Verf en feest

Vorige week maandagmiddag dus zoals ik in het vorige bericht schreef eerst even met Alexander naar de kinderarts voor zijn insectenbeet. Hij had even geslapen voordat we gingen, en hij werd wakker met een ‘dichtgeslagen’ oog, dus ik was blij dat ik een afspraak had gemaakt voor hem. Het werd geen cremetje (want dat veegt ie dan natuurlijk zo z’n oog in), maar een anti-histamine en als dat niet aansloeg een antibioticakuurtje. Ik zat niet zo te springen om weer antibiotica (had ie in het ziekenhuis een poos geleden ook een flinke lading van gekregen), maar dinsdagmorgen zag ie er nog steeds echt niet uit, net of ie een enorme klap had gekregen. De anti-histamine had direct effect moeten hebben als het puur een allergische reactie was, maar het was dus blijkbaar toch ook ontstoken geraakt, dus nog voor het ontbijt eerst maar even langs de apotheek. En toen zagen we het gelukkig met een paar dagen tijd opknappen. Nu nog de rest van die stomme kuur (10 dagen!) afmaken... Alexander vindt het echt heel erg vies en toch doet ie steeds dapper zijn mondje weer open. “Alexander vindt het vies. Brr-rr-rr. Maar het is wel nodig,” zegt ie dan soms.

Woensdag kwam Jackie hier met Norah en Isabelle. De (oudste) kids zouden gaan vingerverven. Norah is daar namelijk heel goed in, maar haar verf was op. En ik heb in een moedige bui wel ooit vingerverf gekocht maar het eigenlijk nooit aangedurfd met Alexander. Dus Norah uitgenodigd, wie weet kon Alexander wat van haar leren. Norah verft heel netjes, één vingertje in de verf, mooie rondjes verven op het papier, en als ze een ander kleurtje wil, veegt ze eerst haar vingertje af aan een stuk keukenpapier. Alexander keek het even aan, en vroeg toen of ie dat ook mocht doen. “Ja, natuurlijk schat!” Alexander stak één vingertje in de verf, ging met het vingertje over het papier, en toen stak de testosteron de kop op en bedacht ie “Dat kan ruiger!”. Hele handen verdwenen in de vingerverf, enorme klodders werden over het papier uitgesmeerd, de verf verscheen overal, op de tafel, zijn stoel, zijn gezicht, mijn t-shirt, hij was bijna niet te stoppen!! Norah zat netjes door te verven, maar je zag de verwondering op haar gezicht. In de tijd dat zij op één vel papier mooie rode rondjes (lieveheersbeestjes, zei ze) en wat andere dingetjes had zitten verven, had Alexander 4 abstracte schilderijen gemaakt. Misschien voorlopig even niet voor herhaling vatbaar, dit was echt vingerverven in de hoogste versnelling!

Zoek de verschillen:

Vrijdag even langs het politiebureau in Cary want van alle vrijwilligers (en dat ben ik theoretisch nog steeds) moest een pasfoto gemaakt worden, in 'uniform'. Toen ik vroeg of Alexander naar school wilde (daar was ie donderdag ook al geweest) of dat ie mee wilde naar het politiebureau, koos ie natuurlijk voor het laatste. De pasfoto’s zullen o.a. voor identiteitskaartjes gebruikt worden, professioneel hè?

Zaterdag was een drukke dag. Alexander’s vriendje Zachary (zoontje van Fred en Christina) vierde zijn eerste verjaardag, eigenlijk precies gedurende de tijd dat Alexander normaal gesproken zijn middagslaapje doet, dus hij moest wat langer wakker blijven. Ze hadden een ruimte gehuurd in het Apex Community Center.

