Lekker weekje achter de rug, Ruud had namelijk een 4-daags weekend! Zo hadden we ze het liefst elke week wel....
Maar eerst had ik dinsdag weer afgesproken met Zoe en haar kinders, het was goed bevallen de week ervoor in de speeltuin. Dit keer gingen we naar een andere speeltuin, in Crowder District Park. Zoe was er nog niet toen ik aankwam (ze hield er rekening mee dat ik een half uur te laat zou zijn en ik was ‘slechts’ 20 minuten te laat), dus eerst even wat foto’s bij het meer gemaakt. Het was namelijk mistig, dus dat gaf wel een mooi effect.
Jammer genoeg was het weer niet zo lekker, mistig dus, fris en er hing regen in de lucht. Alexander heeft wel lekker een uurtje gespeeld met Ayla en Torrin, even wat energie kwijt. Achteraf zag ik dat ik maar één foto gemaakt heb bij de speeltuin zelf, niet zo vreemd eigenlijk met al dat rondrennen wat ze doen. Maar het geeft in ieder geval even een beetje een indruk van de speeltuin. 
Donderdag was het Thanksgiving. Dit is een belangrijke feestdag voor Amerikanen, met vooral veel eten (kalkoen met name), maar bij onszelf leeft het logischerwijs niet zo. De pelgrims kwamen tenslotte uit Europa, en waar ze uiteindelijk terechtkwamen is voor ons niet zo relevant. Het is echter niet zo dat het ons helemaal zou zijn ontgaan, want het is hier dagenlang het onderwerp van gesprek, en Alexander kwam uit school met tekeningen van indianen en pelgrims, en met een indianenhesje en –hoofdtooi, en hij zong de hele tijd “Oo-ha, oo-ha, shoot your arrow” en “one little, two little, three little indians”.
Maar verder had ik me eigenlijk al ingesteld op gewoon een normale avond, met op tafel wat er zich toevallig in de koelkast bevond, toen Ruud me vertelde dat we uitgenodigd waren bij een oud-collega. Kijk, dan gaat het plots al weer een heel stuk meer leven bij mij!
Dus donderdagmiddag togen wij met een pan erwtensoep richting het huis van Kim en Steve. Kim’s ouders, zus, zwager en twee vrienden waren er ook, een huis vol dus. Het was een heel gezellige middag en avond, lekker gegeten.
Alexander had een goed klim- en stoeimaatje aan Steve (die tegen het einde van de avond wel vroeg “Is hij altijd zo druk?” – dat is ie, zeker in gezelschap, inderdaad dus vaak wel) en Quinten had indruk gemaakt op Kim’s zus en zwager, die beiden een beetje baby-angst hebben. De zus zei namelijk tegen Kim: “That baby, that’s a good baby. He doesn’t cry!” en de zwager zei tegen mij: “That little one, Quinten, you barely notice he’s there!” (oftewel, “die baby, da’s een goede baby, hij huilt niet” en “dat kleintje, Quinten, je merkt nauwelijks dat ie er is”). 
The guys hanging out 
Alexander kon door de hondendeur
De vrijdag na Thanksgiving wordt Black Friday genoemd. Dit is de winkeldag van het jaar, met de beste koopjes. De winkels gaan achtelijk vroeg open, en dan bedoel ik echt heeeel vroeg: 4 uur ’s morgens bijvoorbeeld. Bij sommige winkels staan er al uren voor openingstijd hele rijen mensen buiten. Ruud heeft zich een aantal keer in het shopgeweld gestort (en ik ook ’n keer met hem, voordat Alexander er was), maar dit keer had hij eigenlijk niks in de foldertjes zien staan waarvan ie dacht “Ja, laat ik daar eens een paar uur voor in de rij gaan staan”. Dus vrijdag lekker uitgeslapen (voor zover mogelijk met kleine kinders). Ruud kon het shoppen echter niet helemaal laten, dus die heeft op internet toch nog een paar leuke deals gevonden, waaronder een digitale camera waar hij al een paar maanden zijn oog op had. In de loop van de dag zijn we nog even op pad gegaan, en o.a. bij de Wal-Mart een stapel DVD’s gekocht voor nog geen $3 per stuk. We hebben dus een heleboel filmavondjes voor de boeg, te bekijken in het groot met onze filmprojector die Ruud vorig jaar had gekocht op Black Friday.
