Slecht slapen

Sinds kort gaat Alexander op school naar de ‘grote kindjes’, de 3-, 4- en 5-jarigen dus. Daar stond ik zelf niet zo over te springen, want ik vind die juf (juf Connie) namelijk niet leuk. Maar goed, toen ik ‘m op een dag kwam ophalen was ie al bij de grote kindjes wezen proberen en dat was blijkbaar heel goed gegaan. Dus ik heb geprobeerd vanaf dat moment heel positief te blijven (“Leuk was het op school, he schat, met juf Connie?!”). Donderdag was ie weer geweest en achteraf zei juf Connie tegen me dat Alexander nog wat moest oefenen met opruimen, dat ie daar niet zo goed in was en dat ze niet wist of dat was omdat hij de taal niet begreep of dat ie gewoon niet wist wat opruimen was. (Okay, dat laatste zei ze niet, maar dat kon je tussen de regels doorlezen). Dus ik thuis meteen oefenen, bij alles zei ik “Clean up!” in plaats van “Wil je dat even opruimen?”. Ging prima. En toen kwam de nacht. Brullend werd Alexander wakker. Hij had gedroomd over mevrouw Connie die boos was op ‘m. Een paar uur later was het weer raak, weer een mevrouw-Connie-nachtmerrie. Ik ga dus eventjes praten hierover op school, want één van de redenen dat ik juf Connie niet leuk vind, is dat ik ze al een paar keer heel boos heb horen worden op andere kindjes (toen Alexander nog niet naar haar klas ging). En dat vind ik dus gewoon niet kunnen bij kinderen op die leeftijd. Bijsturen en andere educatieve (nood)zaken, okay, maar wel graag op een positieve manier. Zeker nu blijkt dat Alexander nachtmerries van d’r krijgt!

De nacht erop werd Alexander weer brullend wakker, weer mevrouw Connie. Maar vervolgens bleef hij brullend wakker worden, om de haverklap was het raak. Eerst werd ik nog inwendig nóg bozer op juf Connie, maar na een paar keer dachten we dat Alexander die aandacht midden in de nacht misschien wel leuk vond en het erom ging doen, dus we werden een beetje boos op hem. Hij is namelijk minstens 10x wakker geworden, elke keer was er weer wat, dus we konden steeds niet langer dan een half uurtje slapen of het was weer raak. En je laat hem ook niet brullen, want Quinten ligt in ’t kamertje naast ‘m. Maar ’s ochtends bleek de oorzaak....: verkouden! Dikke snotneus, schor keeltje, helemaal zielig was ie. Aaahhh, arm ventje, en dan waren we nog boos op ‘m geworden ook...! Dus het hele weekend heeft ie lopen snotteren, met als gevolg dat Ruud en ik ook allebei keelpijn hebben, en ja hoor, vannacht werd Quinten (die al een poosje lekker doorslaapt) ook ’n paar keer snotterend wakker. Dus we zijn allemaal in meer of mindere mate verkouden (Alexander spant nog de kroon).

