Fijne feestdagen!

Ik vind het moeilijk te bevatten, maar aanstaande donderdag is het al weer kerst! En over zo’n 3 weken vliegen we naar Nederland voor een 2-weeks bezoek, nog moeilijker te bevatten, zo snel dat het plots gaat...

Maar allereerst, wat vinden jullie van mijn zelf geknutselde nieuwjaarswens hierboven? Heb ik in Adobe Illustrator gemaakt. Okay, niet helemaal zelf, wat ik namelijk gedaan heb, is een kleurplaat van internet gehaald (een pluim voor diegene die als eerste de juiste link naar de betreffende kleurplaat kan vinden en in de reacties hieronder kan zetten – hint: het scheelt als je in ’t Engels zoekt), die kleurplaat geïmporteerd in Illustrator, vervolgens heb ik ‘m her en der aangepast, ingekleurd etc etc. Leuk werkje om te doen, en goed om een beetje bezig te blijven met het programma. De bewegende sneeuwvlokjes heb ik er overigens later bijgezet via de Slide-website.

Dan, na alle smeekbedes van jullie vorige week (ahum), hier een foto van ons kersthuis, in al zijn versierde en verlichte glorie.
En binnen staat de kerstboom en het kerstdorp:
Op school heeft Alexander ook van alles gemaakt de afgelopen weken: kleurplaten, knipsels etc. En niet alleen kerst-gerelateerd, ze ‘leren’ ook van alles over Kwanzaa, Hanukkah en andere feestdagen. Dus hij kwam zelfs thuis met dreidels, menorahs en een 'unity cup'. Maar van de week nam hij wel iets heel moois (en echt kerstig) mee naar huis, een ‘gingerbread house’.
Zaterdag was het kerstfeestje van Ruud zijn werk. Vorig jaar hebben ze gift cards gekregen en geen feestje, en dit jaar –omdat het zijn laatste kerst is hier- wilde Ruud heel graag weer een feestje, dus hij is zelf aan de slag gegaan om er iets memorabels van te maken. Het werd een casino-thema avond. Er was ook een goede cateraar, die mooie tafels had gedekt met veel lekkers. Iedereen kreeg aan het begin van de avond voor $500 aan nepgeld, waarmee je kon gaan gokken. We konden blackjack, craps, roulette en Texas hold ’em (poker) spelen. Het grote voordeel van spelen met nepgeld is dat je makkelijk iets nieuws probeert. Zo heb ik dus nadat ik heel even had geblackjacked het merendeel van de avond geprobeerd het pokerspel een beetje onder de knie te krijgen. Gewoon inzetten ookal heb je geen idee wat je doet, en dan zien wat er gebeurt. De croupiers hebben heel veel uitgelegd, ik kreeg zelfs een soort spieklijstje, en op een gegeven moment begon het echt een beetje te dagen. Helaas kreeg ik continue slechte kaarten, maar.... gelukkig was het toch nepgeld!
We heben foto’s gemaakt, maar met onze ‘vorige’ camera (de huidige wordt nog gerepareerd), en die is niet goed in avondfoto’s en bewegende objecten. Voor de blog nu even niet erg; omdat het Ruud zijn werk is, heb ik juist de slechtste foto’s uitgekozen zodat er geen mensen al te herkenbaar op staan (want je weet nooit wie dit leest en of ze dat wel willen). nee.... geen karaoke... Ruud verwelkomt iedereen en vertelt over het 'programma' van de avond
de craps-tafel
Rien ne va plus...! (ik heb zelf geen roulette gespeeld, dus geen idee of ze in Amerika ook de franse termen gebruiken eigenlijk)