Zaterdag mocht Alexander zijn schoen zetten, met een tekening voor Sinterklaas erin. Sinds ongeveer een week kijken we naar het Sinterklaasjournaal op internet (Alexander vertelt ons precies waar we dat moeten vinden op de computer, hij zegt letterlijk: www punt sinterklaas punt nl, bijna goed, want het is eigenlijk http://www.sinterklaasjournaal.nl/). Het schoen zetten ging nog wat onwennig, en een liedje zingen, daar schakelde hij de hulp van pappa en mamma voor in, maar Sinterklaas vond hem blijkbaar toch een lief jongetje, want kijk eens wat we de volgende ochtend bij de open haard zagen staan:
Schoorsteen-Piet had een mooie brief geschreven, en de kadootjes waren een boekje van Pippo en een speelgoedvorkheftruck. Wij denken dat Oma Corrie Sinterklaas wat heeft 'ingefluisterd'.... Dank U Sinterklaasje!
In de brief van Schoorsteen-Piet stond dat Alexander nog een beetje op de Sinterklaasliedjes moest oefenen, en ja hoor, dezelfde avond nog had ie “Sinterklaas kapoentje, gooi wat in m’n schoentje” onder de knie.
En zoals beloofd hierbij nog wat foto’s in andere samenstellingen:
En nog 2 foto’s van de achtertuin, eentje van 22 november en eentje van vandaag:
Nog even en we kunnen ’s avonds in de verte weer de lichtjes zien van de auto’s op US1.
Speaking of lichtjes, het is hier al weer overal kerst wat de klok slaat. Na Thanksgiving gaat iedereen meteen aan de slag om het huis in (hogere) kerstsferen te brengen, dus we zien al overal weer kerstbomen staan en verlichte huizen, en tot Alexander’s grote vreugde, een hert van lampjes in de tuin van de buren. Misschien moeten we ook maar eens de dozen van zolder halen, ik heb me laten vertellen dat Sinterklaas toch best wel van een mooi verlicht huis houdt, dan ziet ie tenminste wat als ie ’s avonds over de daken trippeltrappelt op zijn paard ;-).
Groetjes weer!
Maar eerst had ik dinsdag weer afgesproken met Zoe en haar kinders, het was goed bevallen de week ervoor in de speeltuin. Dit keer gingen we naar een andere speeltuin, in Crowder District Park. Zoe was er nog niet toen ik aankwam (ze hield er rekening mee dat ik een half uur te laat zou zijn en ik was ‘slechts’ 20 minuten te laat), dus eerst even wat foto’s bij het meer gemaakt. Het was namelijk mistig, dus dat gaf wel een mooi effect.
Jammer genoeg was het weer niet zo lekker, mistig dus, fris en er hing regen in de lucht. Alexander heeft wel lekker een uurtje gespeeld met Ayla en Torrin, even wat energie kwijt. Achteraf zag ik dat ik maar één foto gemaakt heb bij de speeltuin zelf, niet zo vreemd eigenlijk met al dat rondrennen wat ze doen. Maar het geeft in ieder geval even een beetje een indruk van de speeltuin. 
