Weer wat te vieren!

Vandaag is Quinten precies 1 maand oud. Wat is het toch al weer snel gegaan! Bij de eerste heb je alle tijd om alles goed in je op te nemen, elk beweginkje, elk geluidje, maar als de tweede zich aandient, moet je toch je aandacht verdelen (zelfs al heb je een schoonmoeder in huis die heel veel overneemt), en dan gaat zo’n maand toch wel weer heel snel voorbij. Maar toch, ook dit keer heb ik er zo veel mogelijk van proberen te genieten, en dat zal ik ook zeker blijven doen!
Quinten heeft sinds een weekje nogal last van baby acne, dat kan je dus ook op de foto’s wel zien, maar goed, dat hoort er allemaal bij (en het trekt hopelijk vanzelf weer weg). Hierbij een serie ver’maand’dag-kiekjes:
En nog wat kiekjes van eerder in de week:
Wat we ook konden vieren, is dat Ruud vandaag voor controle langs kon komen bij de chirurg. En de chirurg was erg tevreden. Maar goed, het is toch niet niks, zo’n operatie als ze in je ruggengraad en aan je wervels hebben zitten rommelen, dus Ruud is wel dringend geadviseerd om nog zo’n 2,5 week thuis te blijven. De afgelopen anderhalve week heeft hij heel veel gerust, en dat was hard nodig, niet alleen vanwege de operatie maar omdat alle pijn en slapeloze nachten van voor de operatie hem toch ook niet in de kouwe kleren zijn gaan zitten. Mensen die hem niet zo goed kennen, hebben misschien niet eens zo heel veel aan hem gemerkt in die periode, maar wij zien hem zienderogend opknappen.

We waren vrij snel klaar bij de chirurg, en het was de eerste keer sinds Ruud thuis was gekomen van het ziekenhuis dat hij weer eens buiten was geweest (op af en toe een klein wandelingetje door de garage na), dus zijn Ruud, ik en Quinten even gaan winkelen (Alexander was bij Ma thuis, lekker in z’n bedje voor zijn middagslaapje) bij de Crabtree Valley Mall. Leuk even neuzen bij de Crate & Barrel, een mooi shirt gekocht voor Ruud bij de GAP, even door de Hudson Belk etc. Het was maar eventjes, maar Ruud was er wel meteen weer erg moe van, dus eenmaal thuis moest ie meteen weer even gaan liggen. En morgen weer rustig aan doen! En vanavond zijn we lekker even wat gaan eten bij de Macaroni Grill. Ma heeft een fotootje van ons (nou ja, van 3 van de 4) gemaakt:
De cowboy was er trouwens ook weer eens van de week, alleen dit keer gekleed in camouflage-kledij. We hadden hem gebeld of ie ’t gras wilde maaien, en dat wilde ie wel. Ons achtertuin-project schiet nog niet erg op, we wachten n o g s t e e d s op het verwijderen van die stomme boomstronk. De buurman zei dat er van de week ’s morgens vroeg een vent van het bomenverwijderbedrijf in onze achteruin was geweest, om een prijsopgave te kunnen doen aan ons huisverhuurbedrijf, en de buurman (die ons projectje een warm hart toedraagt) heeft de bomenverwijderman dus eventjes fijntjes verteld dat zij de eerste keer hun werkje niet goed verricht hebben, maar de bomenverwijderman scheen erg onbeschoft te reageren en is boos weggelopen. Nu maar hopen dat ie geen onbeschofte prijsopgave heeft gedaan aan ons huisverhuurbedrijf, want dan kunnen we wachten tot we een ons wegen voordat die stronk verwijderd wordt. Af en toe is het best handig om een huis te huren (scheelt bijv. onderhoudskosten e.d.), maar soms..... :-~

Verder nog 2x bezoek gehad van de week. Eerst donderdag Mariette met zoontje Maurice, zij kwam op gecombineerd zieken- en kraambezoek. Alexander heeft leuk gespeeld buiten met Maurice (al is die zo’n 10 jaar ouder) met een radiografisch bestuurbaar autootje dat Maurice had meegenomen.
Vrijdagavond kwam Alphons. Hij heeft ook in North Carolina gewoond, daardoor kennen we hem ook, maar hij woont inmiddels al weer bijna 4 jaar in Nederland. En nu was ie dus weer eens op bezoek bij al zijn vrienden en kennissen uit zijn Amerikaanse tijd.