ik aan de poker-tafel

Aan het einde van de avond leren we nog 'craps' spelen

Zondag werd er bij ons in de buurt weer een arreslee voortgetrokken door paarden, hiervoor kon je je van te voren opgeven. Zelfde probleem met de foto’s helaas....Er stonden 3 jongens warme chocomelk te verkopen, geen overbodige luxe, want het was heel koud! De opbrengst zouden ze naar het Leger des Heils brengen, en ze deden het zo leuk. In elke beker een paar schepjes cacao, met handen die beefden van de kou, heet water erbij, roeren, marshmallows erbij. We moesten zelf daarna nog wel het merendeel van de chocola-bonken wegroeren, maar toch leuk/lekker.
Daarna reden we meteen door naar Jackie d’r wijk, daar zit elk jaar een kerstman in zijn garage. Het was nog steeds heel koud, we moesten ook best lang wachten, maar zo leuk dat deze mensen dat elk jaar weer doen, helemaal gratis en voor niks, en aan het einde deelt de 'elf' (in het dagelijks leven de vrouw van de kerstman, gok ik) nog snoepjes en kleine speeltjes uit ook! Ze nemen wel donaties aan in de vorm van blikken en pakken eten (niet voor zichzelf hoor, zij doneren dat dan vervolgens weer aan het Leger des Heils o.i.d.), wat ik nog wist van vorig jaar. Toen Alexander bij de kerstman op schoot zat, vroeg de kerstman wat hij wilde hebben voor de kerst. Alexander dacht even na, keek naar de kerstboom (waaronder alle gedoneerde blikken en pakken voedsel stonden, als een soort kadootjes), en zei toen ”spaghetti.” Toen de kerstman vroeg of hij nog iets anders wilde, zei hij “macaroni and cheese”. Haha, hij dacht waarschijnlijk dat hij moest kiezen uit dat wat er onder de boom stond! Hij heeft nog niet de leeftijd dat hij lijstjes maakt met dingen die hij graag wil hebben, ook in gedachten niet. Hij vraag wel vaak wanneer hij 5 wordt, maar dat vindt ie alleen interessant omdat ie dan naar school mag, en niet zozeer voor de kadootjes (maar voor hoe lang nog...).Toen we weggingen bij de kerstman, zei ik tegen Quinten (in ’t Nederlands) “Zeg maar ‘dag’” en zoals altijd zei hij (in ’t Engels dus): “Bye bye”. Toen keek hij nog eens goed tegen wie hij nou eigenlijk ‘dag’ zei, en zette het toen op een brullen! Hij heeft het nog niet voorzien op mannen met baarden in rode pakken, want hij zette het (toen geheel tegen mijn verwachting in) twee weken geleden ook op een brullen bij Sinterklaas op schoot.

Op de terugweg naar huis heb ik een foto gemaakt in Apex downtown, met de gezellige kerstversiering.
Vanavond zijn we terug gereden naar een huis waar we vorige week al geheel per ongeluk langs waren gekomen, een zijstraat van Penny Road, en waar we sindsdien nog diverse mensen over hebben gehoord. De foto’s geven het niet zo goed weer, de filmpjes die ik gemaakt heb misschien iets beter, maar helaas herkent de computer de filmpjes momenteel niet (want vorig toestel.......). Maar hoe dan ook, de hele tuin van deze mensen staat van voor tot achter vol met alle kerstdecoraties die je maar kan bedenken. Alles knippert en/of beweegt, er zijn diverse kerststallen, maar ook een ufo en en brandweerwagen en zelfs figuren uit South Park. En terwijl wij daar waren, in een tijd van misschien 10 minuten, heb ik auto’s gezien met nummerborden uit Ohio, Georgia, Illinois en Missouri. En zelfs een tourbus...!rara, wie zijn dit?

Dit is het voor dit moment. Volgende week, de 30ste, krijgt Alexander buisjes, dus misschien dat ik dan een weekje oversla. Maar dat wil niet zeggen dat ik er niet ben en niet jullie reacties kan lezen hoor, dus laat wat horen (een goed voornemen wellicht voor diegenen die wel meelezen maar mij niet verklappen wie ze zijn?).

En aangezien ik volgende week dus waarschijnlijk oversla, wil ik jullie -voor de laatste maal vanuit North Carolina- heel fijne kerstdagen en natuurlijk een geweldig goed 2009 wensen! Voorzichtig met vuurwerk en tot ziens wellicht in januari!

Christmas galore

Galore, dat vind ik nou typisch zo’n voorbeeld van een Engels woord waar je nog nooit van gehoord hebt, wat je niet op school leert, en waarmee je pas in aanraking komt als je in een Engelssprekend land woont (of ik heb niet goed opgelet op school). De eerste paar keer dat ik het woord zag staan, dacht ik ook “gal-wat?”. Galore betekent dus zoiets als ‘in overvloed’.
En de kerstsferen waren dus al overvloedig aanwezig de afgelopen week. Het begon dinsdag al met een kerstfeestje annex ‘Volunteer Appreciation Dinner’, gegeven door de Cary Police voor alle vrijwilligers. We waren heel blij dat Alexander en Quinten die avond bij Jackie konden blijven eten, dus Ruud kon dit jaar eindelijk weer eens mee. Het was tenslotte mijn laatste....de 'Board of Directors' (minus twee), met de Chief ik samen met de Chief (echt een heel leuk mens!)

Alexander is blijven logeren bij Norah. Het is allemaal heel goed gegaan, Jackie kan die kindertjes wel aan, maar hij leek toch wat minder goed te hebben geslapen, misschien van alle spanning en sensatie – zo vaak logeert hij tenslotte niet. Hij was niet helemaal zich zelf de volgende dag, hij barstte zelfs jammerlijk in huilen uit, het was zo sneu, hij had Norah heel netjes gevraagd of hij haar een knuffel mocht geven. “Nee,” zei ze. Of hij haar dan een kus mocht geven. Wederom was het antwoord ‘nee’. En toen kwam het verdriet los, zijn eerste liefdesverdriet leek het wel, tranen met tuiten en lange uithalen. Het brak mijn hart, maar het was een wijze les. Norah is de baas over haar lijf, als zij nee zegt is het nee. En hij is de baas over zijn eigen lijf. En gelukkig vinden ze elkaar over het algemeen wel lief, dus ik maak me geen zorgen over hun toekomst samen (als speelkameraadjes dus ;-) ).

