Showers

Laat ik deze blog beginnen met een hartelijk dankwoord voor al diegenen die regen deze kant op hebben gestuurd. Het heeft gewerkt...! Alleen de timing kan nog wat beter, er is ook erg veel overdag gevallen. De afgelopen week heeft het geloof ik wel drie dagen achtereen geregend, en hard ook! Dus voor Alexander eindelijk maar weer eens zijn zomerjasje uit het stof gehaald, die had ie volgens mij nog niet eerder aan gehad, of misschien heel even in ’t voorjaar. Het koelt ’s nachts wat af, maar in de loop van de dag warmt het weer aardig op, meestal zitten we dan toch wel weer tegen de 20 graden.
Ik heb hiernaast in de zijbalk van de blog een handig snufje, althans dat dacht ik. Er staat namelijk wat voor weer het hier is. Alleen had Ruud zijn moeder aan de telefoon, die zag 9ºC staan, dus dat vonden wij wel erg koud klinken voor hoe het hier voelde. Dus ik kijk tegelijkertijd op de blog, en ik zie 17ºC staan. Ruud z’n moeder heeft de webpage vernieuwd, maar de 9 graden bleef. Da’s dus wel heel vreemd! En ik al die tijd maar denken dat ik jullie een accuraat beeld geef van de temperaturen hier.... Dat moet ik dus even uitzoeken, hoe dat nou weer zit. Oh, het heeft trouwens ook al gevroren, dus als je dat hebt zien staan, dan kan dat wel kloppen (we kunnen in ’n week tijd meteen door naar de winterjas).

Nog even terug naar de regen. Die was dus heel welkom. Ik heb een grappig interactief plaatje gevonden, waarop je de droogte ziet en hoe vol de grootste meren zitten. Klik hier om het plaatje te bekijken. Als je je muis op het knopje “Roll over to play” houdt, zie je het tijdsbalkje gaan bewegen. Ergens in juni, juli zie je dat de meren leger worden en de staat droger. Wij halen ons water uit Jordan Lake (gelukkig niet zelf dus, zoals ik in ’t vorige bericht al schreef), maar Raleigh bijvoorbeeld haalt z’n water uit Falls Lake. En dat ging hard!

Op zaterdag had ik een ander soort shower, namelijk een baby shower.Onze lieve vriendin Nancy verwacht in november een meisje. En we weten ook al hoe ze gaat heten, namelijk Ava Grace. Dat is dus heel anders dan in Nederland, waar nog heel veel tot het laatst geheim blijft. Nancy is overladen met (veelal roze) kado’s. Het was een mooi verzorgde, stijlvolle baby shower, dat paste dus helemaal bij Nancy. De shower werd gegeven bij de Carolina Country Club in Raleigh.


Nancy pakt mijn kado uit.
Jessica, Christina (ongeveer 5 maanden zwanger), Nancy (tamelijk hoogzwanger) en Kristi.
Vrijdag is Jackie op bezoek gekomen met de meiden, was weer eventjes geleden door omstandigheden. Was weer gezellig. Geen fotootjes gemaakt, ik wilde nog even Quinten en Isabelle samen op de foto, maar Quinten ging spontaan heel hard huilen, dus dat maakt geen leuke foto’s natuurlijk. Jackie had heel lief een enorme stapel tijdschriften voor me mee genomen, dus ik kan er weer eventjes tegenaan!