De jarige jobLekker taart happen!
Er was ook een soort artiste die kinderliedjes zong en (voor de kinderen misschien?) grappige dingen deed. Alexander herkende af en toe wat kinderliedjes en ging dan mee staan deinen en ook een beetje zingen. Totdat ze d’r een eigen draai aan gaf, dan zag je ‘m kijken “Huh, die mevrouw zingt het verkeerd”. Hij had ook nog een meisjes-drieling achter zich aan. Dat gebeurt je ook niet elke dag, en ik denk als ie straks 20 is ofzo, dat ie daar nog eens weemoedig aan terugdenkt, hihi.

Toen we thuis waren om een uur of 3, half 4 is Alexander alsnog even gaan slapen, want ’s avonds hadden we weer iets te doen. De Nederlandse club organiseerde namelijk weer de jaarlijkse rijsttafel. Jackie nog even geSkyped, of ze nog mee wilde, die is uiteindelijk dus ook meegegaan met Norah. Wij (nou ja, Ruud vooral omdat ik uiteindelijk met Quinten aan de borst zat) hadden een soort bami-schotel gemaakt, met varkensvlees, prei, tauge, pepertjes en pinda’s (lekker en makkelijk receptje van Albert Heijn). Jackie had hete eieren (het heet natuurlijk anders in het Indonesisch, maar dat ben ik vergeten) gemaakt.

Er was een zwembad, dus na het eten (genieten hoor!!) is Ruud gaan zwemmen met Alexander en Norah. De grootste pret hadden ze!

Zondag was een beetje luie dag, maar toch op de valreep nog even besloten om een stukje te gaan wandelen bij Hemlock Bluffs. Quinten ging voor het eerst in de draagzak mee:
Vandaag had Ruud een controle-afspraak bij de chirurg. Hij begon af en toe een beetje verdoofd gevoel in zijn bil en bovenbeen te krijgen, een bekend gevoel van voordat de rugpijn zo erg doorzette. Maar gelukkig is dit een normaal verschijnsel in de eerste 3 maanden na zo’n operatie, dat zou vanzelf weg moeten trekken. Verder was de chirurg tevreden, en Ruud ook. We kunnen ons nog steeds verbazen over hoe goed die operatie geholpen heeft....!

Even nog iets over Alexander trouwens, ik heb al wel eens vaker verteld dat hij ‘leest’. Ik schrijf ‘leest’ tussen aanhalingstekens, omdat ik er nog steeds niet uit ben of het echt lezen is. Want wij moeten een woord een eerste keer voorlezen, voordat hij het kan lezen. Maar hij kan dus in principe al zijn boeken (en dat zijn er erg veel!) voor het grootste deel lezen, echt letterlijk de zinnetjes, die volgt ie dan met zijn vingertje. Vanmiddag las ie allerlei verhaaltjes voor uit “Ik kan al lezen”, een boekje uit Ruud zijn jeugd, bestemd voor kinderen van een jaar of 6. Nou vraag ik me af, zou het echt lezen zijn, of is zijn geheugen gewoon zo goed? Of een beetje van allebei? Wat denken jullie?

En tenslotte Quinten. Die lacht nog steeds graag, maar helaas alleen als er geen camera in de buurt is. Maar hierbij toch een paar kiekjes en een filmpje:
Dit was uw razende reporter in Apex, North Carolina, over naar jullie in Nederland!

Okay

We hebben wel een okay weekje achter de rug.
Dinsdag zijn we gaan zwemmen ’s morgens, Alexander voor het eerst met ‘armbandjes’, oftewel zwemvleugeltjes. Ging meteen erg goed, van watervrees is geen sprake meer (een maand of 2 geleden nog wel). Het ging zelfs zo goed, dat ie -terwijl ik zijn handen vast hield- diverse malen vanaf de kant het wat diepere deel van het zwembad in sprong.

Woensdag is Alexander weer naar school geweest en donderdag hebben we een familieportretje laten maken bij de fotograaf. Die zetten we misschien binnenkort nog wel even op de website. Die website gaat overigens binnen niet al te lange tijd helemaal uit de lucht, dus als je nog interesse hebt in oud nieuws, zou ik niet al te lang meer wachten om daar nog wat rond te neuzen.

