Fijne kerstdagen en... goed nieuws!

Allereerst willen we iedereen een bijzonder fijne kerst wensen, en bovenal een gelukkig, gezond en leuk 2007!
Wat 2007 betreft, hebben we goed nieuws. Wij hopen namelijk eind juni ons tweede kindje te krijgen!! Wij zijn hier natuurlijk heel erg verheugd mee! Ik ben op het moment van schrijven 13½ week zwanger en hopelijk krijg ik heel snel weer wat energie terug...
Hieronder een fotootje van de eerste echo, deze was rond 8 weken zwangerschap. En ’t geeft niks als je er niks aan ziet, zo in ’t begin is ’t meer gewoon een soort vlek! Maar rechts zie je de ronding van het hoofdje, links zitten de beentjes opgetrokken. Ik heb met 13 weken weer een echo gehad, het was de bedoeling dat er alleen even naar het hartje werd geluisterd, maar deze kleine floepert speelt nu al verstoppertje en liet zich dus even niet horen. Dus voor de zekerheid maar een echo, en daar was baby vrolijk spartelend op te zien. Hier heb ik helaas geen foto’s van meegekregen, maar we vonden het wel heel leuk om te zien, het leek al veel meer op een ‘echte’ baby dan op de echo van 8 weken.
Ik weet niet of Alexander er al iets van snapt, we hebben het er nog niet echt met ‘m over gehad. Maar hij is bij beide echo’s aanwezig geweest, en bij de eerste hebben we ‘m blijkbaar verteld wat er te zien was op dat t.v.tje, want de tweede keer wist ie ‘t: “Baby!”. Er mankeert zeker niks aan zijn geheugen, bleek ook weer toen ik de tweede keer -ruim 4 weken na de eerste afspraak- weer parkeerde bij de gyneacoloog. Hij keek naar het gebouw en zei toen: “Dokter. Mevrouw”. En dat klopt als een bus.

Ik heb de rest van de week weer de gewone dingen gedaan. Dinsdag kwam de Customer Care Representative van de bouwer van ons huis wederom langs voor de 1-jaar-garantie – wederom onvoorbereid! Het is toch niet te geloven. “We lopen gewoon even het hele huis door, dan komen we er wel uit,” zei hij. Ja, dat klopt, want gelukkig had ik zelf nog aantekeningen, maar een beetje chaotisch was het wel, om de haverklap riep ik “Oh, ik herinner me plots nog iets....”. Maar goed, hopelijk gaat er iets gebeuren nu. Zodat we bijvoorbeeld over niet al te lange tijd eindelijk weer eens licht in de slaapkamer hebben, ik noem maar een dwarsstraat.

Woensdag heb ik ’s morgens eerst de stofzuiger opgehaald in Raleigh, bij het Sears Service Center vandaan. Op de terugweg nog een ervaring gehad, waardoor langzaam het besef weer eens bij me binnen sijpelde dat een ongeluk echt in een heel klein hoekje zit. Er reden geen auto’s voor me op de snelweg, toen ik plots iets zag liggen recht voor me. Ik naderde natuurlijk snel (ik reed 60 miles per uur – bijna 100 km/u), al minderde ik direct snelheid en ik zag dat het een ladder was die dwars op beide weghelften lag. Ik hoopte dat de vrachtwagen achter mij de ladder ook had gezien, of in ieder geval dan toch mijn remlichten. Ik reed rechts, en ik kon er gelukkig rechts deels over de vluchtstrook omheen. Er kwam een man aanrennen over de vluchtstrook, iets verderop stond zijn pick-up truck. Hij was dus echt nog maar net die ladder verloren, en nog maar net gestopt, ik was waarschijnlijk de eerste auto die de ladder voorbij ging. En terwijl ik mijn ritje voortzette, realiseerde ik me dat dit een kwestie is van een halve minuut misschien, of anders had ik die ladder misschien wel vol door mijn voorruit gekregen. Dat geeft toch even een vreemd gevoel, alles is nog zoals het altijd was, er is niks aan de hand, maar toch....
Jammer genoeg gebeuren zulk soort dingen hier erg frequent, we zien met enige regelmaat ladders, houten planken, bankstellen, stoelen, matrassen half op de weg of langs de kant van de weg liggen, soms aan gort gereden. Men ziet er blijkbaar niet het belang van in om de boel goed vast te binden, totdat je je ladinkje een keertje verliest....

