Auw & Wow

Ja, ik ben een dagje te laat met de blog, ik weet 't. Maar gisteren was het Memorial Day, dus Ruud was vrij van zijn werk. Op deze dag herdenken de Amerikanen de oorlogsslachtoffers, de veteranen en de POW's en MIA's (prisoner of war/missing in action).
En wij persoonlijk konden op deze dag onze trouwdag 8 jaar geleden herdenken!

Zelfs als het geen Memorial Day was geweest gisteren, had Ruud denk ik toch wel thuis geweest, want het zit weer helemaal niet lekker met z'n rug. Zo'n 10 maanden lang ging het echt verbazingwekkend goed, maar dat het altijd een zwakke plek blijft, bleek vorige week dinsdag. Ruud haalde de grasmaaier uit het hok onder het huis en duwde die het heuveltje van het grasveld op, en plots voelde ie dat dat niet goed ging. Dinsdag en woensdag een beetje rustig aan gedaan. Donderdag langs het Carolina Back Institute voor een shot en medicijnen. Vrijdagmorgen zou hij nog even gaan werken en dan 's middags naar Smithfield voor zijn motorrijlesweekend. Hij stond onder de douche toen het er heel erg in schoot, ik lag nog in bed en hoorde hem plots kermen van de pijn. Ik snelde naar hem toe, en hij kon alleen nog maar uitbrengen "ik wil liggen", dus ik heb hem geholpen op de vloer van de badkamer te liggen. Voeten nog half in de douchebak. Wat handdoeken gepakt en geprobeerd die een beetje onder hem te leggen, want in je naakie op een tegelvloer is ook niet prettig, zelfs al had je geen rugklachten. Hij werd helemaal duizelig en bleek, dus ik dacht "Oh jee, daar gaan we weer, die raakt buiten westen" maar gelukkig viel dat mee. Hij kon alleen geen kant meer op. De dokter gebeld waar hij de dag er voor geweest was voor zijn rug, en daar zeiden ze heel lakoniek "Als hij niet kan opstaan, moet je een ambulance bellen." Dus eerst Jackie gebeld en wat ingesproken op haar mobiel, daarna 911 gebeld. Ondertussen Ruud sokken en ondergoed aan weten te doen, hij had al een badjas over hem heen liggen tegen de kou (niet dat het koud is hier, maar ik zei al: naakt op een tegelvloer, brrr). Ruud had gevraagd om geen sirenes. Alexander was ondertussen ook wakker, dus die kon mooi de wacht houden, en die riep al snel "daar is de ambulance!"
Ik had verwacht dat ze Ruud zouden vastzetten op iets, een speciale brancard of iets dergelijks, om te voorkomen dat de wervel er nog verder uit zou schieten, maar niks van dat alles. Ze hielpen hem gewoon overeind, en omdat het 2 sterke mannen waren, kostte het Ruud geen enkele kracht en werd zijn rug ontzien. Hij werd de trap af geholpen en buiten op de brancard gezet. Alexander en ik zwaaiden de ambulance uit.
Quinten werd vrij snel wakker en om een uur of half 10 was Jackie bij ons. Echt geweldig dat ze ons kon helpen, zo fijn om iemand te hebben die je kan bellen en die er voor je is. Terwijl Jackie op alle kinders paste, ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Ruud lag nog op de eerste hulp, hij had inmiddels nog een shot gekregen en valium - dat hielp niet, dus daarna nog een andere pijnstiller, en die werkte gelukkig wel. Hij had de dag ervoor al prednisone voorgeschreven gekregen, maar hij had nog niet de kans gehad daar mee te beginnen. Nu dus wel, en die zou het klusje moeten klaren, daarbij geholpen door pijnstillers en spierverslappers. En hopelijk houdt dit in dat er geen tweede operatie nodig is, waar we wel even bang voor waren.
Ik kon hem na een uurtje mee nemen, nog even langs de apotheek voor die nieuwe zeer goed werkende pijnstillers, en toen dus naar huis. Daar raakte ie weer bijna buiten westen, ik herken de symptonen ondertussen een beetje jammer genoeg, maar hij wist zichzelf op bed te krijgen en daar heeft ie een groot deel van het weekend doorgebracht. Geen motorrijlesweekend dus!

Omdat Ruud eigenlijk alleen kan liggen of lopen, en zitten hem veel pijn doet, zijn we maandagavond (toen het al weer wat beter ging) voor onze trouwdag dus naar een restaurant gegaan waar je zelf je eten moet halen bij het buffet. Daar bestaan hier een aantal soorten restaurants van, dit keer kozen we voor Sweet Tomatoes.