Vrijdag ben ik met Alexander naar de KNO-arts geweest, nadat ik Quinten naar Alexander’s school had gebracht. Je kan je kinderen daar brengen wanneer je wilt, alles functioneert als een gewoon schooltje, je kan je ook per maand opgeven e.d. maar je kan dus ook per uur betalen, wat ons eigenlijk nog steeds het beste uit komt. Dus Alexander niet naar school, en Quinten wel, voor anderhalf uur.
De KNO-arts zag eigenlijk al direct dat er inderdaad veel dik vocht achter Alexander’s trommelvlies zit, en dat dat inderdaad wat gehoorverlies kan veroorzaken. Hij kreeg wederom een gehoortest, uitgebreider dan vorige week, maar wel vergelijkbaar met wat hij eerder al eens in Raleigh heeft gekregen. En direct via zijn oren hoorde hij een stuk slechter dan wanneer ze een special speakertje achter zijn oor, direct op zijn schedel dus, plaatsten. Dus zijn oren zelf doen het wel, alleen wordt het geluid wat via het gebruikelijke kanaal binnenkomt gedempt. De KNO-arts twijfelde even over wat te doen, maar toen ik zei dat we de 2de helft van januari naar Nederland vliegen, was de beslissing snel genomen. Buisjes. En wel voordat hij een vliegtuig instapt. Dus dat gaat a.s. week of de week erop gebeuren. Geen idee hoe dat in Nederland gaat, waarschijnlijk hetzelfde als hier, namelijk onder algehele narcose. De tweede keer al, voor het mannetje. Niet iets om naar uit te kijken (zeker niet omdat hij, zodra ik het woord ‘dokter’ noem, hij meteen vraagt of hij dan geen prikje hoeft), maar als het achter de rug is, krijgt ie als het goed is nooit meer oorontstekingen, hoort hij beter, en wie weet voelt ie zich helemaal wel wat lekkerder (best vermoeiend lijkt het me namelijk, continue verstopte oren).

Zaterdag zijn we begonnen met de kerstversieringen. Ruud heeft buiten alle lampjes opgehangen, en ik heb het dorpje gemaakt in de voorkamer. Vrijdagavond had Ruud de boom al neergezet, en ik ben begonnen met die te versieren. Nog geen tijd gehad voor de ballen, maar met de lichtjes aan ziet het er toch al wel gezellig uit van buiten.

Zaterdagavond hadden we een feestje bij mijn Jazzercise-lerares Tara thuis. Dat doet ze elk jaar, maar tot nu toe konden we nooit. Heel wat keertjes hetzelfde verhaal afgestoken, over wanneer we terug gaan naar Nederland, waarom, over wat we wel en niet zullen missen etc etc. Dat zal er toch bij horen de komende tijd, iedereen heeft toch een beetje dezelfde vragen. Verder was het wel leuk, een beetje kletsen met de mensen die je normaal gesproken alleen vlak voor of na de les even spreekt.met David, mijn mannelijke Jazzercise-maatje met Tara met Jana, een Tjechisch-Duitse die hier ook jaren woontmet Wendy, een Jazzercise-vriendinnetje, en onze mannende Grinch was er ook...!

Zondag hadden we weer een kerstfeestje, bij een collega van Ruud. Weinig foto’s gemaakt, het was een heel open huis, met open trap, allemaal open deuren, dus ik heb eigenlijk vooral achter Quinten (en dus ook Alexander, die volgt Quinten overal) aan lopen rennen. Maar het was wel gezellig, en wederom veel te veel gesnoept (het ging zo goed, ik was best vriendjes met mijn weegschaal, maar zag er vanmorgen toch ruim een kilo, bijna 2 bij...).

Op weg naar huis kwamen we nog langs dit huis. Er stonden speakers buiten waaruit kerstmuziek van een bepaalde zender klonk (je kon de zender dus ook in je auto opzoeken), en de lampjes gingen aan en uit in het ritme van de muziek. Er waren dus eigenlijk nog veel meer lampjes! Voor ons als toevallige passant heel leuk om te zien, maar je zal er tegenover wonen....

Als afsluiter nog wat leuke foto’s van Quinten. Hij wil alles wat wij willen, dus als ik een milkshake heb, wil hij die ook. Als ik thee drink, wil hij dat ook – en dan wel uit een gewone beker graag! Maar hij kan ook heel lief delen, kijk maar, hij geeft zijn poppetje een hapje eten.

