Allemaal de beste wensen voor 2009, dat het jullie maar veel goeds mag brengen. Het zal voor ons een jaar worden met grote veranderingen, hopelijk gaat het niet tegen vallen, vooral voor die kleine jongens niet. Alexander wordt ook 5 dit jaar, dus hij zal na de zomer meteen naar school moeten. Met een Nederlands-pratende juf, wel te verstaan...!
Eerst even het medisch nieuws. Alexander heeft 30 december buisjes gekregen. Het is heel goed gegaan, hij was heel erg dapper. Het scheelt dat ik hem dit keer een beetje kon vertellen wat er ging gebeuren. Ik dacht eigenlijk dat hij de narcose via een prik zou krijgen (ik dacht dat dat ook zo gebeurd was toen in april ’07, maar daar twijfel ik nu aan, alhoewel hij toen toch al een infuus had), maar goed, de dag ervoor hoorden we dat hij de narcose natuurlijk met een kapje kreeg. Om kwart voor 8 moesten we in het ziekenhuis zijn, ik was er nog nooit geweest (Rex i.p.v. ons “stam”-ziekenhuis WakeMed), dus tijdig vertrokken. Half 8 waren we er, gelukkig had ik allemaal leuke, nieuwe boekjes mee voor Alexander. Wat me wederom opviel, is hoeveel mensen er aan 1 patient werken. Nog los van de administratieve en praktische kant, er zijn zo veel verpleegsters en artsen en deskundigen, en allemaal komen ze even vertellen wie ze zijn, wat ze gaan doen, informeren of er nog vragen zijn. Om half 10 werd Alexander weggreden en hij bleef heel kalm en lief, omdat hij natuurlijk voorbereid was dit keer. En zowaar, om kwart voor 10, 10 voor 10 kwam de chirurg de wachtruimte al weer inlopen. In een notendop: "Alles is goed gegaan, ik heb heel veel vocht verwijderd, en nu nog even 10 minuutjes, kwartiertje wachten tot ie weer wakker wordt." Dat wachten duurde iets langer, eerder 20 minuten, en toen ik eindelijk naar hem toe mocht werd ik door de gangen begeleid door een vrijwilliger die volgens mij al aan zijn derde eeuw bezig was hier op aarde, dus dat ging allemaal op z’n elf-en-dertigst. Alexander zat op bed met 2 verpleegsters, met natte oogjes op zijn lip te bijten, zo van "Ik ga niet huilen, ookal voel ik me &%#$*" Want ja, wat was er nou eigenlijk gebeurd met hem, dat snapte ie natuurlijk toch niet. Toen ik er eenmaal was, was het toch moeilijk zo dapper te blijven, hij voelde zich echt niet lekker, zere oren, buikpijn, hoesten wat overging in kokken. Maar eigenlijk na een poosje, net nadat ze met de arts overlegd hadden en ze hem een zetpil tegen de misselijkheid wilden geven (met alle bijwerkingen van dien zoals slaperigheid), knapte ie op. En sindsdien ging het pijlsnel bergopwaarts met hem. Binnen de kortste keren had ie praatjes (met af en toe een klein terugslagje), en zijn gehoor ging ook direct met sprongen vooruit. "Mag de computer wat zachter, hij staat te hard," "Ik wil de w.c. niet doortrekken, dat maakt te veel lawaai." Blij dat al dat vocht er uit is!