Nu nog even over naar de wow-factor van dit bericht: het concert van Duran Duran vorige week woensdag! Nancy had het al maanden geleden voorgesteld, maar er waren verder niet zo veel mensen enthousiast. Door familieomstandigheden is Nancy er ook niet meer aan toe gekomen verder rond te mailen om te kijken wie er mee wilde en ze had dus ook nog geen kaartjes besteld. Vorige week maar weer eens ter sprake gebracht, zij wilde zelf nog steeds graag en haar man Jason ook, dus we besloten met z’n drietjes te gaan. Nu nog kaartjes regelen. Gelukkig konden we via Craig’s List aan kaartjes komen. Helaas bleek op de dag zelf dat het meisje van wie we ze zouden kopen pas heel laat vanuit Greenville zou vertrekken en pas na 8-en in Cary zou aankomen (terwijl het hek om 6 uur open ging en het voorprogramma om 7 uur begon). Dus Nancy en Jason zijn gewoon naar het Amphitheater gereden en daar hebben ze 3 geweldige kaartjes gekocht van iemand die ze kwijt moest. Ik kwam wat later, en het bleek dus dat we stoelen hadden helemaal vooraan. Voor nog minder geld dan dat de goedkoopste kaartjes oorspronkelijk in de verkoop waren! Goede deal zeg! Ik weet niet of het bij alle concerten in Amerika zo is, maar het Amphitheater is in ieder geval zo ingericht dat je helemaal vooraan bij het podium een gedeelte hebt waar stoelen kunnen staan. Daarachter is een groot grasveld waar je gewoon kan gaan zitten waar je wilt, op een kleed of op zelf meegebrachte stoelen.
Het was echt een supergaaf concert! Simon LeBon zijn stem was ook echt even goed als op de platen.We zaten natuurlijk lekker vooraan, dus we konden ook goed de gezichtsuitdrukkingen zien enzo. Ik kende alleen diverse liedjes niet, ik heb een paar jaar niet goed opgelet en ook de nieuwste CDs niet gekocht (ik weet niet eens hoeveel ik er mis – ennehh... ik heb niet eens zo veel CDs, mijn collectie stamt nog uit de tijd van de LPs!). Wat wel grappig was, en ook een beetje genant, ik kon goed merken dat ik vooral met Duran Duran meezong toen ik nog erg jong was, toen mijn Engels nog niet zo goed was. Want ik realiseerde me dat ik bij diverse, toch wel bekende liedjes eigenlijk alleen maar in een soort half Engels/half fantasietaaltje kon meezingen, en hopelijk is dat niemand opgevallen, hahaha!
Ik heb alleen foto’s en filmpjes met m’n mobiel gemaakt, geen geweldige kwaliteit dus, maar fototoestelen waren niet toegestaan en ik durfde ‘m niet mee naar binnen te smokkelen.
Fotootje van mij en Nancy is een beetje raar, ik had nog een betere gemaakt maar die heb ik per ongeluk gewist bleek achteraf. Maar toch, voor het idee:Een collega van Ruud is ook nog geweest met z’n vrouw, ik heb ze niet gezien maar zij heeft er ook over geschreven op haar blog en haar foto’s zijn een stuk beter (vast wel haar fototoestel meegesmokkeld!).

Verder over deze week geen nieuws geloof ik, wel een serie foto’s van Quinten gemaakt. Hij gaat steeds vaker op zijn knietjes zitten, dus het kruipen zit er aan te komen lijkt het. Alleen elke keer als ik er een foto van wil maken, gaat ie weer op z’n buik liggen, dus dan maak ik daar maar een foto van. Uiteindelijk toch 2x geslaagd voor een knieën-foto.
Hierbij weer een slideshow, druk op het kruisje rechtsboven als je geen foto’s ziet.

En nog een foto van de twee boys samen.Groetjes!!

Opgeruimd staat… al wat netter!