Nou, dat was het weer voor dit keer. Ik moet wel zeggen, verder spendeer ik momenteel niet zo veel tijd achter de computer, ik loop dus wat achter met mailen, ik hoop dat jullie (diegene die nog op mail wachten) daar begrip voor hebben – het is zeker niks persoonlijks, maar dat snappen jullie vast wel. En daarvoor is er natuurlijk ook deze blog, dan kunnen jullie toch een beetje bijhouden wat we zoal doen hier.
Heel veel groetjes en tot de volgende keer!

P.S. dank je wel, Valery, voor je brief vanuit je Scouting-kamp!

Achter de rug

Zoals ik al even had geschreven bij de reacties onder het vorige berichtje, is de operatie van Ruud goed verlopen (al jullie goede wensen hebben geholpen!). ’s Morgens ging al heeeel vroeg de wekker, om 5 uur vertrokken we richting het ziekenhuis in Raleigh. Quinten had nog gedronken om 4 uur (en om 3 uur....), dus ik heb het er op gewaagd hem thuis te laten.
Ik ben echter voordat Ruud onder narcose ging al wel weer naar huis vertrokken, zodat Quinten eventueel om 7 uur weer zou kunnen drinken. Ruud’s operatie begon om half 8, en iets voor half 10 werden we gebeld dat de operatie afgelopen was. Het eerste was Ruud deed nadat ie weer bijgekomen was, was zijn tenen bewegen, en ja hoor, die deden het! Of het een kijkoperatie was, zoals Roel en Ria suggereerden in de reacties (ik heb ook even jullie uitdrukking gepikt voor de kop ;-)...), dat weet ik eigenlijk niet. Als men daarmee bedoelt dat het een operatie is waarbij de chirurg opereert aan de hand van dat wat ie ziet door een miniscuul cameraatje, dan kan dat wel kloppen. De operatie heette ‘lumbar laminectomy’ door middel van de technologie ‘NuVasive’.
Uiteindelijk waren we tegen elven in het ziekenhuis. Ruud was al wakker, maar nog wel een beetje zwakjes. Er mocht maar één iemand bij hem, maar ik mocht Quinten mee nemen om te voeden, terwijl Ruud z’n moeder met Alexander in de wachtruimte wachtte. Na een poosje heb ik haar even afgelost zodat zij ook naar Ruud toe kon. Ruud bleef zich nog wat minder goed voelen, dus ben ik met Ma, Alexander en Quinten even wat gaan eten beneden in het (zeer grote) cafeteria. Toen we terug kwamen, ging het al weer iets beter, al moest Ruud nog even flink spugen om zich echt wat beter te voelen. Om een uur of 2 mochten we hem mee naar huis nemen.
En nu dus het herstel. Hij mag niet langer dan 2 uur achtereen zitten, maar dat wil ie ook niet, want dat gaat ie echt voelen. En verder is het dus vooral veel liggen (tot vervelens toe reeds!!) en een beetje lopen. Hij staat nu plots weer kaarsrecht, ik denk dat ie 5 centimeter langer is geworden. Al die jaren dat we samen zijn, is hij natuurlijk steeds een beetje naar mij toe gegroeid (alleen jammer genoeg ik niet naar hem toe, ik zou die 5 centimeter extra best kunnen gebruiken!).... Nu dus weer op een krukje voor een zoen ;-)
De meeste mensen die deze operatie gehad hebben, krijgen na twee weken een terugslag. Ruud probeert het dus echt zo langzaam mogelijk aan te doen, al is dat soms moeilijk, en hopelijk valt die terugslag dan mee.