Quinten is op 2 januari voor zijn 18-maanden-controle naar de kinderarts geweest. Gaat allemaal prima met het ventje, al heeft ie wat exceem en denken Ruud en ik dat hij wellicht allergisch is voor koemelk. Toen Quinten een maand of 7, 8 geleden van borstvoeding naar poedermelk overstapte, ging dat gepaard met veel spugen. We zijn toen soja-poedermelk gaan gebruiken, want daar stond op "voor babies die veel spugen". We gebruiken die soja-poedermelk nog steeds als enige vorm van drinken voor hem, maar recentelijk was die op in de winkel (we gaan door bijna een blik per week). Toen ik bij een andere winkel kwam, was die daar ook op. Toen dus maar poedermelk op koemelkbasis gekocht, en dat is eigenlijk niet goed bevallen. Quinten was al wel verkouden en hoesterig, maar hij begon nu toch ook weer te spugen. Dus nadat het blik bijna op was en wij tot de conclusie kwamen dat dit niet werkte, snel maar weer de sojapoedermelk gekocht (bij weer een andere winkel die ze gelukkig nog wel had)! En dat liijkt weer beter te gaan.
Quinten begint verder de bouw van zijn grote broer te krijgen, wat langer en dunner dan de meeste peuters. Maar, de kinderarts keek naar hem, en zei dat hij hem ondanks die scheve verhouding (72% lengte, 18% gewicht) er prima gebalanceerd uit vond zien, goede spiertjes, bolle wangen, dus dit is gewoon zijn bouw. Voor de statistieken, Quinten was/is 84 cm en 10,5 kilo.
Verder ging ook alles naar behoren, hij ontwikkelt zich heel anders dan Alexander, vooral op het gebied van praten. Nou hoort hij natuurlijk ook de hele dag geklets en liedjes van Alexander om
zich heen. Maar toch waren we allebei wel verbaasd toen we vorige week voor het eerst plots hoorden dat Quinten probeerde een liedje te “zingen”! Het is een liedje wat Alexander van Barney geleerd heeft en soms wel 10 achter elkaar zingt: “I love you, you love me, we’re a happy family. With a great big hug and a kiss from me to you, won’t you say you love me too!” En Quinten zingt dus nu continue “I love you!”, op de goede toonhoogte ook nog, en de rest mummelt ie een beetje, soms zingt ie “happy” en als wij het voor hem zingen, weet ie op het juiste moment aan het eind “too” te zingen. Zo leuk!
Hij kent ondertussen heel veel woordjes, ik ben maar niet eens begonnen met tellen. Hij begint nu ook met verkleinwoordjes: paardje; handje; bedje. Hij kent allerlei lichaamsdelen en ook veel beesten en vaak de daarbij behorende geluiden. Soms moet je alleen even weten wat ie bedoelt. Een “hangkoe” bijvoorbeeld.... da’s een kangoeroe!
Nog heel even terug in de tijd, de kerstdagen. Ik zal er niet te veel over schrijven, jullie kennen het principe: mooie kleertjes, ontbijt, kerstboom, kadootjes. En in ons geval: gingerbread huisje bouwen! Zie de slide show:
Ik heb ook wat versierde huizen hier in de buurt op de foto gezet (toen ze nog versierd waren, ondertussen is alles weg), zie ook slide show:
Met oud en nieuw zijn Jackie, Frank, Norah en Isabelle bij ons gekomen. Was heel gezellig, we hadden beiden oliebollen gebakken, ik vond nog een fles gluhwein in de kast, en we hadden die middag bij A Southern Season nog wat lekkere hapjes gekocht. Isabelle is eventjes gaan slapen in het logeerbedje, Quinten natuurlijk in zijn eigen bedje, maar Norah en Alexander zijn de hele avond opgebleven! Ze hebben boven op ons bed film zitten kijken, spelletjes gedaan en natuurlijk ook bij ons gezeten. Jackie en Frank hadden champagne mee genomen, dus om 12 uur hadden we er weer ergens een deuk bij in ’t plafond ;-) Vervolgens buiten nog even sterretjes afsteken (k-k-koud!) en daarna lekker ons warme bed in!