Zaterdag was Alexander uitgenodigd voor het Thomas de Trein verjaardagsfeestje van de overbuurjongetjes, Prem en Raj. Er was een piñata opgehangen waartegen de kinders (van klein naar groot) konden slaan om hem kapot te krijgen (daarin zitten namelijk snoepjes) en buiten had moeder Sujatha ook wat spelletjes voor de kids.
(de jarige jetjes in het geel)
We waren met zijn viertjes wel een opvallend stel, wij waren namelijk de enige niet-Indische mensen in het hele gezelschap!
Aan het einde van het feestje kregen de kindjes een snoepzakje en een klein kadootje. Alexander herkende meteen zijn kadootje. “Mavis!” riep hij verrukt. Dit is een karakter bij Thomas de Trein, daar heeft ie een DVD van gekregen voor zijn verjaardag. Vroeger dacht ik altijd dat kinderen die karakters en stripfiguren zo goed herkennen vast veel te veel t.v. keken (en bij sommigen was dat misschien ook wel zo), maar nu merk ik zelf aan Alexander dat hij maar 2 of 3 een DVD hoeft te zien om meteen alle karakters te kennen. En Mavis (ook zo'n trein met een smoeltje voorop dus) mocht ’s avonds mee naar bed!

Zondagmorgen ook lekker weer zwemmen, het weer is nu veel aangenamer dan pas geleden. ’s Avonds even een broodje eten bij Subway en wat DVD’s en een bak popcorn gehaald bij de Blockbuster (popcorn en DVD’s zijn voor vanavond – gisteravond lag het grut veel te laat op bed). Alexander is gisteravond alleen door een of ander insect geprikt, op zijn wang. Vanmorgen werd ie wakker met een half-dicht oog, het hele stuk van insectenbeet tot aan zijn oog is rood en gezwollen! Dus gaan we straks maar even naar de dokter met hem, met een speciaal cremetje is het hopelijk zo verholpen.

Met Quinten gaat alles nog steeds voorspoedig, en wat wel fijn is, Alexander begint steeds wat liever te worden voor Quinten. Hij geeft hem nu uit zich zelf af en toe een kusje, en hij legt sommige dingen ook voor zichzelf uit met “Quinten is nog heel klein” waarbij hij zijn duim en wijsvinger een centimeter uit elkaar houdt. :-)

Quinten is een heel amicabel manneke....:

Maar zoek geen ruzie met 'm hoor, want dan......:

:-)) Groetjes weer!

Met z'n viertjes

Alexander op de w.c. zetten, Quinten wiegen voor een boertje, eten koken, vaatwasser in- en uitruimen, tosti’s maken, verhaaltjes voorlezen en Alexander op bed leggen, was opvouwen, boterhammetjes smeren, strijken, stofzuigen, ramen zemen, eitje bakken, Alexander uit bed halen – vanaf nu moeten we het allemaal weer helemaal zelf doen. Zaterdagmorgen is Ma na een kleine twee maanden hier weer vertrokken naar Nederland. We hebben het echt heel fijn gevonden dat ze ons ze ons zo veel heeft kunnen helpen de afgelopen tijd en hopelijk heeft Ma het ook naar haar zin gehad. Ze is dit keer vanaf het vliegveld hier vlakbij (RDU) naar Washington DC gevlogen, en vandaar weer verder naar Nederland. Direct na de heenreis, waarbij Ruud haar in Washington was gaan ophalen, had ze al besloten dat ze Ruud niet nogmaals dat hele eind wilde laten rijden, dus had ze al snel een vlucht van hier naar Washington geboekt. Overstappen dus! Maar het is allemaal heel goed gegaan, ze heeft zelfs lekker iets gegeten in een restaurantje op het vliegveld daar. Vanaf nu draait Ma d’r hand dus niet meer om voor communiceren met Engelstaligen!