We zijn verder van de week wederom super verwend. Eerst kwam er dinsdag een doos van Lonneke en haar achterban met allemaal leuke kado’s voor Alexander en Quinten en wat tijdschriftjes voor ons.

Zaterdag kwam er weer een doos, dit keer van Alexander’s vriendje Lucas en zijn ouders Marco & Sandra. Zij hadden Lucas zijn doosjes hagelslag ontfutseld (zielig hè) om naar ons op te sturen (dus daar gaan we extra van genieten), en verder zaten er weer veel mooie kado’s in de doos voor zowel Alexander als Quinten, en ook in deze doos leuke tijdschriftjes voor ons (en we hebben nog helemaal geen dubbele gehad, goed hè?!). En vandaag weer een grote envelop met een knuffel en een heel leuk pakje voor Quinten van mijn tante Carin. Iedereen wederom heel erg bedankt voor al die mooie kado’s en alle moeite! Zo lief!

Alexander had van de week zijn 3-jaars-controle bij de kinderarts. Dat was een ware beproeving, en dan vooral voor Ma die met Quinten in de wachtkamer zat te wachten op een houten stoeltje, want ze hebben ons zo’n anderhalf uur zoet gehouden. Allerlei testjes wilden ze doen, waarbij de taal natuurlijk een obstakel vormde, want ik mocht niks voorzeggen. En hij wilde ook geen koptelefoon op waar piepjes uit komen, op een brullen zette hij ‘t. Ik heb ze gelukkig kunnen overtuigen dat er echt niks aan zijn gehoor mankeert (tenslotte vorig jaar in Nederland laten testen bij het Audiologisch Instituut omdat ie wat achterliep met praten). De uiteindelijke conclusie was dat Alexander lang was, heel pienter, en dat we wat meer balans moesten aanbrengen in zijn dagelijkse activiteiten. Wat meer voetballen, wat meer met andere kindjes spelen, wat meer knutselen etc etc. Eigenlijk geen nieuws dus voor ons, en daarom ging hij natuurlijk ook naar school, maar dat staat de laatste tijd een beeje op een laag pitje. Tijd om maar weer eens met ‘m langs te gaan bij zijn schooltje....

Van de week zat ik trouwens met Quinten aan de borst, toen Alexander vol interesse kwam kijken. “Wat doet Quinten nou bij mamma?” vroeg hij. “Mamma geeft Quinten drinken,” antwoorde ik. “Rode sap,” concludeerde Alexander daarop zonder enige twijfel. Hilarisch, die kinderlogica!

Verder gaat alles ook wel goed met Quinten. Hij is wel een beetje serieus typje, Alexander had altijd een heel opgewekte gezichtsuitdrukking en hij begon al met 11 dagen te lachen, maar Quinten is wat dat betreft heel anders, al begint ie nu toch wel af en toe een beetje te lachen (vooral naar Ruud...). Ik ‘wist’ toen ie nog in mijn buik zat eigenlijk al dat Quinten een heel ander kind was, en tot nu klopt die voorspelling aardig. Hij is erg sterk, hij lag van de week op zijn buikje op een speelkleed, en hij lag zo te trappen met zijn beentjes, dat ik mijn hand tegen zijn voetjes hield, en ja hoor, hij begon zich af te zetten! Binnen de kortste tijd lag ie 10 centimeter verder – let wel, hij was op dat moment dus nog geen 3 weken oud!! (Alexander begon pas echt te kruipen toen ie zo'n 10 maanden oud was, ik neem dus aan dat Quinten dat wel sneller gaat doen). Ook grappig is dat Quinten een stuk blonder lijkt, ook zijn wenkbrauwtjes en wimpertjes. Leuk, vind ik, zo hebben we weer een hele verrassing voor de boeg, geen idee hoe ie zich gaat ontwikkelen, want het is echt geen kopie van Alexander.