Eerst even het medisch nieuws. Alexander heeft 30 december buisjes gekregen. Het is heel goed gegaan, hij was heel erg dapper. Het scheelt dat ik hem dit keer een beetje kon vertellen wat er ging gebeuren. Ik dacht eigenlijk dat hij de narcose via een prik zou krijgen (ik dacht dat dat ook zo gebeurd was toen in april ’07, maar daar twijfel ik nu aan, alhoewel hij toen toch al een infuus had), maar goed, de dag ervoor hoorden we dat hij de narcose natuurlijk met een kapje kreeg. Om kwart voor 8 moesten we in het ziekenhuis zijn, ik was er nog nooit geweest (Rex i.p.v. ons “stam”-ziekenhuis WakeMed), dus tijdig vertrokken. Half 8 waren we er, gelukkig had ik allemaal leuke, nieuwe boekjes mee voor Alexander. Wat me wederom opviel, is hoeveel mensen er aan 1 patient werken. Nog los van de administratieve en praktische kant, er zijn zo veel verpleegsters en artsen en deskundigen, en allemaal komen ze even vertellen wie ze zijn, wat ze gaan doen, informeren of er nog vragen zijn. Om half 10 werd Alexander weggreden en hij bleef heel kalm en lief, omdat hij natuurlijk voorbereid was dit keer. En zowaar, om kwart voor 10, 10 voor 10 kwam de chirurg de wachtruimte al weer inlopen. In een notendop: "Alles is goed gegaan, ik heb heel veel vocht verwijderd, en nu nog even 10 minuutjes, kwartiertje wachten tot ie weer wakker wordt." Dat wachten duurde iets langer, eerder 20 minuten, en toen ik eindelijk naar hem toe mocht werd ik door de gangen begeleid door een vrijwilliger die volgens mij al aan zijn derde eeuw bezig was hier op aarde, dus dat ging allemaal op z’n elf-en-dertigst. Alexander zat op bed met 2 verpleegsters, met natte oogjes op zijn lip te bijten, zo van "Ik ga niet huilen, ookal voel ik me &%#$*" Want ja, wat was er nou eigenlijk gebeurd met hem, dat snapte ie natuurlijk toch niet. Toen ik er eenmaal was, was het toch moeilijk zo dapper te blijven, hij voelde zich echt niet lekker, zere oren, buikpijn, hoesten wat overging in kokken. Maar eigenlijk na een poosje, net nadat ze met de arts overlegd hadden en ze hem een zetpil tegen de misselijkheid wilden geven (met alle bijwerkingen van dien zoals slaperigheid), knapte ie op. En sindsdien ging het pijlsnel bergopwaarts met hem. Binnen de kortste keren had ie praatjes (met af en toe een klein terugslagje), en zijn gehoor ging ook direct met sprongen vooruit. "Mag de computer wat zachter, hij staat te hard," "Ik wil de w.c. niet doortrekken, dat maakt te veel lawaai." Blij dat al dat vocht er uit is!
Quinten is op 2 januari voor zijn 18-maanden-controle naar de kinderarts geweest. Gaat allemaal prima met het ventje, al heeft ie wat exceem en denken Ruud en ik dat hij wellicht allergisch is voor koemelk. Toen Quinten een maand of 7, 8 geleden van borstvoeding naar poedermelk overstapte, ging dat gepaard met veel spugen. We zijn toen soja-poedermelk gaan gebruiken, want daar stond op "voor babies die veel spugen". We gebruiken die soja-poedermelk nog steeds als enige vorm van drinken voor hem, maar recentelijk was die op in de winkel (we gaan door bijna een blik per week). Toen ik bij een andere winkel kwam, was die daar ook op. Toen dus maar poedermelk op koemelkbasis gekocht, en dat is eigenlijk niet goed bevallen. Quinten was al wel verkouden en hoesterig, maar hij begon nu toch ook weer te spugen. Dus nadat het blik bijna op was en wij tot de conclusie kwamen dat dit niet werkte, snel maar weer de sojapoedermelk gekocht (bij weer een andere winkel die ze gelukkig nog wel had)! En dat liijkt weer beter te gaan.