Zoals gezegd, nu Ma vertrokken is, begint voor ons de periode dat we echt met z’n viertjes een gezin vormen, het zal niet altijd makkelijk zijn, zeker niet als Ruud straks weer full-time werkt en beide mannetjes tegelijkertijd aandacht willen, maar dat hoort er nou eenmaal bij.

Woensdagochtend, toen Ma er dus nog was, zijn we gezellig nog even op de koffie geweest bij Jackie. En aangestoken door haar enthousiaste verhaal over het bakkertje in downtown Apex en de lekkere taart die ze daar gehaald had, zijn we donderdagmorgen toch nog maar even naar downtown Apex gegaan (we hadden het er al eerder over gehad, maar het kwam er steeds niet van). Gezellig even langs de kleine winkeltjes gewandeld en toen wat gegeten en gedronken bij het bewuste bakkertje. Ik was er eerder al eens geweest met Ruud en toen werden we door een aardige vrouw geholpen. Dit keer stond er een beetje vreemd vent, ik kon geen hoogte van hem krijgen. Alexander moest van hem per se “Thank you” tegen hem zeggen toen hij zijn koekje kreeg (wie betaalt nou eigenlijk dat koekje, hij of ik?) en toen ik als grapje vroeg of dat ook in het Nederlands mocht, zei hij “Nee, want, als ik in Italie ben, praat ik Italiaans, als ik in Duitsland ben, praat ik Duits etc etc” (deze man was dus geen Amerikaan, dat mag wel duidelijk zijn, want Amerikanen spreken over het algemeen geen woord over de grens, en ze vinden een klein jongetje dat een andere taal spreekt vaak juist wel leuk). Ma koos een soort taartkoekje (pico du midi) uit om te nuttigen, maar die man stond erop dat ze een stukje proefde, hij brak iets af van een ander soortgelijk koekje, want hij wilde zeker weten of ze het wel lekker zou vinden. Op zich attent, maar de manier waarop was wat dwingend. En toen ik vroeg of ie thee serveerde, antwoorde ie ietwat gepikeerd “Gaat de zon op in het Oosten? Gaat de zon neer in het Westen?” Toen vroeg hij wat voor thee ik wilde. Nou, eh, geen kruidenthee o.i.d., maar zwart. Zijn hulpje zette een mandje voor me neer om uit te kiezen, maar hij zei resoluut “Nee. Ze krijgt zwarte thee.” En hij maakte mijn (gewone zwarte) thee klaar. Ik mocht niet eens zelf bepalen wanneer het zakje er uit ging. En blijkbaar hadden ze dus geen zwarte thee met een smaakje, of als ze die wel hadden, was die me niet gegund. Kortom, een beetje vreemde snoeshaan. Maar de gebakjes/koekjes waren lekker en ik heb er uiteindelijk ook nog een lekker wit brood gekocht (afgerekend bij zijn assistente).

Na enige tijd van intense hitte hier (de thermometer gaf regelmatig 42 graden in de schaduw aan), was het zaterdag voor het eerst weer aangenaam om buiten te toeven. Dus zijn we zaterdagmorgen, nadat Ruud en Alexander Ma hadden weggebracht, naar Crowder District Park gereden. We waren er al een lange tijd niet meer geweest, zelfs zo lang al niet meer, dat we in eerste instantie verkeerd reden. De schildpadjes waren er gelukkig nog steeds. Het is fijn wandelen hier, met geasfalteerde paden (alhoewel, de boomwortels doen flink hun werk, dus het is af en toe heel bobbelig – niet zo handig met een kinderwagen).
We hebben ook een leuke speeltuin ontdekt in het park.
Toen Alexander en Quinten ’s middags sliepen, heb ik wat van Alexander’s speelgoed opgeruimd, dingetjes waar ie een beetje te groot voor begint te worden heb ik naar Quinten’s kamer gebracht en in de kast daar ‘verstopt’. En als ik ze dan over een jaar voor Quinten tevoorschijn haal, hoop ik dat Alexander ze niet meer herkent....