We hadden dus vorige week een yard sale, en dit weekend hebben we besloten dat we het pas in het najaar of misschien volgend voorjaar weer gaan proberen. Dus de garage moest opgeruimd worden. En dat hebben we iets drastischer aangepakt dan eerdere keren. Er werden dus diverse groepen gemaakt: vuilnisbak, dump (oude blikken verf en een houten stelling), doneren, naar Alexander’s schooltje (vooral dingen van papier, lappen stof etc), adverteren op Craig’s List (software e.d.), naar de dierenarts (kattengrit die wijzelf niet fijn vonden, maar zonde om zo weg te gooien), naar de tweedehands boekenwinkel en naar de tweedehands kinderartikelenwinkel. En oh ja, er bleven natuurlijk ook nog dingen over voor een volgende yard sale. Die laatste artikelen hebben we alvast geprijsd, dat ontbrak er in veel gevallen nog aan en mensen willen toch vaak niet hoeven te vragen wat iets kost maar gewoon overgehaald willen worden door een onweerstaanbaar prijsje. We hadden eerder eigenlijk niet zo veel tijd om te prijzen, behalve dan de ochtend van de yard sale zelf, maar dan is er zo veel dauw dat de prijsjes niet blijven plakken. Nu zit alles weer netjes, met prijsje en al, in een paar dozen – een stuk minder dan toen we begonnen! En we kunnen nu allebei weer binnen parkeren, toch wel heel prettig met de warmte.
Zondagavond dus meteen even langs de dierenarts gereden om daar anoniem de kattengrit te doneren. Ook langs het donatiecentrum, ook daar wilden we anoniem wat doneren zonder rompslomp maar we zijn blijkbaar niet de enige met zulke ideeen, want er stond een keurig bordje dat er niet gedoneerd mocht worden na sluitingstijd. En dan zijn we weer van zulke brave burgers, dat we dat dan dus ook niet doen. Dus ik ben vanmorgen nog eens langs gereden, en gelukkig, ze deden niet moeilijk! (als je je afvraagt waarom ik daar bang voor was, zie: 'Doneren kan je leren'.) Daarna even langs de tweedehands kinderartikelenwinkel, nou dat viel tegen. Ik dacht dat ik best goede spullen had uitgezocht voor ze, maar 80% hoefden ze niet (want bijvoorbeeld een truitje met lange mouwen terwijl het nu zomer is, of geen kledingsetje maar alleen een los shirtje, of andere rare regels). Ze hadden duidelijk het mooiste er uitgeplukt, zo’n 10 artikelen, en daar kreeg ik zowaar het geweldige bedrag van $5 voor geboden. Whahaha. “Weet je wat”, zei ik, “ik neem alles wel weer mee.” Iemand werd er rijk van, en ik was het niet, en de aanstaande klant ook niet. Dan probeer ik dat liever een keer op een yard sale (dit waren merendeel spulletjes die nog niet op de yard sale hadden gelegen), dan zijn zowel klant als wij beter uit!

Naast de kinderzaak was trouwens een winkel afgezet met politielint en er stonden een paar politieauto’s en -agenten. Die winkel was diezelfde morgen (ik was er om 10 uur) overvallen! Ik zag zelfs een agent met zo’n kwastje en poeder vingerafdrukken proberen te achterhalen van de deur, en die zat er zo te zien vol mee. Ik kan er nu nog niks over vinden op internet, dus geen verdere informatie beschikbaar.
Zaterdag hadden we een feestje, de zoon van een collega van Ruud was jarig en omdat zij binnenkort terug naar Nederland verhuizen, was dit een uitgelezen kans om nog een leuke pool party te geven. Was heel leuk en gezellig, lekker ook hamburgers en worstjes van de barbecue gegeten. Er was ook een pinata voor de jongelui (sprak oma) om kapot te slaan, daarin zitten snoepjes die op de grond vallen als het ding eenmaal stuk is. We hebben alleen uiteindelijk niet gezwommen, we waren er wel op voorbereid, we hadden onze zwemkleding (deels) al aan en al ons zwem-hebben-en-houwen mee, maar het water was nog zo koud (werd ons verteld) dat de motivatie miniem was. We hebben nog een heel zwembadseizoen voor de boeg gelukkig!
Hierbij weer een mooie slideshow – als je geen foto’s ziet weer even op ’t kruisje rechtsboven klikken.

Donderdag had ik een bezoeker voor de lunch die ik al lange tijd niet gezien had: Hans! Hij heeft veel meegemaakt het afgelopen jaar, dus vandaar dat het er niet eerder van gekomen was. Hij heeft kennis gemaakt met Quinten, en hij vond het ook heel erg leuk Alexander weer eens te zien. Ruud heeft Hans helaas gemist, hij moest 2 dagen naar New Jersey voor de begrafenis van een collega van de vestiging daar, en hij kwam pas donderdagavond thuis.