Donderdagavond hadden we het kerstfeestje van Madern, in het restaurant Xios. Het was een leuke avond, goed verzorgd, we hebben gesmuld, vooral van de soep en het vlees (zo mals en zacht – jammie). Wel jammer was dat er best een hoop mensen blijkbaar geen zin hadden in een feestje en zelfs al voor het toetje vertrokken! Ik heb er echt met verbijstering naar staan kijken, eerlijk gezegd. Twee keer was er een optreden van een buikdanseres, de tweede keer voor een half leeg restaurant. Het had leuk geweest als iedereen na het toetje nog een beetje de dansvloer op had gegaan (al was de d.j. wel erg slecht), maar uiteindelijk hebben er niet meer dan 5 vrouwen (inclusief ikzelf en de buikdanseres!) staan dansen. Okay, een dansende man op de foto, maar die kwam alleen maar even langs en heeft nog geen minuut staan bewegen, dus die telt niet mee... ;-)

Hier wordt 'The Electric Slide' gedaan, een soort Amerikaanse Macarena. Ik ben nog niet genoeg ingeburgerd na ruim 5 jaar, want ik kan 'm nog steeds niet (al doe ik hier dus wel een poging).
Tijdens het eten werden er prijzen verloot, kleine dingetjes als pennen maar ook gift certificates voor restaurants en winkels. En Ruud heeft aangekondigd dat ik zwanger ben. We hadden een gezellige tafel, we kunnen het altijd goed vinden met Pavel en Brooke, en ook bij ons aan tafel zat Ruud’s nieuwe PZ-medewerkster Kimberly, met wie ik nu eindelijk kennis heb kunnen maken, met haar man Stephen. Ik vond het al met al een leuke avond, die met meer gezellige mensen erg geslaagd had kunnen worden... Je hebt ’t niet altijd voor ’t zeggen, hè.

Aanstaande dinsdagavond komen mijn ouders, we hebben er super-veel zin in. Alexander zegt elke dag weer nieuwe dingen, niet alles even duidelijk, maar ik kan niet wachten tot ze hem kunnen horen brabbelen! En ik hoop als ze een paar dagen ondertitels er bij hebben gehad van ons, dat ze hem dan snel ook goed kunnen verstaan (al snap ik er een enkele keer zelf nog niks van, hoor).

Nogmaals heel fijne kerstdagen – jullie hebben er één meer dan wij (al had Ruud de vrijdag na het feestje vrij), dus geniet er van! En mocht het er door de drukte als mijn ouders er zijn even niet van komen om te bloggen, dan wensen we jullie alvast een heel gezellig Oud & Nieuw! En nog even als antwoord op Leo en Ingrid’s eerdere vraag: ehh, nee, geen vuurwerk hier, en niemand gaat hier ook gezellig om 12 uur de straat op (en we verwachten overigens ook geen sneeuw binnenkort, maar dat terzijde). Vuurwerk kan je het dichtste bij in South Carolina kopen, maar dan mag je er nog niks mee hier, dus dat heeft geen nut. Vuurwerk bewaren de Amerikanen voor the 4th of July, dan is het ’s avonds tenminste lekker warm... ;-)

Totale overgave

Na een periode van hier wat Sinterklaas, daar wat kerst is het nu echt duidelijk: we dromen hier alleen nog maar van kerst, en ‘t hoeft niet eens wit. Sinterklaas is ‘weg’, naar ‘Panje’, dat weet Alexander nu ook maar al te goed. Overal steken de kerstbomen de kop op, ook in huize Bot! In onze CD-wisselaar zitten 5 kerst-CD’s en ik brul naar hartelust “Aaaaaiiijjjj saw mammie kissing Sèèèn-ta Klaus” mee. Zeg dus maar gerust: totale overgave aan het kerstsentiment!
Ook zijn alle kerstkaarten (ruim 60) de deur uit en in sommige gevallen zelfs al in de diverse Nederlandse en Amerikaanse brievenbussen gevallen. We hebben een paar jaar onze kerstwensen per email verstuurd, want het is een hele kluif, en bovendien waren we tot 2x toe rond de kerst in levende lijve in Nederland (waar toch nog het merendeel van de kaarten heen gaat). Maar we vonden het wel weer eens tijd om iedereen te laten merken dat we ook nog inkt in onze pen hebben, en postzegels op voorraad, voor een authentieke kerstgroet.

