Verwend

Veel te vertellen dit keer dus ik ga even in hoofdstukjes werken.

Verwend
Ik ben goed verwend voor mijn verjaardag! Natuurlijk een boel kaartjes gekregen uit Nederland en ook een grote envelop met o.a. tijdschriften van Lonneke. Maar de jongens hier hebben ook goed uitgepakt.
De zaterdag voordat ik jarig was, ben ik naar de kapper gegaan en heb mijn haren laten voorzien van mooie high lights. Ik ga weer als semi-blondine door het leven nu. Ik krijg altijd commentaar van kappers op mijn hoeveelheid haar, deze kapster kwam wel weer met een originele opmerking. “Het lijkt wel of het bijgroeit terwijl ik bezig ben!” riep ze op een gegeven moment vertwijfeld uit.

Maandagmorgen zijn we naar Concord gereden, dat is een stad vlak bij Charlotte waar de grootste shopping mall van North Carolina ligt. Ruud had daar een hotel gereserveerd.
Alexander is gek op winkelen, dus die wilde niet slapen tussen de middag (hij vond het hotelbed ook eng, dat speelde ook een rol), dus na het inchecken en spullen op de kamer brengen zijn we meteen naar de shopping mall, Concord Mills, gereden. Hier vlakbij ligt de Lowe's Motor Speedway en daar spelen ze bij Concord Mills ook op in door middel van de aanwezigheid van mini-racebaantjes e.d. Helaas voor ons bevonden deze racebanen zich buiten en was het buiten niet om uit te houden van de hitte, dus weinig geraced. Er waren wel twee amusementshallen waar we ons vermaakt hebben:
Na een korte nacht (Alexander lag al laat op bed, wilde vervolgens niet slapen, Ruud moest naast hem komen liggen tot ie sliep, toen werd ie om 4 uur wakker, waarna ik bij hem ben gaan liggen, tenslotte was ie om 6 uur ’s morgens klaarwakker, tussendoor nog Quinten voeden) was het dinsdag de 11de: mijn verjaardag. Ik kreeg van mijn twee zonen een behandeling bij de Spa van het hotel, een pedicure en een hoofdmassage. Ik heb ’s morgens dus heerlijk genoten en ontspannen. Daarna weer verder winkelen bij Concord Mills. Verrassend genoeg hebben we echt heel weinig gekocht.

Eenmaal thuis kreeg ik nog een kado, namelijk een digitale fotolijst. Helaas is die even terug naar de leverancier vanwege rare vlekjes op het scherm, maar zodra we een nieuwe hebben, zullen onze mooiste foto’s op het schermpje voorbij glijden.

Nog niet eens gewend aan mijn nieuwe leeftijd werd ik de volgende dag aangesproken toen ik bij de Target Quinten uit de auto wilde halen. Dit was echt een gesprek waarvan je wilde dat je het had opgenomen, de man sprak op zo’n leuke manier. Het begon al met “How are you this morning, my lovely lady girl?” En vervolgens vroeg hij dus hoe oud ik was. Hoe kwam ie daar nou bij om dat zomaar uit het niks te vragen?? Dus ik vroeg waarom ie dat wilde weten. “You look like you could be 17!” Nou denk ik niet dat hij iedereen die eruit ziet als 17 die vraag stelt, maar goed. Ik heb ‘m dus maar verklapt dat ik de dag er voor 33 was geworden (2x zo oud bijna!!). Je had z’n reactie moeten zien, zo mooi! Dus ik voegde er nog aan toe “En kijk, 2 kinderen in de auto!” Hij was oprecht blij voor mij dat ik zo’n jeugdig uiterlijk heb en met een verwonderd “my, my, my” vervolgde hij zijn weg.

Voorrang
Nog steeds druppelen de kaarten voor Quinten’s geboorte en Alexander’s verjaardag binnen. Vinden wij natuurlijk heel gezellig, zo kunnen we extra lang nagenieten van beide heugelijke feiten! Ik kan me alleen wel voorstellen dat de verzenders van zulk soort kaartjes hun post eigenlijk iets eerder hier hadden bedacht. Vaak is het ontbreken van een priority-zegeltje de ‘boosdoener’. Als je die niet in huis hebt, maar het wel fijn vindt dat je post er geen 6 weken over doet om de grote oversteek te maken, doe je er slimmer aan een paar dagen te wachten tot je bij een postkantoor in de buurt ben, dan om je post zonder priority-zegeltje te sturen. Want zonder komt ie met de boot en dat duurt dus serieuswaar 6 weken. Maakt ons natuurlijk niet uit, wij vinden het wel gezellig (post is post tenslotte!), maar dan weten jullie dat.