Donderdag was het Thanksgiving. Dit is een belangrijke feestdag voor Amerikanen, met vooral veel eten (kalkoen met name), maar bij onszelf leeft het logischerwijs niet zo. De pelgrims kwamen tenslotte uit Europa, en waar ze uiteindelijk terechtkwamen is voor ons niet zo relevant. Het is echter niet zo dat het ons helemaal zou zijn ontgaan, want het is hier dagenlang het onderwerp van gesprek, en Alexander kwam uit school met tekeningen van indianen en pelgrims, en met een indianenhesje en –hoofdtooi, en hij zong de hele tijd “Oo-ha, oo-ha, shoot your arrow” en “one little, two little, three little indians”.Maar verder had ik me eigenlijk al ingesteld op gewoon een normale avond, met op tafel wat er zich toevallig in de koelkast bevond, toen Ruud me vertelde dat we uitgenodigd waren bij een oud-collega. Kijk, dan gaat het plots al weer een heel stuk meer leven bij mij!
Dus donderdagmiddag togen wij met een pan erwtensoep richting het huis van Kim en Steve. Kim’s ouders, zus, zwager en twee vrienden waren er ook, een huis vol dus. Het was een heel gezellige middag en avond, lekker gegeten.
Alexander had een goed klim- en stoeimaatje aan Steve (die tegen het einde van de avond wel vroeg “Is hij altijd zo druk?” – dat is ie, zeker in gezelschap, inderdaad dus vaak wel) en Quinten had indruk gemaakt op Kim’s zus en zwager, die beiden een beetje baby-angst hebben. De zus zei namelijk tegen Kim: “That baby, that’s a good baby. He doesn’t cry!” en de zwager zei tegen mij: “That little one, Quinten, you barely notice he’s there!” (oftewel, “die baby, da’s een goede baby, hij huilt niet” en “dat kleintje, Quinten, je merkt nauwelijks dat ie er is”). De vrijdag na Thanksgiving wordt Black Friday genoemd. Dit is de winkeldag van het jaar, met de beste koopjes. De winkels gaan achtelijk vroeg open, en dan bedoel ik echt heeeel vroeg: 4 uur ’s morgens bijvoorbeeld. Bij sommige winkels staan er al uren voor openingstijd hele rijen mensen buiten. Ruud heeft zich een aantal keer in het shopgeweld gestort (en ik ook ’n keer met hem, voordat Alexander er was), maar dit keer had hij eigenlijk niks in de foldertjes zien staan waarvan ie dacht “Ja, laat ik daar eens een paar uur voor in de rij gaan staan”. Dus vrijdag lekker uitgeslapen (voor zover mogelijk met kleine kinders). Ruud kon het shoppen echter niet helemaal laten, dus die heeft op internet toch nog een paar leuke deals gevonden, waaronder een digitale camera waar hij al een paar maanden zijn oog op had. In de loop van de dag zijn we nog even op pad gegaan, en o.a. bij de Wal-Mart een stapel DVD’s gekocht voor nog geen $3 per stuk. We hebben dus een heleboel filmavondjes voor de boeg, te bekijken in het groot met onze filmprojector die Ruud vorig jaar had gekocht op Black Friday.
Zaterdag mocht Alexander zijn schoen zetten, met een tekening voor Sinterklaas erin. Sinds ongeveer een week kijken we naar het Sinterklaasjournaal op internet (Alexander vertelt ons precies waar we dat moeten vinden op de computer, hij zegt letterlijk: www punt sinterklaas punt nl, bijna goed, want het is eigenlijk http://www.sinterklaasjournaal.nl/). Het schoen zetten ging nog wat onwennig, en een liedje zingen, daar schakelde hij de hulp van pappa en mamma voor in, maar Sinterklaas vond hem blijkbaar toch een lief jongetje, want kijk eens wat we de volgende ochtend bij de open haard zagen staan:
Schoorsteen-Piet had een mooie brief geschreven, en de kadootjes waren een boekje van Pippo en een speelgoedvorkheftruck. Wij denken dat Oma Corrie Sinterklaas wat heeft 'ingefluisterd'.... Dank U Sinterklaasje!In de brief van Schoorsteen-Piet stond dat Alexander nog een beetje op de Sinterklaasliedjes moest oefenen, en ja hoor, dezelfde avond nog had ie “Sinterklaas kapoentje, gooi wat in m’n schoentje” onder de knie.