Zaterdag zijn we naar Tinsel Town gegaan, hier vlakbij in het Regency Park. Er was een ijsbaantje, er werden wat dansoptredens gegeven, er werd warme chocomelk verkocht, en het belangrijkste... de Kerstman was er, in hoogsteigen persoon! Op schoot bij de Kerstman vond Alexander wel even eng, maar er kwamen gelukkig geen tranen, dus we hebben een mooi plaatje kunnen schieten. Ook daarna was het heel gezellig, een knus familiemoment; chocomelk drinken terwijl we naar het schaatsen keken en Alexander die stond mee te dansen met de kerstmuziek. Iemand aast op mijn chocomelk....



Eindelijk zelf chocomelk drinken!

Lekkere chocomelk-snoet

Zondagavond had de VvE van onze wijk een arresleetocht geregeld waar je je van te voren voor kon opgeven. Ik was net op tijd geweest, wij waren de allerlaatsten die nog mee konden rijden, en er stonden diverse families op de wachtlijst. Nou moet ik zeggen dat wijzelf het een beetje vonden tegenvallen, maar Alexander vond het echt prachtig. “Lij-je, lij-je!” riep hij steeds. Vertaling: “Rijden, rijden!”. Hij wist ook dat er twee paarden voor de arreslee liepen, die ging hij steeds tellen. Jammer genoeg reden we niet langs huizen met veel uitbundige kerstversieringen, want die vind Alexander zo mooi (en wij ook wel soms). Gelukkig hebben we hier in de straat voldoende versieringen om ons hart op te halen. Als Alexander vanuit zijn speelkamer naar buiten kijkt, ziet hij ‘lamme’ en een ‘herte’, bij respectievelijk de overburen (gekleurde lampjes) en de rechterburen (een hertje van lampjes). Hij zegt ook ‘buje’ en ‘ove-buje’, alleen haalt ie soms door elkaar wie wat ook alweer heeft aan versiering.

Zondag ben ik bezig geweest met de kerstboom, dat ging echt in etappes omdat een klein ventje voor wat afleiding zorgde. We hebben dit jaar een wat modernere kerstsfeer gecreëerd. Ik heb nieuwe ballen gekocht, niet slim misschien met een kat en een 2,5 jaar oud jongetje in huis, maar ik had echt geen zin meer in de rode en gouden ballen die we al 13 jaar hebben. We hadden de ballen al eens aangevuld met champagne-kleurige ballen, die zijn er wel in gegaan dit jaar omdat die tamelijk neutraal zijn. De andere ballen zijn groen en blauw, met een witte slinger en kleine witte sterretjes. En alhoewel ik er in alle eerlijkheid een beetje aan moet wennen, staat het wel echt heel goed bij de rest van ons interieur! Ik heb een paar echt Amerikaanse kerst-kussens gekocht:
Zoals jullie wellicht op de foto’s al gezien hebben, heb ik me ook overgegeven aan de kapper. Ik ben geen fan van de kapper, “wie mooi wil zijn, moet pijn lijden” gaat bij mij ook altijd op, want ik vind het vaak een pijnlijke aangelegenheid. Ook zaterdag was dat het geval, ik kwam terecht bij een niet zo zachtaardige, niet zo vriendelijke maar wel vakkundige kapster. De meeste kappers schrikken vaak een beetje van mijn haar, want, zoals de kapster zaterdag opmerkte, ik heb naar het schijnt de hoeveelheid haar van drie vrouwen bij elkaar. De kapster had me vanwege tijdnood dus bijna met nat haar de straat opgestuurd, maar ik heb haar min of meer gesmeekt toch mijn haartjes mooi stijl te föhnen, want dat staat altijd zo mooi. Zelfs al is het maar tot de volgende wasbeurt.... En voorlopig ben ik super-tevreden met het resultaat. Misschien moet ik toch eens vaker -met tranen in mijn ogen- in de spiegel van de kapper kijken....