Vandaag zijn mijn ouders, zusje Agnes en vriendje Lennart in New York aangekomen, waar ze een aantal dagen zullen verblijven. Ik hoop dat ze geen jetlag hebben en dat de kop van dit berichtje dus op hun niet van toepassing is. Na New York rijden ze in een huurauto naar Boston en vervolgens Philadelphia, waarna ze naar het zuiden zullen afzakken. Wij zullen ze begin oktober ontmoeten in een strandhuisje op Nags Head, waar we een lang weekend zullen verblijven. Dan met de hele bubs naar ons huis, waar mijn ouders één nachtje zullen blijven waarna ze met de auto via Tennessee weer richting New York rijden. Agnes en Lennart blijven hier wat langer, zij nemen het vliegtuig vanaf hier naar New York. Sinds gisteravond heb ik ook echt zo’n gevoel van “er gaat iets leuks gebeuren”! Ik hoop dat ze veel plezier zullen beleven aan deze Amerika-reis!
Ik ben nog naar de tandarts geweest van de week, ik had een beginnend gaatje. Nou, ze gaan hier heel anders te werk dan in Nederland. Eerst vegen ze met een speciaal wattenstaafje van binnen langs je wang en tandvlees, om oppervlakkig te verdoven. Vervolgens krijg je een verdoving d.m.v. een injectie. En dan, in mijn geval, na een paar minuten nog één, want ik leek nog niet voldoende verdoofd. Dan begint de tandarts met boren, waarna blijkt (in mijn geval dus) dat ook twee verdovingen niet werken. Dus nog eentje. Weer boren, en ja hoor.... Er waren 4 spuiten nodig om mij verdoofd te krijgen. Ik zei op een gegeven moment ook “Joh, als je het gewoon lekker zonder verdoving doet, hoe lang doet het dan pijn?” Nou, dat zou toch wel een kwartier duren dacht ie, dus vooruit dan maar, doe dan toch maar die vierde verdoving. Nadeel van zo’n verdoving is dat de tandarts wat grover te werk kan gaan, want als het gaatje gevuld is, loop je eerst nog een halve dag met een verdoofde wang en een hanglip (lastig drinken), en daarna nog een hele dag met kiespijn en ook nog 2 dagen met een stijve nek!! Gaatjes vullen in Nederland zonder verdoving is volgens mij minder ingrijpend....

Verder hebben we weinig gedaan. Althans, dat is als je Quinten’s ondernemingen niet meetelt. Niet alleen schuift ie op z’n rug al een aardig eindje rond, vorige week maandagavond lag ie op z’n buikje en toen draaide ie zich plots om naar zijn rug! Nog een keer proberen om te kijken of ik ’t wel goed zag en om aan Ruud te laten zien, en ja hoor! Alleen de derde keer, toen ik met foto-/filmtoestel paraat stond, had ie er –dat zal je altijd zien- geen zin meer in en moest ik ‘m een beetje helpen.
En alsof dat nog niet genoeg was.... zaterdag had ik ‘m even in Alexander z’n kamer op de grond midden op een kussen gelegd, op z’n rug. Gingen die beentjes de lucht in, vervolgens beentjes opzij, en verdraaid, hij draaide heel beheersd van het kussen af zo op z’n buik! Geinig zeg!

We hebben trouwens onze auto's nog een beetje opgeleukt. Ruud heeft voorop een mooi nummerbordje laten maken (hier heb je alleen achter een nummerbord) en we hebben allebei een NL-sticker achterop geplakt. Er rijden hier namelijk best wel eens auto's met NL-stickers rond, en dan wil ik altijd heel enthousiast gaan zwaaien, van "Joehoe, ik ook!" maar als ik zelf niet identificeerbaar ben als Nederlander denken ze natuurlijk ook "Wat zit die gek nou weer te wapperen?" Dus vandaar. Zo ziet Ruud z'n voorkantje er nu uit:

Begin vorige week was het plots een stuk frisser (nu is ’t gewoon weer warm), dus Alexander kon zijn nieuwe herstkleding aan, die hij hier even showt:

En drie plaatjes van het kleintje:

en nog een filmpje, bij pappa op z'n arm:

Groetjes!

Verwend

Veel te vertellen dit keer dus ik ga even in hoofdstukjes werken.

Verwend
Ik ben goed verwend voor mijn verjaardag! Natuurlijk een boel kaartjes gekregen uit Nederland en ook een grote envelop met o.a. tijdschriften van Lonneke. Maar de jongens hier hebben ook goed uitgepakt.
De zaterdag voordat ik jarig was, ben ik naar de kapper gegaan en heb mijn haren laten voorzien van mooie high lights. Ik ga weer als semi-blondine door het leven nu. Ik krijg altijd commentaar van kappers op mijn hoeveelheid haar, deze kapster kwam wel weer met een originele opmerking. “Het lijkt wel of het bijgroeit terwijl ik bezig ben!” riep ze op een gegeven moment vertwijfeld uit.