Lekker, lekker!
Vorige week zondag waren we bij Jackie en Frank uitgenodigd. Frank’s (Indonesische) ouders waren over, dus wij mochten komen genieten van een Indonesisch maal. En genieten, dat was het, we hebben echt HEERLIJK gegeten!!

snoepen van de kroepoek in de keuken
Norah en Alexander hebben mooi gedanst voor ons:
En Quinten en Isabelle hebben even samen in de box gelegen. Zag je een poosje geleden nog een groot verschil, nu vielen die 4 maanden verschil (Isabelle is ruim 6 maanden nu) al bijna niet meer op!

De (nog niet zo) slanke lijn
Ondanks dat ik voor ’t mooi eigenlijk nog 7 kilo wil afvallen, heb ik me afgelopen weekend toch in een vorige zomer in Nederland aangeschaft rokje maat 36 weten te wurmen. Daar was ik toch wel even superblij mee! Maar ik laat me hier niet door misleiden, want zoals 'afbeelding A' hieronder laat zien, je in een rokje wurmen zegt niet zo veel.

Er moet dus nog een paar kilo vanaf, want er zitten her en der wat nieuwe rondingen waar bij mijn weten geen baby heeft gezeten. En om dat te bewerkstelligen ben ik eindelijk weer eens naar de sportschool geweest. Ik was apetrots dat ik twee kinderen gevoed en gekleed had, Alexander naar school had gebracht en daar om 9.30u met Quinten was, ready to go! En toen ik eenmaal stond te huppelen en springen (Quinten slapend in zijn wagen) was ik helemaal blij! Voor herhaling vatbaar....! Jullie mogen af en toe gerust vragen hoe het met mijn afvalvoornemen zit (alleen niet in referentie tot Nederlands eten!), dat werkt misschien ook als een goede stok achter de deur.

Beeheestjes, beeheestjes
Afgelopen zaterdag is Ruud met Alexander naar downtown Raleigh geweest, daar werd in en om het Museum of Natural Sciences het jaarlijkse (en grootste in het land) BugFest gehouden. Oftewel, overal insecten! Alexander heeft een babybij op zijn hand gehad, als een bij namelijk jonger dan 12 uur is heeft die nog geen angel. Verder heeft hij een ‘catterpillar’ (enorme rups) op zijn hand gehad, en helaas voor die catterpillar daar ook in geknepen. En tenslotte nog een grote kever.

En alsof dat nog niet genoeg was, was er ’s avonds in onze tuin een vlinder die een beetje suffig was (dronken of zijn laatste dagen aan het tellen?) of erg heldhaftig, maar die in ieder geval graag even uit kwam rusten op ons mensen.

Hoe het nu gaat
Veel mensen vragen hoe het nu met ons gaat, zo met z’n viertjes, zonder enige hulp. Ik moet zeggen dat het beter gaat dan ik van te voren had verwacht. De jongetjes lijken tevreden, de wassen worden gedraaid, de vloeren gestofzuigd, we eten van schone borden en als het moet mag de koningin komen plassen. Het lukt me zelfs om eindelijk bepaalde dingen te doen die al heel lang liggen te wachten, al is het dan daarmee natuurlijk wel gedaan met mijn vrije tijd. Het belangrijkste is denk ik wel dat ik een geweldige echtgenoot heb. Ruud doet echt heel erg veel, vooral ook veel met Alexander. Hij komt bijvoorbeeld tussen de middag thuis om me te helpen en ook ’s avonds als ie uit zijn werk thuis komt is hij er meteen voor ons. Hij vindt het dus wel zwaarder nu, de tweede, maar gelukkig geniet hij ook van de tijd die hij met zijn kind(eren) doorbrengt.

Wandelen
Afgelopen zondag wilden we gaan wandelen. We reden langs ons oude huis waar we onze vorige buurtjes buiten zagen staan, dus we zijn even gestopt. Alexander kon vroeger wel leuk met Erin, het buurmeisje, spelen, maar het is natuurlijk al zo’n anderhalf jaar geleden dat we verhuisd zijn en ze zien elkaar niet zo vaak meer, dus ze moesten wel even wennen aan elkaar. Maar het was weer gezellig, even bijpraten, Quinten showen, terwijl Alexander het speelgoed van Erin uittestte. Tenslotte zijn we een uur later alsnog naar het Apex Community Park gereden. We liepen er nog maar net toen we door een mevrouw werden gewezen op een slang die daar in het watertje op een steen lag. Ruud dacht dat ie ongevaarlijk was, maar ik neem geen risico, slang is slang in mijn boekje! Net toen Ruud hem wilde fotograferen slipte ie er vandoor. Jammer he....?
Het pad dat om het meer heen ligt is geasfalteerd, dus Quinten lag in de kinderwagen i.p.v. in een draagzak. Maar we gingen een stukje off the road (een korte nature trail) en toen werd het toch iets te wiebelig voor hem in de kinderwagen. Alexander vond het echter wel leuk om er even te zitten!
We zagen ook nog deze eh... ietwat typische paddestoelen:

Quinten
Even een serie kiekjes, ik kan het niet nalaten!

Meisje loos
Zie filmpje:

Nou, jullie zijn weer helemaal op de hoogte! Hartelijke groeten!