Dat was het voor dit keer, en dan ga ik nu de kerstballen in de boom hangen.

Mannen met baarden

Al was het dan op het nippertje, dit jaar hebben we het in de goede volgorde gedaan: eerst Sinterklaas, dan de kerstman.

Maar het weekend begon met Norah haar verjaardagsfeestje. Norah wordt volgende week 4 jaar, en dit weekend gaf ze een prinsessenfeestje, bij Planet Child. Daar zijn allerlei hoekjes, bijvoorbeeld een keukentje, een treinbaan, een ‘onderwater’tunnel, een podium (want er zijn ook verkleedkleren) etc.

Norah’s gezicht werd mooi geverfd, en daarna dat van de andere kindjes ook. Alleen Alexander moest er (zoals altijd) niks van hebben.

Ruud kwam ons samen met Quinten ophalen bij Planet Child, waarna we met z’n allen doorgingen naar noord Raleigh, want daar kwam de Nederlandse club bijeen om Sinterklaas en Zwarte Piet te verwelkomen. Helaas was mijn fototoestel gevallen bij Planet Child, en de flitser deed het niet meer...! Dus onze foto’s van het Sinterklaas-feestje zijn mislukt, al heb ik ze op de computer nog ’n heel klein beetje weten op te kalefateren.

Zondagmorgen had Sinterklaas, die het zo leuk had gevonden ons te zien de avond ervoor, nog een zak met kadootjes laten bezorgen door Pakjespiet. Little People brandweerkazerne - met knopjes en geluidjes!

Dat Sinterklaas onze kindertjes wel héél lief vindt, bleek vanmorgen, hij kon er geen genoeg van krijgen, want er stond weer een pakket van Sint voor de deur, vanuit Heiloo verstuurd dit keer, en ook nu weer compleet met gedicht. Sinterklaas en zijn hulppieten hebben ons goed verwend dit jaar!

Zondagmiddag hadden we afgesproken met Jackie en de familie om te gaan rijden op de Santa Train. Deze oude stoomtrein wordt beheerd door New Hope Valley Railway, in Bensal, iets ten zuiden van Apex. En het was koud...!! Dus de kinderen dubbeldik aangekleed, en onszelf ook (denk pyjamabroekjes, 3 truien, panty onder broek etc). Het was heel leuk, in de open trein, maar ook heel koud zoals gezegd. We hadden een deken, koekjes en warme chocolademelk meegenomen. De trein was versierd met sneeuwvlokken, guirlandes en kadootjes, en langs het spoor stonden allemaal leuke kerst-bordjes. Zelfs de kerstman himself kwam langs bij ons in de trein! (let op, Petra: natural-bearded!)
Echt een heel leuk uitje, en ik heb de foto’s (ook van huisjes die langs het spoor stonden) even in een slideshow gezet.

Na dit leuke uitje liep het tegen vijven, en we besloten met z’n allen wat te gaan eten, en uiteindelijk reden we naar Golden Corral. Jackie en Frank waren daar nog nooit geweest, hopelijk viel het niet tegen (wel veel keus, lekker vlees voor Frank, saladebar en meer lekkers, maar misschien wat vetter dan ze gewend zijn). Hier nog een fotootje van Norah en Alexander bij het toetjes-buffet (waar dus ook snoepjes te scheppen zijn).
Vrijdag hebben we Jackie en de familie ook nog gezien, toen heb ik Quinten bij haar gebracht omdat ik met Alexander naar de dokter moest. Wel Jackie heel d’r middag ontregeld, sorry Jackie en nogmaals bedankt! Maar ik kon Quinten echt niet meenemen, de laatste tijd vindt ie ’t echt niet leuk meer om netjes stil te blijven zitten in de wagen, hij wil er uit, wegrennen, stoeien met z’n broer etc, allemaal van die dingen die niet erg handig zijn bij de dokter. Zeker in dit geval niet, want ik ging vanwege Alexander’s gehoor. Daar heeft ie al een poosje last van, waarschijnlijk vocht in z’n oren. Hij moest dus ook een gehoortest doen e.d. en daar is ie dit keer dus ook voor ‘gezakt’. We zijn doorverwezen naar een KNO-arts (hier heet dat ENT: ear nose throat), eens kijken wat die ons gaan vertellen. De kinderarts zelf stond in ieder geval nog niet te popelen om buisjes te doen, ookal heeft Alexander het afgelopen jaar veel last gehad van zijn oren. Ze zijn hier altijd heel preventief bezig, maar tegelijkertijd blijkt dus ook wel dat ze niet zomaar gaan opereren o.i.d. als het niet de enige overgebleven optie is. Nog even afwachten dus....

Nou, ik denk dat dit het even is voor deze week, groetjes weer!