Dokters en The Wedding Singer

Vorige week maandag had Alexander een gehoortest. Anders dan dat ie soms Oost-Indisch doof is, zoals elke kleuter dat wel eens is, twijfelde ik niet echt of hij in ’t dagelijks leven wel goed kan horen. Maar binnenkort gaan we in zee met “preschool services” omdat er niet alleen gebieden zijn waarmee ie zeer veel voorloopt, maar omdat er juist ook een aantal gebieden zijn waarmee ie wat achter ligt. Hij heeft bijvoorbeeld nog niet zo’n duidelijke spraak, geen goede grip van zijn potlood, speelt geen rolspellen en lijkt weinig fantasie te hebben. Maar dan willen ze, voordat ze beginnen, wel weten of zijn gehoor goed is, want als je niet goed kan horen, kan je ook niet zomaar goed leren spreken e.d. Wordt allemaal vergoed en geregeld door het schoolsysteem hier. Ideaal.

Dus maandag naar Raleigh toe. Hij zit dan met een koptelefoon op, en als er een piepje klinkt, moet ie een dingetje in een bakje gooien. Eerst waren de dingetjes gewoon gladde ronde schijfjes, en hij noemde elke keer de kleur op (al was dat niet per se de bedoeling). Daarna was er een bakje waarbij de schijfjes een plaatje in reliëf hadden. Heel interessant natuurlijk. Bij eentje vroeg ie aan die vrouw wat het was. "It's a puppy dog," zei ze. "No, it's a pig!!" riep ie. Even later kwam de 'pig' weer voorbij. De vrouw zegt: "It's a pig". "Good job!!" zegt meneertje tegen haar. Zeg, ehh... wie wordt er hier nou getest??

Sommige zachte piepjes kon ie niet goed horen (want hij had nog een restantje oorontsteking (de derde!) en waarschijnlijk nog vocht in z'n oor) en als ie vond dat het te lang duurde, maakte hij zelf het geluidje om vervolgens het schijfje in het bakje te gooien... Vond ik toch ook wel slim van 'm. Al was zien hoe slim ie kan zijn natuurlijk niet het doel van de test....

Maar goed, zijn oortjes doen het goed, goed genoeg in ieder geval, en volgende maand als hopelijk ook al het vocht helemaal uit zijn oren is, mag ik als ik dat wil nog een keertje terug komen om te zien of ie dan helemaal perfect hoort.

Donderdag had ik een heel leuk uitje, eigenlijk voor het eerst sinds Quinten er is volgens mij dat ik een avondje uit had. Ik geef nog steeds borstvoeding, dus ik wilde Quinten eigenlijk eerder niet thuis laten, maar sinds kort drinkt ie ook af en toe wat poedermelk uit een tuutbekertje, dus ik kon met een gerust hart van huis.
Met 6 dames gingen we eerst lekker eten bij Caffe Luna, in downtown Raleigh.

Daarna met de trolley naar het theater, we zijn naar de show “The Wedding Singer” geweest. Een grappige show, met jaren-80 thema, en met voor Amerikaanse begrippen af en toe best ‘expliciete’ teksten en dansjes. Het was een heel erg leuke, gezellige avond, ik heb genoten! Jackie & Nancy ik & Christina Michaela & Kristi

Gisteren was mijn moeder jarig, hieperdepiep! En gisteren was Quinten 9 maanden oud. Dus vanmorgen naar de kinderarts voor zijn controle. Ik maar denken dat dat kind mega-zwaar is, maar dat viel alleszins mee. Hij weegt 9,4 kg, dat is 52%, dus hééél gemiddeld (ik heb ’t vast al vaker uitgelegd, 100% is niet het streven, alle kindjes vallen in principe tussen de 1 en de 100%. Als je 50% scoort, zit je dus keurig in ‘t midden). En hij is 73 cm (=69%), Alexander was praktisch even lang op die leeftijd (en 300 gram lichter). Verder ging ook alles goed, wat nu op het programma staat qua mijlpalen zijn dingen zoals zwaaien en klappen, misschien een eerste woordje anders dan papapapa en mamamama. En kruipen wellicht ook, alhoewel Quinten overal komt waar ie wezen wil door te rollen, dus ik weet niet of kruipen hoog op z’n verlanglijstje staat. We zullen het wel zien.

Nog even een kort weerpraatje: het is vies regenweer! En koud ook nog bovendien. Lekker wisselvallig dus, zoals gebruikelijk in North Carolina, maar hopelijk is het vieze, koude weer van korte duur. We hebben vorige week en de week ervoor alvast even kunnen genieten van een heerlijk zonnetje en hoge temperaturen, nu willen we meer ook!

Groetjes van ons!