Dokters en The Wedding Singer

Vorige week maandag had Alexander een gehoortest. Anders dan dat ie soms Oost-Indisch doof is, zoals elke kleuter dat wel eens is, twijfelde ik niet echt of hij in ’t dagelijks leven wel goed kan horen. Maar binnenkort gaan we in zee met “preschool services” omdat er niet alleen gebieden zijn waarmee ie zeer veel voorloopt, maar omdat er juist ook een aantal gebieden zijn waarmee ie wat achter ligt. Hij heeft bijvoorbeeld nog niet zo’n duidelijke spraak, geen goede grip van zijn potlood, speelt geen rolspellen en lijkt weinig fantasie te hebben. Maar dan willen ze, voordat ze beginnen, wel weten of zijn gehoor goed is, want als je niet goed kan horen, kan je ook niet zomaar goed leren spreken e.d. Wordt allemaal vergoed en geregeld door het schoolsysteem hier. Ideaal.

Dus maandag naar Raleigh toe. Hij zit dan met een koptelefoon op, en als er een piepje klinkt, moet ie een dingetje in een bakje gooien. Eerst waren de dingetjes gewoon gladde ronde schijfjes, en hij noemde elke keer de kleur op (al was dat niet per se de bedoeling). Daarna was er een bakje waarbij de schijfjes een plaatje in reliëf hadden. Heel interessant natuurlijk. Bij eentje vroeg ie aan die vrouw wat het was. "It's a puppy dog," zei ze. "No, it's a pig!!" riep ie. Even later kwam de 'pig' weer voorbij. De vrouw zegt: "It's a pig". "Good job!!" zegt meneertje tegen haar. Zeg, ehh... wie wordt er hier nou getest??

Sommige zachte piepjes kon ie niet goed horen (want hij had nog een restantje oorontsteking (de derde!) en waarschijnlijk nog vocht in z'n oor) en als ie vond dat het te lang duurde, maakte hij zelf het geluidje om vervolgens het schijfje in het bakje te gooien... Vond ik toch ook wel slim van 'm. Al was zien hoe slim ie kan zijn natuurlijk niet het doel van de test....

Maar goed, zijn oortjes doen het goed, goed genoeg in ieder geval, en volgende maand als hopelijk ook al het vocht helemaal uit zijn oren is, mag ik als ik dat wil nog een keertje terug komen om te zien of ie dan helemaal perfect hoort.

Donderdag had ik een heel leuk uitje, eigenlijk voor het eerst sinds Quinten er is volgens mij dat ik een avondje uit had. Ik geef nog steeds borstvoeding, dus ik wilde Quinten eigenlijk eerder niet thuis laten, maar sinds kort drinkt ie ook af en toe wat poedermelk uit een tuutbekertje, dus ik kon met een gerust hart van huis.
Met 6 dames gingen we eerst lekker eten bij Caffe Luna, in downtown Raleigh.

Daarna met de trolley naar het theater, we zijn naar de show “The Wedding Singer” geweest. Een grappige show, met jaren-80 thema, en met voor Amerikaanse begrippen af en toe best ‘expliciete’ teksten en dansjes. Het was een heel erg leuke, gezellige avond, ik heb genoten! Jackie & Nancy ik & Christina Michaela & Kristi

Gisteren was mijn moeder jarig, hieperdepiep! En gisteren was Quinten 9 maanden oud. Dus vanmorgen naar de kinderarts voor zijn controle. Ik maar denken dat dat kind mega-zwaar is, maar dat viel alleszins mee. Hij weegt 9,4 kg, dat is 52%, dus hééél gemiddeld (ik heb ’t vast al vaker uitgelegd, 100% is niet het streven, alle kindjes vallen in principe tussen de 1 en de 100%. Als je 50% scoort, zit je dus keurig in ‘t midden). En hij is 73 cm (=69%), Alexander was praktisch even lang op die leeftijd (en 300 gram lichter). Verder ging ook alles goed, wat nu op het programma staat qua mijlpalen zijn dingen zoals zwaaien en klappen, misschien een eerste woordje anders dan papapapa en mamamama. En kruipen wellicht ook, alhoewel Quinten overal komt waar ie wezen wil door te rollen, dus ik weet niet of kruipen hoog op z’n verlanglijstje staat. We zullen het wel zien.

Nog even een kort weerpraatje: het is vies regenweer! En koud ook nog bovendien. Lekker wisselvallig dus, zoals gebruikelijk in North Carolina, maar hopelijk is het vieze, koude weer van korte duur. We hebben vorige week en de week ervoor alvast even kunnen genieten van een heerlijk zonnetje en hoge temperaturen, nu willen we meer ook!

Groetjes van ons!