Maandagmorgen zijn we naar Concord gereden, dat is een stad vlak bij Charlotte waar de grootste shopping mall van North Carolina ligt. Ruud had daar een hotel gereserveerd.
Alexander is gek op winkelen, dus die wilde niet slapen tussen de middag (hij vond het hotelbed ook eng, dat speelde ook een rol), dus na het inchecken en spullen op de kamer brengen zijn we meteen naar de shopping mall, Concord Mills, gereden. Hier vlakbij ligt de Lowe's Motor Speedway en daar spelen ze bij Concord Mills ook op in door middel van de aanwezigheid van mini-racebaantjes e.d. Helaas voor ons bevonden deze racebanen zich buiten en was het buiten niet om uit te houden van de hitte, dus weinig geraced. Er waren wel twee amusementshallen waar we ons vermaakt hebben:
Na een korte nacht (Alexander lag al laat op bed, wilde vervolgens niet slapen, Ruud moest naast hem komen liggen tot ie sliep, toen werd ie om 4 uur wakker, waarna ik bij hem ben gaan liggen, tenslotte was ie om 6 uur ’s morgens klaarwakker, tussendoor nog Quinten voeden) was het dinsdag de 11de: mijn verjaardag. Ik kreeg van mijn twee zonen een behandeling bij de Spa van het hotel, een pedicure en een hoofdmassage. Ik heb ’s morgens dus heerlijk genoten en ontspannen. Daarna weer verder winkelen bij Concord Mills. Verrassend genoeg hebben we echt heel weinig gekocht.

Eenmaal thuis kreeg ik nog een kado, namelijk een digitale fotolijst. Helaas is die even terug naar de leverancier vanwege rare vlekjes op het scherm, maar zodra we een nieuwe hebben, zullen onze mooiste foto’s op het schermpje voorbij glijden.

Nog niet eens gewend aan mijn nieuwe leeftijd werd ik de volgende dag aangesproken toen ik bij de Target Quinten uit de auto wilde halen. Dit was echt een gesprek waarvan je wilde dat je het had opgenomen, de man sprak op zo’n leuke manier. Het begon al met “How are you this morning, my lovely lady girl?” En vervolgens vroeg hij dus hoe oud ik was. Hoe kwam ie daar nou bij om dat zomaar uit het niks te vragen?? Dus ik vroeg waarom ie dat wilde weten. “You look like you could be 17!” Nou denk ik niet dat hij iedereen die eruit ziet als 17 die vraag stelt, maar goed. Ik heb ‘m dus maar verklapt dat ik de dag er voor 33 was geworden (2x zo oud bijna!!). Je had z’n reactie moeten zien, zo mooi! Dus ik voegde er nog aan toe “En kijk, 2 kinderen in de auto!” Hij was oprecht blij voor mij dat ik zo’n jeugdig uiterlijk heb en met een verwonderd “my, my, my” vervolgde hij zijn weg.

Voorrang
Nog steeds druppelen de kaarten voor Quinten’s geboorte en Alexander’s verjaardag binnen. Vinden wij natuurlijk heel gezellig, zo kunnen we extra lang nagenieten van beide heugelijke feiten! Ik kan me alleen wel voorstellen dat de verzenders van zulk soort kaartjes hun post eigenlijk iets eerder hier hadden bedacht. Vaak is het ontbreken van een priority-zegeltje de ‘boosdoener’. Als je die niet in huis hebt, maar het wel fijn vindt dat je post er geen 6 weken over doet om de grote oversteek te maken, doe je er slimmer aan een paar dagen te wachten tot je bij een postkantoor in de buurt ben, dan om je post zonder priority-zegeltje te sturen. Want zonder komt ie met de boot en dat duurt dus serieuswaar 6 weken. Maakt ons natuurlijk niet uit, wij vinden het wel gezellig (post is post tenslotte!), maar dan weten jullie dat.

Lekker, lekker!
Vorige week zondag waren we bij Jackie en Frank uitgenodigd. Frank’s (Indonesische) ouders waren over, dus wij mochten komen genieten van een Indonesisch maal. En genieten, dat was het, we hebben echt HEERLIJK gegeten!!

snoepen van de kroepoek in de keuken
Norah en Alexander hebben mooi gedanst voor ons:
En Quinten en Isabelle hebben even samen in de box gelegen. Zag je een poosje geleden nog een groot verschil, nu vielen die 4 maanden verschil (Isabelle is ruim 6 maanden nu) al bijna niet meer op!