Woensdag ben ik nog even naar de bieb geweest, waar ik met Jackie had afgesproken. Lachen joh, als Alexander in de bieb zelf boeken uitkiest. Hij trekt in 1 minuut tijd zo’n 10 boeken ongezien uit de kast en zegt “Die wil ik.” Dan zeg ik “Nou, 10 is wat veel, zoek er daarvan dan maar 5 uit,” en dan heeft ie in een paar seconde z’n selectie gemaakt. Nog steeds ongezien. En vooral van auteurs wiens naam met een A, B of C begint, want verder was ie nog niet gekomen in ’t vak, hihi. Maar goed, ik neem ze gewoon mee, we zien thuis wel of ’t iets is. Na de bieb even bij Jackie thee drinken, en omdat Ruud er toch niet was, vroeg ze of ik wilde blijven eten, dus dat hebben we gezellig gedaan!

Dus dat was wat we zo’n beetje uitgespookt hebben de afgelopen week (plus nog veel van de oninteressantere dagelijkse bezigheden). Hierbij nog twee leuke fotootjes en dat was het dan weer!
Groetjes!

Leuk moederdag weekend!

Alle moedertjes van Nederland nog een leuke moederdag gewenst, ik hoop dat jullie een leuke dag hadden, ik in ieder geval wel.
Ons weekend begon net als twee weken geleden erg vroeg, we hadden besloten zaterdag weer een yard sale te houden. Alleen lag het een en ander nog klaar van twee weken geleden, dus we konden ietsjes later op omdat we wat minder hoefden voor te bereiden. Om 6 uur waren we beneden. Omdat we dit keer de enige in heel de wijk waren, hadden we gehoopt dat we wat minder concurrentie hadden, maar een blik op Craig’s List (een soort Marktplaats), waarop wij ook geadverteerd hadden, leerde ons dat we zeker niet de enige in de regio waren, haha. Het begon dan ook h e e l e r g l a n g z a a m, we hadden bijna de moed opgegeven. Maar plots begon het te komen, later dan dat we gewend waren van vorige jaren, maar het bleef daarna wel eigenlijk constant redelijk druk. Gelukkig maar!
Ruud is altijd in z’n element, hij vindt het leuk, een beetje kletsen, spulletjes verkopen. Ik ben natuurlijk ook aanwezig, maar ik loop ook wel eens naar binnen om eten of drinken te halen (alleen voor onszelf hoor, klanten moeten maar hun eigen eten en drinken regelen!) e.d. We zijn tot een uur of 1 's middags doorgegaan, en we zijn heel veel van de grotere sta-in-de-weg dingen en dingen die al jaren niet verkopen kwijt geraakt, dus dat was geweldig! De opbrengst was ook leuk, in ieder geval ’n stuk beter dan twee weken geleden. De jongens kregen hun ontbijt in de garage, en Jackie kwam ook gezellig even langs met haar meiden.
We hadden trouwens nog een andere bezoeker, maar dan van een heel ander soort. Wat een engerd he? Deze horzel hing direct achter het glas van een van de ramen in de woonkamer. Ruud heeft hem vandaag verwijderd.

’s Middags nam Ruud de jongens mee om hun moederdagkado te regelen, dus ik kon lekker even tutten in huis, dingen die ik vroeger vanzelfsprekend vond maar waar ik nu minder tijd voor heb, dus lekker een gezichtsmaskertje op en ondertussen wasgoed vouwen en opbergen in ’n stil huis.
Ik ontmoette ze om een uur of 6 bij Cary Town Center waarna we doorreden naar WakeMed Soccer Park, Ruud had kaartjes voor de voetbalwedstrijd Carolina Railhawks-Atlanta Silverbacks. Het bleek ondertussen flink afgekoeld, ik had het niet verwacht eigenlijk, want het was laat in de middag nog 27 graden. Omdat Ruud het ook wel koud vond worden, besloot hij samen met Alexander om mij alvast mijn moederdagkado te geven, wat ze die middag gekocht hadden. Dat bleek namelijk heel toepasselijk een leuk, stoer vest te zijn!
Daarna snel naar het stadion. We kwamen tijdens het volkslied binnen, natuurlijk life gezongen, en iedereen is stil en staat stil, hand op ’t hart, gezicht naar de vlag. Dat blijft toch indrukwekkend elke keer, en ik denk dat we daar in Nederland best een voorbeeld aan kunnen nemen.
Het is natuurlijk geen Amerikaanse sportwedstrijd zonder cheerleaders, die waren ook van de partij. Omdat het zo koud was geworden en met name de jongens daar niet op gekleed waren, hebben we alleen de eerste helft gekeken, en dat was ook eigenlijk wel laat zat. De score was 1-1 toen we weggingen, de einduitslag bleek 2-2 te worden.
(ik heb even de foto's in een slideshow gezet, als je geen foto's ziet, moet je even rechtsbovenaan op het kruisje klikken)