Zondagmorgen had Ruud ‘democratisch besloten’ dat we gingen zwemmen. Het was echt perfect weer, warm maar niet heet, een klein briesje, het voelde gewoon even als vakantie!


Dan, in vervolg op onze eerdere berichtgeving over de achtertuin.... die zal niet verder opgeleukt worden. De prijsopgave voor het verwijderen van de boomstronk was $225 en dat vond de huiseigenaar het niet waard. Nou, dan gaan wij dus ook geen fortuin uitgeven aan leuke struikjes, bloemen, randjes e.d. Dus laten we de cowboy nog één keer komen om de boel een beetje op te ruimen en om er mulch (boomschors/snippers) over heen te gooien en dan vinden we het verder wel goed zo.

Tenslotte, wat onze mannetjes betreft.... Ik heb al eens geschreven, Quinten is een wat serieus typje. Hij is zelfs geboren met een denkrimpel tussen zijn wenkbrauwen! Maar, dat is nu een beetje over, hij heeft nu ook door dat lachen eigenlijk ook erg leuk is, dat doet ie de laatste dagen steeds meer. En hij begint ook meteen lekker een beetje te brabbelen, zo gezellig! Je hebt echt al een beetje het idee dat je contact hebt met ‘m. Al is het alleen maar “huhu”, “heej” en “agu”.

En op je buik liggen is trouwens hard werken als je een baby bent:

Gisteren reden we langs een auto waar een hoes over heen zat, waarop Alexander opmerkte “Die auto heeft een pyjama aan.” Grappig, zulke opmerkingen, en hij zal er alleen nog maar meer en meer gaan maken. Hopelijk kan ik ze allemaal onthouden (lang genoeg om ze op te schrijven in ieder geval)!

Tot zo ver weer, groetjes!

Nichtje!

Vandaag ben ik voor het eerst tante geworden (biologisch gezien dan, ik ben al heel wat keertjes aangetrouwd tante). Tessa en Hugo zijn vanmorgen vroeg (gisteravond laat Amerikaanse tijd) ouders geworden van Amber Tess. Amber heeft maar liefst 12 dagen op zich laten wachten. Ik ben heel benieuwd hoe ze er uit ziet!
Zussie, goed gedaan hoor, en beiden van harte gefeliciteerd!!

Met onze eigen lekkere baby gaat alles goed. Van de week had ik ‘m even op de Boppy (voedingskussen) gelegd op de grond, op z’n buikje. Ik ging even snel mijn fototoestel pakken en toen ik me weer omdraaide dacht ik “Hè, is dat mijn baby, van net ’n maand oud??”, want hij lag er namelijk zo bij:

Heel parmantig keek ie om zich heen! (N.B. de meeste baby van die leeftijd beginnen net een beetje hun koppie op te tillen, vandaar dus mijn verbazing)

Alexander komt steeds heel geinteresseerd kijken als ik Quinten aan het voeden ben. En nu heeft ie ook goed door hoe het precies in zijn werk gaat, namelijk (in zijn eigen woorden): "Buik open maken. Quinten aanduwen." Hahaha! En hij denkt nog steeds dat er rode sap uit komt, al heb ik 'm verteld dat er melk uit komt. Hij zei van de week dat hij ook rode sap wilde, toen ik Quinten aan het voeden was, dus ik vroeg "Uit de borst of uit een beker?" Daar moest ie even 10 seconden over nadenken, en toen zei ie "Beker." Gelukkig maar!

Ik denk dat ie langzaam een beetje begint te wennen aan het grote broer zijn, want hij wil dat andere mensen aan hem vragen hoe zijn baby broertje heet. Als ze hem dat dan dus vragen (eventueel na vertaling van mij), roept ie heel trots "Quinten!". Zolang Quinten geen geluidjes maakt, vindt ie 't denk ik wel okay. Maar oh wee, zodra Quinten ook maar een beetje geluid maakt, dan roept ie "Quinten huilen niet! Quinten "aah" niet!" want dat vindt ie niet leuk. "Mamma bij Quinten kijken. Quinten uit bed halen!" verzoekt ie dan dringend, in de hoop dat het huilen dan stopt. Niet dat ie zelf nooit lawaai maakt.....