Verder, wat is er de rest van de week gebeurd....?
Dinsdag heb ik de stofzuiger weggebracht voor de beurt. Het Sears Service Centrum zit in Raleigh op Six Forks Road, best even rijden. Ik had de TomTom in mijn auto mee, en die stuurde me pardoes de afslag Six Forks Road voorbij. Mijn stuur trok naar rechts ‘ik moet er hier af, hier is Six Forks Road, hier, hier!’, maar ik heb braaf naar de TomTom geluisterd, en toen ik er de volgende afslag wel af mocht, was ik er al praktisch. Had ie effe goed gezien, die TomTom. Omdat ik vlak bij een winkelcentrum was, North Hills, waar we pas één keer eerder waren geweest, ben ik daar vervolgens naar toe gereden. Daar hebben Alexander en ik even lekker gewinkeld. We zijn geëindigd in de Target, toch wel één van mijn favoriete winkels. Omdat het al laat was, besloot ik met Alexander in de Target te lunchen, i.p.v. thuis. Dus een lekkere hot dog voor ons beiden gekocht, en een flesje ice tea met 2 bekertjes, en zo zaten we daar. Alexander zat ook op een grote-mensen-stoel, beentjes recht naar voren op de zitting, hij kon net genoeg van de tafel zien om af en toe zijn bekertje drinken te pakken en om zijn vork in de stukjes hot dog te prikken. Hij heeft heerlijk zitten smullen, hij is absoluut geen vegetariër, hij is gek op worst en vlees. Het was echt weer zo’n geluksmoment, zoals we daar zaten.

Dinsdagavond was de laatste politie-vergadering van het jaar. Ze (de politie) hadden voor ons Page Walker afgehuurd, een oud pandje waarin vroeger een hotel zat, want het was Volunteer Appreciation Night. Er was heel veel eten bij een cateraar geregeld (wist ik niet), dus de avond was maar een klein beetje vergadering, veel pluimen voor ons vrijwilligers, het uitreiken van de Volunteer of the Year Award (de winnaar wordt bepaald aan de hand van stemmen onder alle vrijwilligers) en tenslotte veel eten. Ik had voordat ik thuis weg ging al snel een beetje gegeten, want ik dacht dat er alleen cake en koekjes zouden zijn. Maar alle bakken met eten zagen er zo verrukkelijk uit, dat ik eenmaal daar ook nog maar even heb opgeschept. Er was inderdaad ook cake - ja, dit is een cake

De mensen op de foto hierboven zijn Ed en Joan McCarthy. Ed is al jarenlang lid van het CAP Team, en dit jaar was hij 'honorary Board Member', feitelijk een ere-titel zonder inhoudelijke taken want Ed kan eigenlijk niet meer naar de vergaderingen en andere activiteiten komen, vanwege zijn vrouw, die aan Alzheimer lijdt en niet meer alleen thuis kan zijn. Ed zelf is bovendien niet al te goed meer ter been. Iedereen was dan ook heel blij Ed en zijn altijd keurig verzorgde vrouw wel op deze avond te zien.

Ruud was ondertussen samen met Alexander naar restaurant Xios gegaan, om voor te proeven voor het Madern kerstfeest dat we aanstaande donderdag hebben, Ruud heeft het menu samengesteld. Ook dat wist ik niet, dat hij naar Xios zou gaan, dus heb ik deze avond gewoon voor nop staan koken. Ach ja, is weer eens wat anders, ik heb tegenwoordig genoeg dagen dat ik niet kook terwijl dat misschien best gewenst zou zijn (we zorgen wel op een andere manier voor eten op tafel, of ik maak uiteindelijk iets heel snel-snels, dus vrees niet dat er hier 2 mannen/mannetjes met uitgemergelde gezichtjes zitten hoor!!).