En zoals beloofd hierbij nog wat foto’s in andere samenstellingen:
En nog 2 foto’s van de achtertuin, eentje van 22 november en eentje van vandaag:
Nog even en we kunnen ’s avonds in de verte weer de lichtjes zien van de auto’s op US1.Speaking of lichtjes, het is hier al weer overal kerst wat de klok slaat. Na Thanksgiving gaat iedereen meteen aan de slag om het huis in (hogere) kerstsferen te brengen, dus we zien al overal weer kerstbomen staan en verlichte huizen, en tot Alexander’s grote vreugde, een hert van lampjes in de tuin van de buren. Misschien moeten we ook maar eens de dozen van zolder halen, ik heb me laten vertellen dat Sinterklaas toch best wel van een mooi verlicht huis houdt, dan ziet ie tenminste wat als ie ’s avonds over de daken trippeltrappelt op zijn paard ;-).
Groetjes weer!
Zoe was natuurlijk weer heel lief, ze herinnerde Torrin er steeds aan dat Alexander wat jonger was dan hij en dat hij een andere taal spreekt. En tot Zoe’s grote verbazing riep Torrin na een half uurtje tegen Alexander “You’re my best friend!”. Dat had ie nog nooit eerder gezegd tegen iemand, zei ze, helemaal ontroerd. Ayla was er natuurlijk ook, en die deed niet onder voor haar grote broer, maar zij en Alexander leken een beetje zijn vergeten dat ze ooit een beetje verliefd waren ;-) Toch nog een foto van hun samen, al is die dan niet zo “romantisch” als de vorige, haha! 
En daarna kon ik ’t ook nog filmen: 
Tijdens de klaverjasavond waren er ook lekkere hapjes, waaronder deze (ik kan het niet schrijven, ik wil er ook niet naar kijken, ik kan ze bijna ruiken!!): 
En wie er gewonnen heeft, ehh... moet ik dat echt nog vertellen???
En gezien vanuit de voortuin: 
Groetjes! 
We hebben onze snoepbak buiten neer gezet met een briefje erbij dat elk kindje twee snoepjes mocht pakken. En je begrijpt al, je hebt maar heel weinig kindjes nodig die dat spontaan even ‘niet begrijpen’ om die bak heeeel snel leeg te krijgen.... 
We zijn allemaal verkleed de straat op gegaan, helaas kwam ik er pas achteraf achter dat ik geen goede foto van Ruud in z’n piratenpak heb gemaakt. Als je bij de blog van 30 oktober 2006 kijkt, zie je ‘m op foto’s staan ermee. Mijn eigen Jack Sparrow ;-) 
Alexander moest eventjes wennen, we lieten hem zelf de trappetjes oplopen bij de huizen, dus hopelijk heeft hij overal netjes “twick-or-tweat” gezegd, en natuurlijk ook “Thank you – you welcome!” (hij snapt dat deze twee uitspraken bij elkaar horen, hij snapt alleen niet dat de ene partij “Thank you” zegt en de andere partij “You’re welcome” zegt). Hoe dan ook, hij had al snel de smaak te pakken en hij heeft heel veel “sjoepjes” opgehaald. 
Jackie was ook wezen helpen, haar ‘dienst’ zat er net op toen wij aankwamen.
Quinten maakte natuurlijk helemaal de blits met zijn “Hollandse Nieuwe”-shirt. 
Alexander denkt tegenwoordig dat hij moet poseren voor foto’s en dat doet hij als volgt:
Natuurlijk werden er diverse dansen opgevoerd, dat vond Alexander nog het leukst om te zien. 
Vond ik toch wel even heel knap van ‘m! Hij kan ook helemaal zonder hulp “STOP” schrijven en hij probeert zijn naam, maar hij moet steeds vragen welke letter erna komt. Ik spreek dan zijn naam uit tot en met de letter waar hij gebleven is, bijvoorbeeld “Alexand- du” en dan weet hij “Dee!”.