Woensdag was Jackie gezellig even op de koffie gekomen, Norah en Alexander kunnen best leuk samen (naast elkaar) spelen, dus da’s altijd heel leuk. Dit keer een foto van haar andere dochtertje, Isabelle (5 maanden), die naast Quinten (op dat moment ruim 4 weken) ligt:

Wat een verschil nog he?

Zaterdag stapte Ruud voor het eerst sinds zijn operatie weer eens in zijn auto. Klik. Klik. Die deed het dus niet meer! Accu leeg?? Gelukkig heeft ie “Road Side Assistance” omdat ie ‘m gecertificeerd gekocht heeft, dus kon ie iemand laten komen. Een uurtje later stond er een meisje van ‘Triple A’ (AAA) voor de deur, die de auto weer aan de praat kreeg. Omdat je na het opnieuw laden van je accu nou eenmaal even moet gaan rijden, heb ik mijn haar strak naar achteren gedaan en heb ik plaats genomen naast Ruud in z’n cabriootje, en gingen we fijn een stukje rijden. Ruud was helemaal in z’n element: We zijn lekker een uurtje weg geweest, over wegen waar we nooit eerder hebben gereden, heel leuk! Ik zei al tegen Ruud, je moet je moeder hier ook nog maar mee naar toe nemen. Die kans kwam vandaag, want Ruud stapte vanmorgen in zijn auto en .... klik, klik. Weer niks! Dat wordt dus een nieuwe accu waarschijnlijk, dat begrijpen jullie. Weer AAA voor de deur, weer een stukje rijden, dit keer ging Ma dus mee met de wind door d’r haar! :-) En dan morgen even naar de BMW dealer (al moet waarschijnlijk eerst weer AAA langskomen om ‘m aan de praat te krijgen).

Zaterdag in de namiddag zijn we naar Xios gegaan. Daar was namelijk het ‘Big Fat Greek Festival’, ter ere van hun 3-jarig bestaan. Er was live muziek, een clown, een springkussen en ook het elftal de ‘Carolina Railhawks’, het eerste professionele mannenvoetbalteam in de regio. Alexander kreeg een gesigneerde groepsfoto en ook een gesigneerde voetbal.
Op de foto met Chad Dombrowski en diverse andere spelers:Even een balletje tikken met Mark Jonas: En 2 foto's van het restaurant en het springkussen, waarop Alexander niet echt gesprongen heeft, maar hij had het er wel prima naar zijn zin (ondanks een temperatuur van -ik gok- 50 graden binnenin):

Het hele weekend was hier trouwens belastingvrij winkelen. Dus vrijdag zijn Ma, ik en de kids al op pad gegaan voor diverse artikelen, zoals luiers, kleding, inkt cartridges etc. En zondag gingen we voor het echte shop-werk, toen zijn we met z’n allen naar Smithfiled gereden, waar de Carolina Premium Outlets zitten. Zelf heb ik ’t bescheiden gehouden, met 1 paar sportsokken. Maar Alexander bijvoorbeeld heeft wel een hoop leuks voor de winter en de volgende zomer van bij de Oshkosh en de GAP vandaan. En Ma en Ruud zijn ook geslaagd. Onder andere Tommy en Ralph kunnen weer blij zijn.

Met Ruud gaat het steeds beter. Hij moet van de chirurg nu wat meer gaan lopen en zwemmen, dus hij is van de week al een keer wezen wandelen in het bos met Ma en Alexander. En zaterdagmorgen is ie lekker gaan zwemmen, dat ging ook goed (al moet ie na zulk soort activiteiten dus echt goed rusten).

Als laatste even een foto van pappa met kind, beiden in een leuk streepje:Tot de volgende keer!