Afgelopen weekend begonnen wat spulletjes op craigslist te zetten, de Amerikaanse versie van marktplaats (alleen zonder bieden). We hebben er niet zo'n geweldige ervaring mee, mensen die wel bellen of mailen om te vragen of we het item nog hebben, en dan zeggen dat ze langs komen maar niet komen, of die niet verder terug mailen enzo. Zo leek het dit keer ook nog even te gaan, zelfs een prachtige oplicht-email gekregen, heel verhaal, over zelf in het buitenland op huwelijksreis, zijn vrouw mocht het niet weten, z'n secretaresse zou een check sturen en hij zou een verhuizer langs sturen (het was voor een klein slaapbankje) en hij wilde $50 extra betalen. Ehhh... ja, dan gaan er dus 10 alarmbelletjes rinkelen bij mij, daar trappen we mooi niet in.
Gelukkig belden er vandaag 2 mensen terug die interesse hadden in wat spulletjes. Uiteindelijk daar de hele dag mee in de weer geweest, er kwam een vrouw langs die alles op wilde meten, en wilde zitten en liggen op de bank, en lang na moest denken enzo. Van mij mocht ze, thuis lig je tenslotte ook op de bank. Terwijl zij er was, kwam er een ander stel voor onze eetkamerstoelen in de 'formal dining room', deze besloten iets sneller, betaalden een voorschot en zouden later op de dag langs komen om de stoelen te halen. Daarna de eerste vrouw nog van alles laten zien, ze vond veel dingen erg leuk, maar kon niet zo veel kwijt in haar huis. Ze ging naar huis om op te meten, en belde later met een aanbod dat we geaccepteerd hebben. Zij kocht ons zwarte wandmeubel (3 van de 4 delen, een deeltje hadden we vorige week verkocht op ons feestje), dat we al hadden op de Sperwerlaan, en waar erg veel animo voor was trouwens (betere onderhandelingspositie voor ons ;- ) ). En ze was helemaal weg van onze zwarte leren banken, die we ook kwijt wilden maar die nog niet op craigslist stonden. Ze kon niet meteen vandaag beschikken over een truck en b
ovendien regende het (al sinds vrijdag - vreselijk! Ik hoef nu nog niet te wennen aan dat Nederlandse weer hoor, dat komt wel als we er weer zijn, neem het maar weer terug!). Maar ze is 's middags terug gekomen voor de kleinere kastjes en ze heeft een aanbetaling gedaan voor de rest. Maar... als zij morgen of overmorgen komt.... kunnen we niet meer zitten! Geen bank meer, geen eettafelstoelen meer.... Alleen nog de 4 stoeltjes in onze keuken. En dat nog tot eind april....
ovendien regende het (al sinds vrijdag - vreselijk! Ik hoef nu nog niet te wennen aan dat Nederlandse weer hoor, dat komt wel als we er weer zijn, neem het maar weer terug!). Maar ze is 's middags terug gekomen voor de kleinere kastjes en ze heeft een aanbetaling gedaan voor de rest. Maar... als zij morgen of overmorgen komt.... kunnen we niet meer zitten! Geen bank meer, geen eettafelstoelen meer.... Alleen nog de 4 stoeltjes in onze keuken. En dat nog tot eind april....Nou hadden we toevallig dit weekend wel 3 bureaustoelen gekocht (2 voor op 't kantoortje, 1 voor Alexander alvast - zie foto's, zijn ze niet leuk??), dus als we her en der iets bij elkaar slepen, hoeven we net nog niet helemaal op de grond te zitten de komende tijd!
Verder weinig nieuws, en dat is goed nieuws, dat betekent dat we druk bezig zijn!
Dus, tot de volgende maar weer.
