dozen waren ingepakt, plus we hadden nog 2 oude bedden plus matrassen die we ook niet meer kunnen gebruiken (geen ruimte voor – echt waar), dus ik ging wel even het Leger des Heils (Salvation Army) bellen, zodat ze dat allemaal konden komen ophalen - meubelen halen ze op, kleding moet je normaal gesproken brengen, maar ik dacht dat als ze er dan toch waren voor de bedden, konden ze de kleding ook meteen meenemen. Ik kreeg een mevrouw aan de telefoon, en nog voor ik uitgesproken was, zei ze gedecideerd “We only take mattresses with a box spring” (alleen matrassen met een boxspring, geen houten frame dus), ze zijn dus gewoon kieskeurig bij het Leger des Heils! Dus ik weer verder gezocht bij wie ik dan kon gaan doneren. Ik kwam op een website van GCF Community Foundation terecht. Daar stond dat te doneren kleding gewassen moest zijn. Ehhh... de kleding die we weg wilden geven, was ooit wel een keer gewassen geweest, maar ik vermoedde dat het toch wat muf was gaan ruiken nu. En ik had echt geen zin om de boel te gaan wassen (en strijken ook nog, eventueel?). Wat nu?? Doneren moet toch niet zo moeilijk zijn?
Uiteindelijk heb ik de boel op woensdagavond op Craig’s List gezet, een soort plaatselijke Marktplaats.nl. Ik heb er bij gezet dat het gratis op te halen was, dat ik het bedoelde voor mensen die het hard konden gebruiken, dus dat ze er niet te veel moois van hoefden te verwachten. Mijn advertentie zou 45 dagen blijven staan. De volgende ochtend opende ik mijn mailbox.... bijna 40 reacties!! Whooh! Niet iedereen is zo kieskeurig als het Leger des Heils. Ik kreeg allemaal zielige verhalen over me heen, de een had het nog harder nodig dan de ander. Maar als je dan de zieligste eerst belt, geven ze niet thuis. Dan bel je die mensen later nog een keer, dat er echt veel gegadigden zijn dus dat ze wel snel moeten zijn, hoor je weer niks. Dus ik belde de op-een-na-zieligste, maar die was toch niet zo wanhopig want ze wilde nieuwe matrassen kopen voor de bedden, maar ja, die zijn een Europese maat, dus daar kan je hier geen matrassen voor kopen. Dan maar niet. Toen iemand gebeld met een email-adres ‘savinglives@....’ die wel geïnteresseerd was in de bedden, hij zou ze zaterdag om 11 uur komen halen. Uiteindelijk die dag om half 1 maar naar ‘m gebeld, “Oh, ja, sorry, ik kom toch maar niet.” Grrrrmmbll! @#%& Toen gewoon de eerste mevrouw gebeld die gereageerd had, dus netjes het rijtje af zonder te kijken naar de zieligheidsgraad, en die is de bedden binnen een uur op komen halen.
Ook belde ik een mevrouw die ‘desperate’ voor de kleding was, maar toen ik ze aan de lijn had, vroeg ze of het babykleding was. Ehhh, nee, dat staat toch niet in de advertentie, er staat dames- en herenkleding. Als je dat zo hard nodig hebt, dan ben je dat toch niet de volgende dag al weer vergeten?? Ik begon me na dit hele gedoe af te vragen of sommige mensen niet liegen dat het gedrukt staat, en ergens gewoon proberen een slaatje uit te slaan (en dus nog veeeeel erger zijn dan ik, want zoiets zou niet in me opkomen). Maar goed, diezelfde mevrouw is de kleding wel komen halen, misschien had ze wel op meer advertenties voor gratis kleding gereageerd en wist ze daarom niet wat ik had aan te bieden toen ik belde. Ze zei dat het voor haar dochter was die moeilijke tijden doormaakte, en wat ze niet nodig had zou verkocht worden waarvan de opbrengsten naar de kerk zouden gaan. We zullen het nooit weten.
Kortom, het is me wat, dat doneren. Dat doe je niet even in een achteraf-middagje.