De (nog niet zo) slanke lijn
Ondanks dat ik voor ’t mooi eigenlijk nog 7 kilo wil afvallen, heb ik me afgelopen weekend toch in een vorige zomer in Nederland aangeschaft rokje maat 36 weten te wurmen. Daar was ik toch wel even superblij mee! Maar ik laat me hier niet door misleiden, want zoals 'afbeelding A' hieronder laat zien, je in een rokje wurmen zegt niet zo veel.

Er moet dus nog een paar kilo vanaf, want er zitten her en der wat nieuwe rondingen waar bij mijn weten geen baby heeft gezeten. En om dat te bewerkstelligen ben ik eindelijk weer eens naar de sportschool geweest. Ik was apetrots dat ik twee kinderen gevoed en gekleed had, Alexander naar school had gebracht en daar om 9.30u met Quinten was, ready to go! En toen ik eenmaal stond te huppelen en springen (Quinten slapend in zijn wagen) was ik helemaal blij! Voor herhaling vatbaar....! Jullie mogen af en toe gerust vragen hoe het met mijn afvalvoornemen zit (alleen niet in referentie tot Nederlands eten!), dat werkt misschien ook als een goede stok achter de deur.

Beeheestjes, beeheestjes
Afgelopen zaterdag is Ruud met Alexander naar downtown Raleigh geweest, daar werd in en om het Museum of Natural Sciences het jaarlijkse (en grootste in het land) BugFest gehouden. Oftewel, overal insecten! Alexander heeft een babybij op zijn hand gehad, als een bij namelijk jonger dan 12 uur is heeft die nog geen angel. Verder heeft hij een ‘catterpillar’ (enorme rups) op zijn hand gehad, en helaas voor die catterpillar daar ook in geknepen. En tenslotte nog een grote kever.

En alsof dat nog niet genoeg was, was er ’s avonds in onze tuin een vlinder die een beetje suffig was (dronken of zijn laatste dagen aan het tellen?) of erg heldhaftig, maar die in ieder geval graag even uit kwam rusten op ons mensen.

Hoe het nu gaat
Veel mensen vragen hoe het nu met ons gaat, zo met z’n viertjes, zonder enige hulp. Ik moet zeggen dat het beter gaat dan ik van te voren had verwacht. De jongetjes lijken tevreden, de wassen worden gedraaid, de vloeren gestofzuigd, we eten van schone borden en als het moet mag de koningin komen plassen. Het lukt me zelfs om eindelijk bepaalde dingen te doen die al heel lang liggen te wachten, al is het dan daarmee natuurlijk wel gedaan met mijn vrije tijd. Het belangrijkste is denk ik wel dat ik een geweldige echtgenoot heb. Ruud doet echt heel erg veel, vooral ook veel met Alexander. Hij komt bijvoorbeeld tussen de middag thuis om me te helpen en ook ’s avonds als ie uit zijn werk thuis komt is hij er meteen voor ons. Hij vindt het dus wel zwaarder nu, de tweede, maar gelukkig geniet hij ook van de tijd die hij met zijn kind(eren) doorbrengt.

Wandelen
Afgelopen zondag wilden we gaan wandelen. We reden langs ons oude huis waar we onze vorige buurtjes buiten zagen staan, dus we zijn even gestopt. Alexander kon vroeger wel leuk met Erin, het buurmeisje, spelen, maar het is natuurlijk al zo’n anderhalf jaar geleden dat we verhuisd zijn en ze zien elkaar niet zo vaak meer, dus ze moesten wel even wennen aan elkaar. Maar het was weer gezellig, even bijpraten, Quinten showen, terwijl Alexander het speelgoed van Erin uittestte. Tenslotte zijn we een uur later alsnog naar het Apex Community Park gereden. We liepen er nog maar net toen we door een mevrouw werden gewezen op een slang die daar in het watertje op een steen lag. Ruud dacht dat ie ongevaarlijk was, maar ik neem geen risico, slang is slang in mijn boekje! Net toen Ruud hem wilde fotograferen slipte ie er vandoor. Jammer he....?
Het pad dat om het meer heen ligt is geasfalteerd, dus Quinten lag in de kinderwagen i.p.v. in een draagzak. Maar we gingen een stukje off the road (een korte nature trail) en toen werd het toch iets te wiebelig voor hem in de kinderwagen. Alexander vond het echter wel leuk om er even te zitten!
We zagen ook nog deze eh... ietwat typische paddestoelen:

Quinten
Even een serie kiekjes, ik kan het niet nalaten!

Meisje loos
Zie filmpje:

Nou, jullie zijn weer helemaal op de hoogte! Hartelijke groeten!

Ik ben er niet!

Voor diegenen die mij dinsdag willen bellen
(ik schijn dan weer jarig te zijn - het gebeurt steeds vaker tegenwoordig!):
ik ben er niet!

Ruud trakteert mij op twee daagjes weg, dus de blog sla ik
deze week ook maar even over voor het gemak.

Tot de volgende keer!

Lang weekend

Zondagmorgen.
Ik zit op een stoel bij het zwembad, in de schaduw, een beetje beschut.
Op de achtergrond hoor ik het vrolijke stemmetje van Alexander die met Ruud in het zwembad speelt.
Er waait een lekker briesje door mijn haar.
Quinten ligt vredig bij me te drinken.
Ik kijk opzij en ik zie een specht die een boom aan een nader onderzoek onderwerpt.
Ik hoor de krekels tjirpen.
Ik ruik de geur van dennenbomen en ik denk bij mezelf “Veel beter dan dit kan het leven toch niet worden....!”


Even later realiseer ik me dat het toch nog wel iets beter kan, als Ruud met Alexander terug komt van het zwemmen en hij Alexander het laatste mini-ontbijtkoekje aanbiedt (nog van de doos van vriendje Lucas). Ik denk aan Nederland en aan de mensen, het eten en de plaatsen die ik mis. Als we Nederland nou eens op zouden takelen, zo groot is het tenslotte niet – er is er hier in Amerika vast nog wel ergens een plekje voor. Dat zou nog eens perfect zijn! Maar misschien wil ik dan echt te veel.... ;-)

Alexander ging voor het eerst met een echte zwemband. Hij vond het even eng, maar binnen de korte keren ging ie er echt mee ‘zwemmen’!
Vandaag is het Labor Day, de dag waarop men geacht wordt te relaxen. We zijn weer lekker gaan wandelen vandaag, dit keer in een (voor ons) nieuw parkje, namelijk Swift Creek Greenway. Hier loopt gewoon één lang wandelpad, jammer genoeg geen rondje dus, maar toch leuk. Onderweg zag ik nog een grappig besje/bloemetje:

Bij de Greenway ligt een leuke speeltuin, dus Alexander - die het toch al naar zijn zin had in het bos - kon zich hier ook nog even helemaal uitleven.

Donderdag was Quinten al weer 2 maanden. Ik had woensdag een controleafspraak bij de kinderarts. Quinten weegt ruimt 6 kilo en is 61 cm lang, daarmee is ie aan de wat zware en lange kant. In principe scoren alle kindjes tussen de 0 en de 100%, dus 50 zou gemiddeld zijn. Quinten scoorde voor zowel lengte als gewicht 83% (keurig in evenwicht in ieder geval). Hij kreeg zijn vaccinaties, en ik had geen baby-Tylenol (pijnstiller) in huis, dus na de kinderarts ging ik even boodschappen doen voor o.a. Tylenol. Zit ik in de auto, bijna thuis, kom ik er achter dat ik uitgerekend de Tylenol vergeten ben. Gelukkig blijkt Quinten een bikkel, hij heeft er eigenlijk helemaal geen last van gehad.

Hierbij weer een paar kiekjes van ‘t ventje: Groetjes!