En hierbij weer wat foto’s en ook twee filmpjes van Quinten, voor die leuke babybeweginkjes en –geluidjes.

spelen met een nieuw speeltje: een klei-vormpjes-'machine'

plots drie mannen in mijn bed....
buiten in 't zonnetje met oma (op een iets minder hete dag, anders is het buiten niet te harden)
Quinten ligt lekker even te slapen in mijn bed...

...alhoewel het in pappa's armen minstens even lekker ligt (met z'n duim in z'n mond)

P.S. voor de achterblijvers in Nederland: Ma kan via Webmail gewoon haar emails lezen hoor (daar scheen wat verwarring over te bestaan)!

Hieper de piep....

HOERA! Het was feest van het weekend! Zaterdag was Quinten al weer 2 weken oud. Maar dat hebben we niet echt gevierd, al ben ik wel met Ma voor ‘t eerst weer naar de bewuste Target van twee weken daarvoor geweest om een beetje te shoppen voor ’t een en ander (en goed geslaagd: wat nieuwe kleertjes voor mijn nog niet geheel ontzwangerde lijf, nog wat kadootjes voor Alexander, een verjaardagstaart, ingredienten voor het avondmaal, snackjes etc etc).
De echte feestdag was natuurlijk zondag: Alexander’s 3de verjaardag! Eerst even lekker ontbijten met twee kleine kadootjes van ons, wat verjaardagskaarten en een grote doos barstensvol met kado’s van zijn Nederlandse vriendje Milan (en ouders Peter & Ellen).

We hadden diverse vriendjes en vriendinnetjes uitgenodigd voor een ochtendverjaardagspartijtje. Acht kindjes waren er, met hun ouders, en dat was echt heel gezellig!

De avond ervoor was het nog laat geworden met alle voorbereidingen: slingers ophangen, de tractaties maken (waaraan ik om half 3 ’s nachts na ‘n voeding nog de laatste hand heb gelegd!!), kleurplaten printen, kado’s inpakken. De tractatie was heel grappig, een doorzichtig plastic bekertje met onderin een klein laagje gedroogd fruit, daarover aquablauwe gelatine met daarin een soort winegum visje, oftewel een Jell-O Aquarium. Alleen waren er maar weinig kindjes heldhaftig genoeg om te proberen of dat knalblauwe spulletje wel lekker smaakte... ;-) Voordeel van zo’n ochtendpartijtje is dat je nog de rest van de dag hebt om een beetje op te ruimen, eens goed te kijken wat voor kadootjes je van wie hebt gehad (ook veel kadootjes voor Quinten natuurlijk, omdat bijna niemand hem nog had gezien). Alexander werd na ’n heel kort middagslaapje al weer brullend wakker, het was hem misschien toch ook iets veel van het goede geweest, plots zo jarig zijn, dus kon ie de rest van de middag lekker een beetje bijkomen. En af en toe kon ie een paar nieuwe kado’s uitpakken (al hebben we nu nog steeds het een en ander liggen – het is al snel te veel van het goede voor zo’n kleintje dus we geven de kado’s gespreid).En bij deze wil Alexander natuurlijk iedereen even heel hartelijk danken voor alle verjaardagswensen per post en email e.d.!!