Zondagmorgen zei Ruud tegen Alexander “Zullen we mamma haar moederdagkado geven?” “Nee,” zegt Alexander, “dat hebben we zaterdag al gegeeft!” Dat was natuurlijk zo, maar ze hadden nog meer. Ik kreeg wel 3 moederdagkaarten en een klein ontbijtje op bed. En een supermooie foto! De foto heeft een leuk retro-effect, heel bijzonder!Na het echte ontbijt beneden zijn we naar de State Fairgrounds gereden, daar werd de Carolina Kids Expo gehouden. Gelukkig binnen, want het was druilerig weer. Sommige standjes waren wel leuk, maar er waren ook standjes van dingen die een tikje vergezocht waren, meer van spullen die waarschijnlijk leuk gevonden werden door ‘mensen met kids’ en niet zo zeer de kids zelf. Dus bijvoorbeeld whirlpools, vakanties naar Florida, sieraden (voor last-minute moederdagkado), DVDscherminbouw voor je auto, fotografen. Maar goed, er waren dus ook dingen voor kinderen zelf om te doen. Er waren bijvoorbeeld weer van die grote opblaasbare glijbanen. De eerste was geen succes, Alexander zat weer bovenaan en elke keer als ie bijna genoeg moed had verzameld, kwam er weer een kindje aan dat dacht “Als jij toch niet gaat, dan ga ik alvast, doei!” waardoor ie weer niet durfde. Uiteindelijk was er een groter meisje van een jaar of 8 dat hem, in tranen, mee de glijbaan afkreeg. Wat een held toch! Daarnaast stond een ander opblaasding, en daarin mocht (of moest, als het kind onder de 8 was) een volwassene mee. Kijk, dat is andere koek! Plots vond Alexander het geweldig! Klimmen, klauteren, glijden, ging helemaal goed! Verder heeft hij nog op een echt paard gereden, zonder iemand naast hem dus best eng (voor mij dan, ik zag hem er zo vanaf glijden...). En een (jongens-)ketting gemaakt, met allemaal rubberen sport-‘kralen’, maar vervolgens wilde hij ‘m natuurlijk niet om, dus die hangt nu aan mijn tas.

Na de Kids Expo besloten we naar Crabtree Valley Mall te rijden, om daar een verjaardagskado voor iemand te zoeken, en om te gaan eten bij The Cheesecake Factory (waar dus anders dan de naam doet vermoeden ook gewoon gedineerd kan worden). Als eerste even langs het restaurant om te kijken of en wanneer ze plek hadden. Dat was om half 5. Om 5 uur mochten we een buzzer ophalen, en dan zou het tussen de 1 uur en een kwartier en de 1 uur en 3 kwartier duren, het was tenslotte moederdag dus nog drukker dan normaal. Dus met buzzer in de zak zijn we gaan winkelen. Ruud had een soort winkelwagentje gescoord voor Alexander, die heel erg moe was. En ook weer zo iets typisch Amerikaans, achterop het karretje zat een soort tas voor je boodschappen met natuurlijk een waarschuwing erop:

Maar goed dat het erop staat, want we hadden bijna....


Toen om 6 uur de winkels dicht gingen (helaas niet geslaagd voor het kado), liepen we naar The Cheesecake Factory. Maar we waren nog niet aan de beurt. Uiteindelijk, als je rekent vanaf half 5 dat Ruud voor het eerst naar binnen stapte, tot het moment dat we naar ons tafeltje liepen, hebben we 2,5 uur gewacht!! Hoe vroeg zijn die andere mensen dan wel niet gekomen, vroeg ik me af?! Dat is toch niet normaal, zelfs niet op moederdag! We hadden al besloten dat het de laatste keer was dat we hier gingen eten, we zijn er 1 of 2x eerder geweest en toen was de wachttijd ook al zo lang. Maar goed, we hebben wel lekker gegeten, Ruud grapte nog dat zijn heerlijke steak bijna het lange wachten wel waard was. En omdat ik afgelopen dinsdag voor het allerlaatst borstvoeding heb gegeven, heb ik mijzelf op deze moederdag getrakteerd op een strawberry daiquiri. En merkwaardig genoeg, na ruim 19 maanden sober, voelde ik ‘m niet eens.... (zat dus waarschijnlijk wel heel weinig alcohol in).Het (op het wachten na) zeer leuke weekend sloten we tenslotte thuis af met de finale van Survivor. Dit is het weer voor deze week, groetjes!