Waar we ook even mee vooruit kunnen, zijn Nederlandse kruiden/soepjes en meer van zulk soort dingen. Ik had verteld van de doos die Ruud z’n moeder had gestuurd, Ruud heeft ‘m ’s avonds open gemaakt en hij zat dus helemaal vol met Cup-a-Soupjes, sausmixjes, herfstthee en meer van zulks. Ook o.a. een mooie handdoek met Quinten zijn naam erop geborduurd, Alexander heeft er toendertijd ook eentje gekregen, dus da’s wel heel stoer dat ze er nu allebei een hebben. Ma, nogmaals hartelijk dank!
Tenslotte nog wat medisch nieuws. Alexander is weer verkouden! Gisteren overdag was er echt niks aan de hand met ‘m, geen snifje te bekennen. ’s Avonds wilde ie niet eten, ik dacht dat dat aan de spruitjes lag. Maar zodra de bedtijd aanbrak begon het huilen, dus we wisten weer hoe laat het was. Om de haverklap weer brullend wakker, evenals niet al te lang geleden. Er is dan ook geen land met ‘m te bezeilen, hij is niet te troosten, hij is alleen maar heeeel erg zielig. Hopelijk duurt het niet weer 2 weken voordat ie er helemaal overheen is....
En omdat Quinten vandaag 4 maanden oud is geworden, had ik een routine afspraak staan voor hem bij de kinderarts. Alles gaat helemaal pico bello, hij heeft al zijn “mile stones” bereikt, dus hij maakt de juiste geluidjes, doet de juiste bewegingen etc etc. En hij is qua lengte en gewicht wederom heel mooi in balans, voor beide scoorde hij wederom in de 80 (op een schaal van 0 tot 100). Hij is ruim 65 cm en hij weegt ruim 7,5 kilo.

Morgen is het Halloween! Quinten gaat verkleed in het pakje dat we nog van Alexander hebben toen die baby was, namelijk een glow-in-the-dark skeletje. Alexander mocht dit jaar uit twee pakjes kiezen, piraat of politieagent, en hij heeft voor het laatste gekozen (nee, ik heb ‘m echt niet lichtjes gedwongen!). Dus we kunnen morgen veilig de straat op in zijn gezelschap. We hebben foto’s laten maken van de jongens, ik zal even een foto van de foto maken (wat copyright-technisch waarschijnlijk niet mag), ze zijn dus wel erg onduidelijk, maar dan kunnen jullie er toch ook een beetje van meegenieten. Eerst “Officer Awesome”: Quinten in een mooi pompoenpakje:
Alexander precies 3 jaar daarvoor in hetzelfde pompoenpakje:Als laatste zoals vaak nog even een serie 'zomaar' fotootjes:
Alexander met zijn Play-Doh vormpjes-apparaat



Da-was-um-weer!

Natje, droogje en een "bull" leuks

North Carolina heeft momenteel erg te leiden onder extreme droogte. Het is gebruikelijk dat de zomers hier warm en droog zijn, maar dit jaar was wel erg warm en droog, gezien de huidige staat van de watervoorraad. Als er geen regen meer valt, is de stad Raleigh bijvoorbeeld over 95 dagen door al zijn water heen! Er zijn dus een heleboel regels ingesteld om het watergebruik zo veel mogelijk te beperken. Men mag nog maar 2 keer per week het gras sproeien, met de hand, niet automatisch. Autowassen en je huis ‘power washen’ zijn verboden. Restaurants mogen alleen nog water serveren als er specifiek om gevraagd wordt en men wordt verzocht kort te douchen, en er mag geen buitenvuur meer gemaakt worden want er is geen water genoeg om een eventuele bosbrand te blussen. Apex haalt zijn water gelukkig uit een andere bron dan Raleigh, wij kunnen nog iets langer vooruit, maar ook wij worden hier al dringend verzocht spaarzaam om te springen met ons water.
We wilden deze week eigenlijk naar de State Fair gaan, de jaarlijkse kermis, en Ruud kon alleen op donderdag vrij nemen. We kwamen een beetje traag op gang die morgen, en achteraf was dat maar goed ook, want in de loop van de morgen barstte het eindelijk los: de lang verwachte regen!! Het kwam met bakken uit de hemel! Okay, het moet een paar weken achtereen zo regenen wil het watertekort opgelost zijn, maar het was toch wel welkom. We zijn wel gaan rijden om te zien of het in Raleigh ook zo regende of dat de lucht misschien zou opklaren, maar toen we langs het terrein van de State Fair reden, zagen we alleen maar veel paraplu’s en veel nattigheid. We waren blij dat we lekker droog in onze auto zaten! ’t Had wel leuk geweest, weer eens naar de State Fair, maar het is toch elk jaar hetzelfde, dus we hebben er geen traan om gelaten, “been there, done that”. We gaan gewoon volgend jaar, dan is het misschien ook voor Quinten wel leuk.