Vrijdag ben ik met Quinten naar de kinderarts geweest voor zijn 2-weken-controle. Alles was weer heel erg goed. Babietjes vallen altijd wat af nadat ze geboren zijn, en het streven is dat ze met 2 weken weer terug zijn op hun geboortegewicht. Nou was ik niet bang dat dat Quinten niet zou lukken, en daar had ik gelijk mee, hij zat er al weer ruimschoots overheen, hij woog nu ongeveer 4,2 kilo. En ook over de rest was de kinderarts wederom erg tevreden. Wat wel lastig is, is dat Quinten een soort ‘cluster-feeder’ is, zoals de kinderarts het vorige keer noemde. Oftewel, hij kan soms wat langere tijd zonder eten (al is langere tijd in zijn geval hooguit ’n uur of 4), en soms wil ie wel 3x in twee uur tijd eten. En daar zit ook nog geen regelmaat in, dus die ‘dagelijkse groeispurt’ zoals ik ’t dus maar noem kan op elk moment van de dag plaats vinden, dus dat is nog een beetje lastig plannen. Maar goed, hij gedijt er goed onder en hopelijk krijgt ie er snel een beetje regelmaat in. Hierbij weer een paar nieuwe foto's van hem:

We zijn trouwens verwend door Peter & Ellen, vandaag kwam er al weer een pakketje, ditmaal voor Quinten met een stoer pakje en een knuffel. Dank jullie wel!!

Ruud is vandaag voor zaken naar Philadelphia. Onderweg naar het vliegveld vanmorgen vroeg werd ie aangehouden voor te hard rijden, 72 waar je 55 m/h mag. Een ticket van $250 zou ie krijgen volgens de agent, maar uiteindelijk lijkt ie er met een waarschuwing van af te zijn gekomen, hij heeft althans geen papiertje o.i.d. mee gekregen, alleen het advies het voortaan wat rustiger aan te doen. Laten we hopen dat er niks met de post komt....

Ik heb wel met Ruud te doen, in zijn staat is het echt geen lolletje om twee keer op een dag anderhalf uur in een vliegtuig te zitten (want zelfs gewoon zitten of slapen kan niet meer pijnvrij). Vrijdag is zijn operatie. Hij moet er echt supervroeg zijn, half 6 al. Om half 8 wordt ie geopereerd, de operatie duurt 2 uur. Diezelfde middag mag ie al naar huis, alhoewel hij er misschien voor kiest om een nacht te blijven, dat moeten we even aankijken. Dan moet ie minimaal 2 weken thuis blijven, maar we hebben met iemand gesproken die een zelfde soort operatie heeft ondergaan en die kon na 2 weken echt nog niet aan het werk, dus misschien wordt het gewoon wel 4 weken thuis blijven ofzo. En dan langzaamaan weer aan het werk, beginnend met halve dagen, ook dat moeten we even aankijken hoe dat gaat. Het is allemaal best ingrijpend, zo’n operatie, maar Ruud is nu echt in een situatie beland dat het hem niet snel genoeg vrijdag kan zijn, hij telt niet de dagen, nee, hij telt de uren.
Dus nogmaals mijn verzoekje aan jullie om aan Ruud te denken vrijdag, misschien bespoedigt dat zijn herstel, en anders is het in ieder geval fijn voor hem om te weten dat jullie aan hem denken (want het zal wel even afzien zijn na de operatie....).Dit was het weer, volgende week weer meer. Groetjes!