Roze en rood

Je zou ‘Oranje’ als titel verwachten, maar ik wil niet bekend staan als iemand die voorspelbaar uit de hoek komt. En, misschien speelt het ook een rol dat wij dinsdag he-le-maal niks aan Koninginnedag hebben gedaan. Niet eens een oranje t-shirt. Volgend jaar vieren we het waarschijnlijk ‘on the road’ (oftewel: ook niet?), dus Koninginnedag 2010 zal vast spectaculair worden!

Maandag was er nog niks aan de hand met Alexander, en dinsdag begon het weer. Ik begin echt in herhaling te vallen.... weer verkouden. Woensdag was het op z’n ogen geslagen, hij had niet alleen een loopneus maar ook loopoogjes. Zijn oogleden werden er helemaal roze van, oftwel waarschijnlijk ‘pinkeye’. Een paar keer werd hij ’s morgens vroeg wakker met ogen die aan elkaar vastgeplakt zaten (“vastgeflapt,” zei hij) dus dat was natuurlijk schrikken voor hem, maar niks wat een washandje met warm water niet kon oplossen. Tot ie donderdag zei “M’n oor doet pijn.” Dus meteen maar de dokter gebeld, en ja hoor, de vierde oorontsteking (aan 1 kant gelukkig maar) is een feit. Dus weer aan de antibiotica, zucht.... Ik kijk in mijn kristallen bol en ik voorspel buisjes. Leuk joh, school!

En helaas, ik heb wat van het virus of wat het ook was van Alexander overgenomen, ik loop te blaffen en ik heb geen stem... (2de keer dit jaar). Ruud zegt dat het komt omdat ik te weinig fruit eet, maar voordat Alexander naar school ging, had ik nergens last van!

We zijn woensdag nog even op kraamviste geweest bij Kim, zij was de dag ervoor bevallen van baby Fischer.

Precies 10 maanden ervoor was Quinten geboren, en die leek nu echt een gigantische reus vergeleken met baby Fischer!

Zaterdag was het Peakfest in Apex, en het is elk jaar drukker en het lijkt wel of er elk jaar weer 2x zoveel kraampjes bij komen. Het was prachtig weer, een lekker briesje. Maar ja, die briesjes zijn verraderlijk. Toen we door hadden dat de zon toch wel erg warm was, hebben we geprobeerd Quinten zo veel mogelijk uit de zon te houden (zonnebrandcreme vergeten – stom he?!!), maar helaas -en ik voel me heel schuldig- het kwaad was al geschied, rode scheentjes. :-(
Nou zegt men wel “God straft onmiddelijk, of anders binnen 24 uur,” en dat was in dit geval waar, want ik was zelf ook heel erg verbrand - auw!
Verder was het wel een heel leuke dag, veel gedaan met Alexander vooral.van de grote glijbaan paardje rijden
met het treintje
in de draaimolenFunnel cake met veel poedersuiker: binnen een minuut zit je zelf ook helemaal onder!vader en zoon op weg naar huis

Downtown Apex wordt echt met de dag leuker, heel veel pandjes worden opgeknapt, er zitten overal leuke, nieuwe winkeltjes, er is een leuk nieuw coffeshopje, ze zijn bezig met een overdekt winkelpromenade-tje. Toen we hier 7 jaar geleden kwamen, was downtown Apex echt 3x niks, dus we vinden dit een heel leuke ontwikkeling (al hadden ze van mij 6 jaar eerder mogen beginnen).

Alexander en Quinten zijn op sommige vlakken heel verschillend, maar het is toch ook leuk om te zien, dat ze sommige dingen precies hetzelfde doen! Quinten is nu ook aan het oefenen op (zoals ik ’t noem, en zoals het in de fitnesswereld misschien ook wel heet) ‘de plank’. Alexander deed precies hetzelfde, en ik weet eigenlijk niet van andere babies die zoiets deden. Helaas ben ik steeds net te laat met m’n fototoestel..... Nog wat laatste kiekjes en dat is ‘m weer!

Alexander leest 'Fortune' magazine. Als we mazzel hebben, steekt ie er iets van op, dan kan ie later voor ons zorgen. ;-)

's morgens vroeg even ballen met pappa

Doei!