Wat we in plaats van de State Fair hebben gedaan, was uiteindelijk nog veel leuker. We zijn naar downtown Raleigh gereden en terwijl we de auto parkeerden (heel hoog ergens in een parkeergarage), klaarde het op. Zo konden we droog lopen naar onze plaats van bestemming: het Marbles Kids Museum! Dit is echt een heel leuk museum voor kleine kinderen, Alexander had het er enorm naar zijn zin. Je kunt je op diverse plekken verkleden, er is van alles waarin je kan spelen: bijvoorbeeld een piratenschip; een ziekenauto; een brandweerauto; een postkantoor; een supermarkt.


Je kunt er op diverse locaties tekeningen of andere kunstwerkjes maken, je kunt er karaoko doen en nog veel meer. Er stond ook, heel grappig, een Nederlandse telefooncel tentoongesteld. Wat er ook stond, misschien meer geschikt voor oudere kinderen met een interesse in geschiedenis, was het eerste stuk muur dat ooit uit de Berlijnse muur was gebroken. Zelf kon je ook iets op een muur schrijven.Je kon er ook je eigen website maken, dus dat hebben we ook even gedaan. Het stelt weinig voor, maar toch leuk: klik hier.
Er was ook een soort tentoonstelling over kinderen over de hele wereld en wat zij dagelijks doen, leuk ingericht maar meer geschikt voor wat oudere kinderen, maar ook daar zijn we nog even door heen gelopen. En overal stonden kunstwerken gemaakt van conservenblikken. Alexander en wij hebben het super naar ons zin gehad (en Quinten misschien ook wel, maar die lijkt overal tevreden)!

Alsof dat nog niet genoeg leuks was, zijn we zaterdag naar Bullwinkle’s gegaan (vandaar de "bull" in de titel van dit berichtje), een soort kinderrestaurant waar je gewoon kunt eten maar waar je ook verjaardagsfeestjes kan geven.

Daarbij zit ook een gedeelte met een klimding met glijbaan, wat speelautomaten en raceauto-maten e.d. Dus de twee autofanaatjes konden hun race-hart weer ophalen ;-)
Terwijl ik deze blog zit te schrijven, komt de postbode (die ons langzamerhand persoonlijk kent, hij vroeg zojuist “How’s the baby?”) langs met een enorm grote doos uit Nederland, van Ruud z’n moeder. Ik hou ‘m nog even dicht totdat Ruud vanavond thuis komt, dus het blijft nog even spannend wat er allemaal in zit! Knap van mij, hè, dat ik ‘m dicht kan houden..... (’t kost moeite).

Zondag hebben we trouwens ons huis weer leuk gedecoreerd van buiten met allemaal Halloween-dingetjes, ik heb er alleen nog geen foto van gemaakt dus dat komt volgende week wel. Dan is dit het wel weer is voor deze week, alleen nog even een paar foto’s van Quinten. Wat is ’t een lekker ventje, hè?!


Nou, luitjes, stuur vanuit Nederland maar wat regen deze kant op, maar dan wel graag levering ’s nachts, hahaha! En groetjes weer!

OBX, BBQ & AAA

We hebben weer drukke dagen achter de boeg, maar wel heel erg leuke!! Vorige week zijn we naar Nags Head gereden, dat is (op) een van de Outer Banks (afgekort OBX) eilanden. Daar ontmoetten we een deel van de familie Vermaas (mijn ouders, zusje Agnes en haar vriend Lennart) en zij ontmoetten voor het eerst Quinten. Een mooi moment!
We hebben lekker relaxede dagen gehad aan het strand, we hadden een geinig huisje met z’n allen.
Mijn ouders vierden hun 40-jarig trouwjubileum, dus ’s ochtends bij het ontbijt al de kadootjes en ’s avonds met z’n allen uit eten.
De volgende dag zijn we naar Kitty Hawk gereden, daar is voor het eerst in de historie gevlogen, en wel door de gebroeders Wright, in 1903. Op de nummerborden in North Carolina staat dan dus ook “First in Flight”. Op de nummerborden van Ohio staat overigens “Birthplace of Aviation”, want daar zijn deze gebroeders Wright namelijk geboren. Ook zijn we naar een heel hoge duin geweest, Jockey’s Ridge, Ruud (met Alexander op zijn schouders! Lange leve zijn chirurg!), Agnes en Lennart hebben deze zelfs beklommen.
Op de terugweg naar huis, zijn we nog even gestopt op Roanoke Island, hier ligt het schip de Elisabeth II, een replica (zelf zeggen ze ‘compositie’ omdat ze niet alle details exact konden achterhalen) van het 16de eeuws schip waarop Sir Walter Raleigh in 1587 de oceaan overstak om hier een kolonie te vestigen.