Pasen

Hopelijk hebben jullie allemaal fijne Paasdagen gehad. Wij hebben er hier maar eentje, maar goed, dat halen we vast elders in ’t jaar wel weer in.We hadden gisteren een gezellig paasontbijtje, met matzes en rozijnenbrood. We hadden 18 eieren van de zaak gekregen, die hebben we echter niet hardgekookt voor het paasontbijt, maar voor een deel verwerkt in twee heerlijke champignon-prei quiches waar we twee dagen van hebben kunnen eten, dus dat was wel even genoeg eieren.
En na de paaslunch zijn we gaan wandelen in Crowder Park.
Op Goede Vrijdag was er weer de Easter Egg Hunt in Bond Park in Cary. Vorig jaar was ik er ’s morgens, dit jaar heeft Ruud de middag vrij genomen en zijn we met z’n allen naar de middagsessie gegaan.
De kinderen (een klein deel) in afwachting van het startschot: De ‘verstopte’ eieren: Opperste concentratie voorafgaande aan de ‘zoek’tocht: Alexander heeft veel eieren geraapt, en daarna ook nog even de paashaas gedag gezegd. Er was een heel groot publiek op af gekomen, en alles wat gebruikt kon worden om een auto neer te zetten, werd dus ook gebruikt als parkeerplek. Alleen waren sommige plekken wat modderiger dan andere. Er komt een moment, als je wielen beginnen door te draaien, dat je er verstandig aan doet, om geen gas meer te geven en een andere manier te verzinnen om eruit te komen. Helaas weet niet iedereen dat:
Ik zou jullie nog op de hoogte houden van de Offi Kapsule stoel die we in januari 2007 besteld hadden voor Alexander. En kijk eens....:Ja hoor, hij is er zowaar! En nog gratis ook, zoals ik geregeld had toen ik ’t na een jaar wachten zat was. Goed he?

Alexander probeert soms al zijn naam te schrijven. Nou zou dat een stuk makkelijker zijn geweest als ie Sam of Puk had geheten, maar met wat hulp komt ie een eind: Alexander.... pappa... mamma.... En tot de Q van Quinten is hij gekomen.En soms denkt ie dat ie nog een babietje is, zoals uit deze foto blijkt: En als laatste een mooi kiekje van een oude schuur die hier vlakbij staat.

Maart roert zijn staart

We hebben al allerlei soorten weer gehad de afgelopen dagen. Zaterdag goot het bijvoorbeeld, en da’s maar goed ook, want dat was voor het eerst sinds lange tijd en we hebben hier nog steeds erg last van de droogte. Gevreesd wordt dat voordat de zomer weer begint, er niet genoeg regen zal zijn gevallen. Er is al sprake van dat de zwembaden niet gevuld mogen worden dit jaar. Hopelijk heeft de regen van zaterdag een aanzienlijke bijdrage geleverd.
Het heeft ook hard gewaaid. En... gelukkig: het zonnetje heeft ook lekker z’n best gedaan. We hebben voor het eerst lekker met blote benen en blote armen buiten gezeten, en dat was echt genieten!!Dit worden straks tulpen:Zondag was de “3rd Annual Waterford East Easter Egg Hunt”, oftewel, de buren hadden in hun achtertuin en in het bos daarachter iets van 500 eieren verstopt voor de buurtkindertjes. Omdat Alexander de jongste was, mocht hij als eerste, zodat hij in ieder geval de makkelijke eieren kon rapen en niet direct onder de voet gelopen zou worden door andere kinderen (hij is ook niet zo assertief namelijk). In de eieren zitten snoepjes:

Tenslotte nog een grappig fotootje, Quinten had zichzelf op de een of andere manier onder Alexander’s stoeltje weten te schuiven, en probeert er nu weer onderuit te komen :- )Groetjes weer!

Niet fundamenteel

Na een heel erg leuke en intensieve week, zoals bijvoorbeeld een wintersport, komt altijd wel weer een periode waarin alles een beetje rustiger gaat en waarin je niet al te bijzondere dingen meemaakt.
De afgelopen week was daar natuurlijk een mooi voorbeeld van. We zijn nu vooral in gedachten heel erg bezig met onze terugkeer naar Nederland en wat ons nog te doen staat het komende jaar (het is niet eens anderhalf jaar meer). Sommige dingen kunnen of moeten op redelijk korte termijn al geregeld worden, met andere dingen kan of moet je nog even wachten. Ik bracht best wat tijd door op websites zoals Funda, we moeten tenslotte toch ergens wonen straks, en dan bij voorkeur in een huis dat meteen aan al onze wensen voldoet, zodat we daar voorlopig even een heleboel jaartjes kunnen blijven wonen. Alleen, die zoektochten op Funda zijn eigenlijk vooral frustrerend, om meerdere redenen. Voor een deel omdat het zo heel erg tegen valt, wat er allemaal aangeboden wordt. Maar eigenlijk nog meer, omdat als je eens iets leuks ziet, het al leeg staat, of het is voor oplevering in de zomer van of hooguit eind 2008. En als je dan een paar weken later ziet dat een huis dat je best leuk vond, verkocht is, steekt dat toch een beetje, terwijl het helemaal niet realistisch was om dat huis te willen, want nog een jaar te vroeg! Dus Ruud heeft van de week maar eens lief voorgesteld dat ik eens even een maandje geen Funda ‘doe’. Zonde van de tijd, en veel te frustrerend. Wel afkicken, dus van het weekend samen nog allerlei huizen bekeken, en met ingang van vandaag is het Fundaloze bestaan begonnen. Ik had het eigenlijk willen vieren met een milkshake, en dan weer eentje als de maand voorbij was, maar dat is niet meer gelukt. “Een milkshake??” denk je nu misschien, maar dat was ook zo iets wat iets vaker gebeurde dan goed voor ons was. Ruud heeft namelijk een jaartje geleden via via de beste milkshakes van Amerika ontdekt, milkshakes in alle smaken die je maar wensen kunt, waar hele stukken taart of snicker-repen in verdwijnen, en vanaf dat moment werden die iets te vaak genuttigd in huize Bot. Ik zag het de volgende dag meteen op de weegschaal, terwijl ik er eigenlijk voor ‘t mooi nog steeds 3 kilo van af wil. Dus heb ik een poosje terug een maximum ingesteld van één milkshake per maand. Dat had dus mooi samen kunnen vallen met mijn Fundaloze maand, maar het heeft niet zo mogen zijn.