Ons huis staat weer te huur inderdaad. Wij gaan er eind april uit, en het verhuurbedrijf hoopt er binnen een week nieuwe mensen in te hebben. Maar dan moet men wel weten dat het tegen die tijd beschikbaar is, en dan moeten men ook voor die tijd het huis van binnen kunnen zien. Er hangt dus een zogenaamde ‘lock box’ aan onze voordeur, met een lettercode. Als je de lettercode weet, kan je de ‘lock box’ openen, en dan zit daar de sleutel van onze voordeur in. Dit ding zijn ze vorige week dinsdag aan komen brengen, ze hebben het wel even gezegd, maar verder niet de code verklapt. Alleen als een makelaar wil komen kijken, en nadat wij hebben gezegd “ja, da’s goed, kom op die en die tijd maar”, wordt de code verstrekt aan die betreffende makelaar. Wij dachten niet dat het veel vaart zou lopen, toen we de week ervoor een brief kregen dat het huis weer te huur zou worden gezet. Maar vorige week zaterdag ging de telefoon: centralized showing, het bedrijf dat bezichtigingstijden regelt tussen koper en verkoper (en in ons geval huurder 1 en huurder 2, met kennisgeving aan verhuurder). Of er iemand zondag mocht komen kijken. Dat was de dag dat wij naar Washington DC zouden rijden, dus ja, waarom niet. We waren toevallig toch al een beetje aan het opruimen voor de komst van Ma, dus dat hebben we even grondig uitgebreid en het hele huis onder handen genomen, alles gestofzuigd, gepoetst, alles was spik en span. Toen wij eindelijk na die heeeel lange reis zondagnacht thuis kwamen, zag het huis er nog exact hetzelfde uit, alle deuren op exact dezelfde kier nog (niet dat ik van te voren gemeten had, maar dat zie je). Ik vond het al vreemd, ik vroeg me al af hoe die mensen binnen waren gekomen, want er hing nog geen ‘lock box’, die kwam de dinsdag erop pas. Achteraf bleek dus inderdaad dat die mensen er niet in konden, dus wij hadden eigenlijk een beetje voor nop alles gepoetst en opgeruimd, al was het natuurlijk best prettig thuis komen. Maar ik had ook dingen opgeruimd waar ik eigenlijk mee bezig was enzo.
Om half 8 liepen we richting huis, en zo’n 5 minuten voordat we thuis waren, schoot me plots een onaangename gedachte te binnen. “Ze zullen toch niet de voordeur op slot hebben gedaan? Want we hebben geen sleutel mee....” Maar helaas. De voordeur was op slot. Wij hadden ‘m zelf niet op slot gedaan, beetje overdreven als er mensen voor je huis staan, die er 1 minuut na jouw vertrek naar binnen willen, en die dan helemaal moeilijk moeten doen met die ‘lock box’ (je kan hier van buiten de deur gewoon open doen als ie niet op slot zit, en ik ga vaak genoeg even weg met de deur van slot, dat kan hier best). Maar die makelaar, zagen we toen we al wegwandelend nog eens omkeken, opende wel de ‘lock box’, stak de sleutel in het slot en kwam er toen wel of niet achter dat de deur van slot was. En logischerwijs, na de bezichtiging deed hij het huis op slot, deed de sleutel in de ‘lock box’ terug en is weg gegaan. Daar stonden we.... Kindertjesbedtijd, al ietsjes frisser buiten... Wacht even, had de buurman geen sleutel? Ik aangebeld, buurman niet thuis. 
Zag er natuurlijk heel anders uit dan de CSI op tv (veel meer licht om te beginnen), eigenlijk gewoon een heel saai kantoorgebouw, wel dezelfde soort apparatuur in feite, maar ’t zag er veel minder spectaculair uit. Ze doen ook wel hetzelfde als wat je op tv ziet, zei onze ‘gids’, alleen zo handig als op tv allerlei systemen aan elkaar gelinkt zijn, dat is in het echt niet, het duurt allemaal langer enzo. We zagen ook eigenlijk niet al te veel apparatuur in werking, we hebben niet door een microscoop gekeken of iets dergelijks. Maar toch super-interessant om daar door dat gebouw te lopen en al die ruimtes te zien en te horen wat ze daar doen. Er hingen ook overal posters met uitleg. 
Heel leuk dus. Ik zat alweer te denken “Goh, dat is een leuke baan voor mij: posters maken voor de politie”, dan combineer ik de twee dingen die ik het liefst doe! Maar goed, de posters hingen er al, en bovendien geloof ik dat we hier binnenkort toch weg gaan...
Ook helemaal uit zichzelf dit mooie doolhof. Leuk he?
Nu echt genoeg getypt, hopelijk heb ik de volgende keer wat minder spannende avonturen (avonduren? ;-) ), maar wel gewoon leuks natuurlijk.
Veel auto’s langs de kant zien staan, in de berm of tegen de vangrail geklapt. Op sommige stukken reden we echt heel langzaam, 35 mijl per uur – en dan duurt zo’n reis lang! Ik ben nog van mijn baan gedrukt door een vrachtwagen, gelukkig kon ik opzij. Ook zat er een vrachtwagen achter me te seinen, of ie er effe langs mocht en of ik dan maar effe een baantje naar rechts wilde gaan zodat hij kon doorscheuren. Raar rijgedrag.... Zo merk je dat zij met een heel andere mentaliteit op de weg zitten dan wij. Uiteindelijk ruim 8,5 uur gedaan over de terugreis, half 2 uur ’s nachts waren weer thuis. Heelhuids, en daar ging het om!