Quinten begint verder de bouw van zijn grote broer te krijgen, wat langer en dunner dan de meeste peuters. Maar, de kinderarts keek naar hem, en zei dat hij hem ondanks die scheve verhouding (72% lengte, 18% gewicht) er prima gebalanceerd uit vond zien, goede spiertjes, bolle wangen, dus dit is gewoon zijn bouw. Voor de statistieken, Quinten was/is 84 cm en 10,5 kilo.
Verder ging ook alles naar behoren, hij ontwikkelt zich heel anders dan Alexander, vooral op het gebied van praten. Nou hoort hij natuurlijk ook de hele dag geklets en liedjes van Alexander om
zich heen. Maar toch waren we allebei wel verbaasd toen we vorige week voor het eerst plots hoorden dat Quinten probeerde een liedje te “zingen”! Het is een liedje wat Alexander van Barney geleerd heeft en soms wel 10 achter elkaar zingt: “I love you, you love me, we’re a happy family. With a great big hug and a kiss from me to you, won’t you say you love me too!” En Quinten zingt dus nu continue “I love you!”, op de goede toonhoogte ook nog, en de rest mummelt ie een beetje, soms zingt ie “happy” en als wij het voor hem zingen, weet ie op het juiste moment aan het eind “too” te zingen. Zo leuk!Hij kent ondertussen heel veel woordjes, ik ben maar niet eens begonnen met tellen. Hij begint nu ook met verkleinwoordjes: paardje; handje; bedje. Hij kent allerlei lichaamsdelen en ook veel beesten en vaak de daarbij behorende geluiden. Soms moet je alleen even weten wat ie bedoelt. Een “hangkoe” bijvoorbeeld.... da’s een kangoeroe!
Nog heel even terug in de tijd, de kerstdagen. Ik zal er niet te veel over schrijven, jullie kennen het principe: mooie kleertjes, ontbijt, kerstboom, kadootjes. En in ons geval: gingerbread huisje bouwen! Zie de slide show:
Ik heb ook wat versierde huizen hier in de buurt op de foto gezet (toen ze nog versierd waren, ondertussen is alles weg), zie ook slide show:
Met oud en nieuw zijn Jackie, Frank, Norah en Isabelle bij ons gekomen. Was heel gezellig, we hadden beiden oliebollen gebakken, ik vond nog een fles gluhwein in de kast, en we hadden die middag bij A Southern Season nog wat lekkere hapjes gekocht. Isabelle is eventjes gaan slapen in het logeerbedje, Quinten natuurlijk in zijn eigen bedje, maar Norah en Alexander zijn de hele avond opgebleven! Ze hebben boven op ons bed film zitten kijken, spelletjes gedaan en natuurlijk ook bij ons gezeten. Jackie en Frank hadden champagne mee genomen, dus om 12 uur hadden we er weer ergens een deuk bij in ’t plafond ;-) Vervolgens buiten nog even sterretjes afsteken (k-k-koud!) en daarna lekker ons warme bed in!
Ergens aan het einde van het oude jaar heb ik ook nog deze foto gemaakt toen ik de supermarkt uit kwam. Vond het wel een plaatje (en nee, die 'zon' is niet de zon, maar een lantarenpaal): 
Dit was ‘m, de eerst van dit jaar. Ik heb gezien dat de meesten van jullie geen goede voornemens hebben, althans niet met betrekking tot mijn blog ;-), maar laat ik dat nou ook niet hebben, dus dat komt goed uit. We komen de tweede helft van januari naar Nederland, en voor die tijd hopen we alvast wat van onze spullen die we niet meer nodig hebben uit te zoeken en kwijt te raken, dus als je denkt “Wat is het stil aan die kant van de oceaan...” – we zijn druk bezig!!
Groetjes, tot blogs en/of tot ziens later deze maand.
Groetjes, tot blogs en/of tot ziens later deze maand.