Afijn, het gewone leven gaat weer door, en we zijn weer verder aan het opruimen. Ik heb van het weekend weer wat spulletjes weg gedaan. Alles gaat druppelsgewijs, omdat ik, voor wat ik ook doe, altijd maar 10 minuutjes hier en 10 minuutjes daar tijd heb. Maar ik ben er ondertussen wel achter dat ik ’t gewoon maar met die 10 minuutjes moet doen. En ik heb nog iemand blij gemaakt ook, want tegenwoordig vraag ik of Alexander’s schooltje wat van mijn hobbyspulletjes waar ik niks meer mee doe, wil hebben. Eerder heb ik ze al verblijd met lappen stof waar ik toch geen schattige zomerjurkjes en dergelijke meer van ga naaien (want dat heb ik nog nooit gedaan en ik ga er niet plots meer mee beginnen) en vanmorgen heb ik ook weer wat spulletjes kunnen brengen die zij juist wel veel gebruiken.
Nu heb ik nog allerlei zaken liggen zoals tekenblokken van mijn eindexamenvak tekenen, verjaardagskaarten van toen ik 12 werd, middelbare-school-tijd agenda’s, en al mijn studiemateriaal van de HEAO (syllabi, aantekeningen etc). Kan ik zo maar mijn verleden weggooien? Wat vinden jullie daar nou van, wat moet ik houden, wat kan ik weggooien?
En dan alle nuttige artikelen die ik uit tijdschriften gescheurd heb, die netjes onderverdeeld per categorie in tijdschriftcassettes staan te staan? Misschien overbodig, want je kan in feite alles wat je zoekt (en vooral meer) vinden op internet, maar als je niet weet wat je zoekt....
En een lege wijnfles met een speciaal label erop van een V&D-feestje, gedateerd 5 oktober 1993 – de dag dat we verkering kregen (kan iets met dat feestje te maken hebben....). Moet ik dat ook zomaar weg doen? Ruud denkt praktisch, die zegt “Maak er een foto van, dan kan je er toch nog af en toe naar kijken.” Maar dan moet ik er eerst bewust naar op zoek, terwijl het juist zo leuk is onverwacht weer eens je blik langs zoiets te laten glijden. Ik heb nog moeite met het vinden van de balans tussen “alles lekker opgeruimd, maar niks meer van vroeger” (beetje klinisch) en “alles houden, want ik heb er herinneringen aan, of anders vergeet ik dit of dat” (erg rommelig). Als jullie tips hebben, dan hoor ik ’t graag.

Zeer strijdig met onze opruimplannen, maar zo leuk dat we het toch niet konden laten staan, is dit apparaat: Een 8-in-1 speltafel. Je kan er op ping-pongen, biljarten, tafelvoetballen, basketballetjes in 'n net gooien, air hockeyen en nog meer. Heel leuk voor als Alexander wat groter is, nu vindt ie er nog niet zo heel veel aan (het is geen boek, tenslotte).

Nog even wat meer leuke foto’s als afsluiter:
Quinten wil later ook skiën, net als zijn grote broer: Quinten rolt de hele kamer door, en op een dag besloot ie zelf een DVDtje uit te kiezen:Omdat Alexander nog steeds niet fietst, hebben we maar een stoere “Radio Flyer” step voor hem gekocht: Feyenoord wordt met de paplepel... eh drinkbeker ingegoten:Dit is het weer voor dit moment, zoals jullie wellicht merken heb ik nog (veel te veel) andere dingen te doen......
Groetjes!

P.S de zomertijd is hier ingegaan, dus de komende 3 weken is er maar 5 uur tijdsverschil.