Prachtige blauwe wolk

Ja, ik vroeg me af, als je een jongetje hebt, is de wolk dan blauw, of eigenlijk nog steeds roze? Feit is in ieder geval dat het een prachtige wolk is! Okay, tuurlijk heb ik hoofdpijn van het slaapgebrek en schrijf ik dit met m’n ogen half dicht (ik zou eigenlijk een tukkie moeten doen), maar het is toch wel weer heel erg genieten, zeg, zo’n kleintje! Die kleine geluidjes, zachte haartjes, heerlijk!
Alles gaat best goed hier, Quinten drinkt bijvoorbeeld best goed, we hebben nog niet hoeven pielen met afkolven, piepkleine bekertjes en pipetjes, zoals met Alexander. Die heeft enige dagen vrij frequent geweigerd te drinken, maar Quinten had de smaak al snel te pakken. In ’t ziekenhuis wilde ie ’s nachts niet zo erg, maar daar staan ze er dus op dat je je kind wakker maakt en voedt, pech als ie niet wil. Hoe je dat dan moet aanpakken, anders dan met engelengeduld, vertellen ze er niet bij. Maar goed, het bleek dat Quinten nog wat vocht o.i.d. in zijn longetjes of buikje had, die eerste dagen heeft ie best veel gespuugd. Dan heb je natuurlijk ook geen zin in eten. Op een gegeven moment hebben ze zelfs een röntgenfoto van ‘m gemaakt en voor de zekerheid een slangetje door zijn mondje naar beneden gedaan om z’n buikje leeg te halen en even te kijken wat ‘m dwars zat. Hij had namelijk groen gespuugd, ze waren daardoor bang voor een gedraaide darm of zo iets. Gelukkig bleek er niks aan de hand te zijn, en hierna is ie gewoon heel goed gaan drinken.
Met drie dagen oud even naar de kinderarts, voor routine controle. Wel belachelijk, we hebben ’n uur in de wachtkamer gezeten met ‘m, met een kind van drie dagen oud!! Maar de kinderarts was heel tevreden, constateerde dat Quinten geen spoortje geelzucht had (had Alexander wel een beetje, dus met hem zijn we die eerste dagen nog wat vaker op pad geweest voor controle bij ziekenhuis en kinderarts), en alles zag er prima uit verder.
En verder is het hier gewoon een roes van vooral borstvoeden (hij komt soms om de drie uur, maar soms –als ie z’n groeispurt van de dag heeft- ook maar om de twee uur of minder), mini-luiertjes verschonen etc etc. Alexander doet het heel goed als grote broer (hij is ook bijna 3 jaar - volgend weekend al!), hij is al best een beetje bezorgd, heel lief. Als Quinten beneden ligt in de “box” (is geen box, meer een soort reiswieg, “Pack’n’Play” heet dat) en hij begint een beetje te huilen, dan zegt Alexander “Mamma (of pappa) Quinten kijken. Quinten uit bed halen. Schone luier geven”. Schattig he? We zijn echt heel erg blij dat oma er is, zij neemt heel veel van de dagelijkse taken op zich, inclusief zorgen voor Alexander, echt een luxe. Daarom misschien ook dat het voor Alexander nog een beetje te doen is, zo’n nieuw broertje, omdat hijzelf ook nog aandacht krijgt. Het meest frappante trouwens vind ik nog hoe enorm GROOT Alexander nu plots lijkt. Tot op het laatst in de zwangerschap tilde ik ‘m nog af en toe op, en ik had geen probleem met z’n gewicht, hij was mijn kleine lieve ventje. Maar nu, hij lijkt plots wel een reus, en zo zwaar (maar gelukkig nog wel lief)!
Het is trouwens ook nog “the 4th of July” geweest hier, Ruud is met Alexander en zijn moeder ’s morgens naar downtown Apex geweest, en ’s avonds zijn ze naar een straatje hier in de buurt gelopen vanaf waar je het vuurwerk goed kon zien.

En zaterdag kwam de tweede kraamvisite: Jackie en Norah (in 't ziekenhuis was een collega van Ruud langs geweest).
Nou, ik ga het hier bij houden, mijn tijd is bijzonder kostbaar. Wel wil ik nog iedereen op deze manier even bedanken voor al de reacties op het vorige bericht, zo leuk!!
Hierbij natuurlijk een paar nieuwe foto’s van Quinten, nu de eerste “bevallings-kreukels” er een beetje uit zijn. Wat een pracht-ventje, he?! En tenslotte ’n geinig kiekje van Alexander, oma had ‘m in de tas gezet van het brood. En een mooi filmpje – Alexander is echt gek op muziek!

P.S. denk allemaal nog even aan Ruud, 20 juli zal ie geopereerd worden en hij kan bijna niet wachten tot het zo ver is, zoveel pijn heeft ie elke dag... :-(