Eenmaal weer thuis bleven mijn ouders nog 2 nachtjes logeren om vervolgens weer verder te reizen door Amerika, met New York als eindbestemming. Vanmorgen zijn ze weer aangekomen in Nederland. Agnes en Lennart zijn hier nog wat langer gebleven, zij zijn zaterdag vertrokken direct hier vandaan.
Op hun verzoek hebben we de barbecue weer eens aangestoken, dat ding wist niet wat ‘m overkwam (wij vergeten gewoon dat ie er staat.... stom he??)!! Was heel gezellig en natuurlijk ook heel lekker!
We wilden nog een ochtendje naar Jordan Lake, maar nadat de auto volgeladen was met alle benodigheden (en meer) en toen we uiteindelijk vertrokken, zag ik een vreemd zwart spoor toen ik de garage uitreed. Ik dacht dat er een speelgoedje onder de auto was blijven hangen, maar toen ik uitstapte bleek ik een geheel platte voorband te hebben! Er zat een enorme schroef in, die ik waarschijnlijk de vorige dag ergens opgeduikeld had. Ruud kwam thuis om ons even met raad en daad ter zijde te staan, en daarbij vond hij een tijdelijk lidmaatschapskaartje van de AAA (de ANWB), dus ik bellen. Binnen een uur stond er een sleepauto voor de deur (al achteruit de sleepauto op rijdend liep de band eraf, zoals je hieronder ziet, maar dat schijnt normaal te zijn). Ik ben meegereden naar de garage waar ze binnen 10 minuten de band gerepareerd hadden. Ja, gerepareerd, ze doen er iets mee en dan is ie niet meer lek. Erg handig!

Als de familie Vermaas op bezoek is, worden er trouwens nog wel eens vreemde foto’s gemaakt. Ik kan het niet laten, ik moet even een slideshowtje maken van alle rarigheid. Bezwaar schriftelijk in te dienen in 3-voud of onderaan dit berichtje ;-)

Dat ik er zelf niet tussen sta, komt niet door persoonlijke cencuur maar omdat ik er überhaupt bijna nooit op sta, dus zodra er een fototoestel op mij wordt gericht, ga ik als de wiedeweerga lief lachen, hahaha!

We vonden het echt erg gezellige dagen met de familie, die ons overigens wederom heel erg verwend heeft met erg veel (originele) kado’s. Er zaten grappige, typisch Nederlandse dingen bij, zoals een windmolentje, een labeltjeslapje voor Quinten met Delfts Blauw motief, een ding om in zijn wieg op te hangen met molentjes, en een schrijfblok voor Alexander met een boer en een boerinnetje en koei’n enzo. Heel leuk!

Nog wat meer foto’s:
Iemand vroeg trouwens nog hoe het nu met Alexander op school gaat. Ik heb met juffrouw Jodi gesproken over het feit dat Alexander een nachtmerrie had gehad over juffrouw Connie die boos op ‘m was. Jodi vond dat natuurlijk heel vervelend, maar ergens verbaasde het haar niet. Het is namelijk zo dat juffrouw Connie gewend is aan oudere kindjes en niet helemaal blij was dat ze door omstandigheden ook kindjes van 3 les moest geven. Ze kon niet zo makkelijk overschakelen tussen de leeftijden, en was dus soms te streng voor de jongere kindjes. Toen ik vanmorgen Alexander naar school bracht, vertelde Jodi me dat er wat veranderd was, vanaf nu zou zij les gaan geven aan de 3-jarige kindjes. Da’s natuurlijk wel heel erg mooi! Ik moet wel zeggen, op die nachtmerrie na ging het eigenlijk best erg goed met Alexander op school bij de grote kindjes, hij liet altijd heel trots zijn klaslokaaltje zien en vertelde elke keer wat daar allemaal gebeurde. Hopelijk blijft dat nu ook allemaal zo, alleen dan met een wat lievere juf!

Groetjes weer en tot de volgende blog!