Verder hebben we goed nieuws van het bedjes-front. Ruud heeft woensdag tussen de middag Alexander’s nieuwe bedje in elkaar gezet, en Alexander vond het erg interessant, hij wilde er meteen in. Maar het bed stond nog op de gang en de lakentjes moesten nog gewassen worden. Alleen met de belofte dat ie er ’s avonds in mocht slapen, heb ik ’m er uiteindelijk weg gekregen. Ik dacht niet dat ie ‘t ’s avonds nog steeds zo leuk zou vinden, maar ik heb ‘m na de gebruikelijke avondroutine erin gelegd, en hij heeft er zonder enige protest de hele nacht in geslapen! We waren echt helemaal verbaasd, maar vooral ook erg blij natuurlijk! En ook de volgende dag tussen de middag ging het nog steeds goed. Dus van het weekend maar het ledikant uit zijn kamertje weggehaald, ik geloof dat we over zijn...! Goedemorgen! Dit was 's morgens na zijn eerste nacht in het bed. En hij is weer net zo vrolijk als altijd!

Ik zit soms wel eens te denken hoe hard het is gegaan met Alexander het afgelopen half jaar, als ik aan ‘m denk toen ie twee werd, en aan hoe hij nu is, dat is echt een groot verschil. Hij heeft vooral veel geleerd, heeeeel veel woordjes, veel wetenswaardigheden (zoals het alfabet, alle presidenten, een stuk of 15 staten van Amerika, een stuk of 10 landen van de wereld etc etc), hij leest zelfs al een heleboel woorden. En van de week kreeg ie plots interesse in tellen in het Engels en Spaans. En verdraaid, een paar dagen later.... hij kan helemaal uit z’n hoofd tot 10 tellen in het Engels en Spaans! Tot hoe ver hij in ’t Nederlands kan, dat weet ik niet eens. Ja, dat bolletje van hem draait overuren, hij doet wel niet veel qua praten en zinsopbouw enzo, maar hij onthoudt echt alles wat ie hoort. En als ie niet genoeg hoort, dan vraagt ie er gewoon om, hij wil gewoon alles weten.

Van de week is Frank bij ons komen eten, hij woont nog steeds alleen hier in Apex, Jackie zit nog in Nederland, dus een uitgebreid ‘home-cooked meal’ ging er zeker wel in.

Zaterdagmorgen waren we al vroeg op (dankzij Alexander die een slechte nacht had, hij werd om de 2 uur brullend wakker, we weten niet waarom, en om half 7 wilde ie echt niet meer verder slapen), dus we zijn naar wat yard sales geweest. Ik was verbaasd dat die er zijn in deze tijd van het jaar (het vriest nog steeds ’s morgens), maar er was echt nog veel aanloop. Uiteindelijk een kwartje armer en een puzzeltje voor Alexander rijker weer huiswaarts gekeerd.

Zaterdagmiddag zijn we op kraamvisite geweest bij David en Lisa. Zij hebben een zoontje van bijna 1 maand oud, het jongetje was ook bijna een maand te vroeg geboren, dus het was nog steeds een heel klein en licht poppetje (nu nog steeds bijna een pond lichter dan Alexander ooit heeft gewogen). Alexander vond het wel eventjes leuk, de baby, maar het foto’s maken was ie snel zat. Alexander probeert al weer weg te lopen...

David heeft boven een air-hockey-tafel staan, en dat doet Alexander naar het schijnt bij de opvang van de sportschool ook wel eens, dus dit keer kon ie ’t met pappa doen. Beiden vonden het erg leuk! (hierboven) Heeft er iemand gescoord of lijkt dat maar zo?

Daarna nog even een snel potje tafelvoetbal en toen was het weer tijd om naar huis te gaan.
Verder weinig nieuws. Met de zwangerschap gaat alles wel okay denk ik, aan het einde van deze week (dan ben ik 21 weken zwanger) heb ik weer een controle. Ik groei wel iets harder nu dan met Alexander, en ik ga denk ik ook wel wat meer kilo’s aankomen in totaal (en ik ben nog wel 2x naar de sportschool geweest van de week). Er zijn zelfs 4 mensen die gevraagd hebben of ik zeker weet dat het geen tweeling is (ja, dat weet ik zeker!). Zo erg is het niet, vind ik zelf, maar goed, oordeel zelf:

Deze foto’s heb ik eventjes gemaakt met de zelfontspanner, dus niet zo charmant, maar ik vergeet steeds om het aan Ruud te vragen.

Dat was het weer, groetjes!