Woensdag had ik huis-arrest. O.k., niet echt, maar mijn auto moest naar de garage. Ik had 2 weken ervoor een brief gekregen van de Chrysler dealer, dat mijn auto (en vele auto’s zoals de mijne) werden teruggeroepen vanwege een mogelijk deffect, dat onder bepaalde rijomstandigheden (geen idee welke) zou kunnen leiden tot een crash. Fijn, zo stap je met een gerust hart in je auto als je nog even boodschapjes moet doen.... Omdat ik niet meteen tijd had om langs te komen, gingen er een paar dagen overheen voordat ik kon bellen voor een afspraak, en toen bleek dat het betreffende onderdeel nog wel even besteld moest worden, en dat gingen ze nu doen. Uiteindelijk dus nog 2 weken rondgereden met een auto waarvan je dus niet weet of ie eigenlijk wel te vertrouwen is. Het meisje bij de Crysler-garage probeerde me nog gerust te stellen door me te vertellen dat het echt bijna nog nooit fout was gegaan, maar je zal de uitzondering op de regel maar zijn. Woensdagochtend heeft Ruud de auto meegenomen en voordat hij naar de sportschool ging achtergelaten bij de garage, en ’s avonds was het autootje weer helemaal tip-top in orde. Althans, daar gaan we maar van uit, want ik merk geen enkel verschil met rijden.

Donderdag kwam er een Customer Care Representative langs van het bedrijf dat ons huis heeft gebouwd. Het was tijd voor de 1-jaar-garantie-controle. Wel ideaal hoor, alles wat niet helemaal is zoals het hoort, wordt dan even opgeknapt. Ik had 3 weken ervoor een lijst met “klachten” doorgemaild, en dat ging nu allemaal even besproken en daar waar mogelijk direct verholpen worden. Dacht ik. Ik heb al eerder met deze Customer Care Representative zaken gedaan, en ik had het kunnen weten. Hij kwam volledig onvoorbereid langs. “Oh, heb je een lijst gemaild? Tja, die heb ik nooit gekregen. Er zit een nieuw meisje en bla bla bla...” Allemaal excuses, hij wist toch wat ie kwam doen?? Dan kan hij toch zelf ook even informeren bij het ‘nieuwe meisje dat het allemaal nog niet zo goed snapt”? Ik was al met al niet al te blij. Dus hij zou bellen voor een nieuwe afspraak, voor de maandag of dinsdag erop, om 10 uur. “Schrijf het alvast even in je agenda dat het één van die dagen wordt, en dan bel ik je nog”. Vanmorgen, de betreffende maandag dus, heb ik meneer om half 10 zelf maar even gebeld, of ie nog van plan was vandaag dan wel morgen langs te komen. Drie telefoontjes verder (“Heb je een lijst gemaild? Wanneer dan? O.k., ik bel je terug”) hebben we dan toch wederom een afspraak staan, voor morgen. Ik ben benieuwd. Pap en mam, als het hier volgende week een rommeltje is als jullie komen, mag ik dan de schuld op de Customer Care Representative schuiven?? ;-)

Verder ben ik bezig geweest om een grote-jongens-bedje voor Alexander te zoeken. We waren een poosje geleden hier al even wezen kijken in een kindermeubel-winkel, en het is allemaal te triest voor woorden wat ze hier de kinders proberen aan te smeren. Allemaal krullen, tierelantijnen, koperen knoppen, en het liefst nog in eikenhout. Eén ding was zeker, dat ging het niet worden. Dus werden er diverse constructies bedacht, op diverse websites gekeken, veel mensen geraadpleegd. Soms dacht ik “Doen we ’t toch zo”, kwam dat plots weer niet uit. Ik had mooie meubels gevonden op internet, bij een New Yorkse winkel, maar je schrikt je helemaal ongans van de prijzen. Vooral als je eigenlijk gewoon het Vikare meegroeibedje van Ikea wil, waar ik eigenlijk al weken mijn zinnen op had gezet. Ik had het al bij de Amerikaanse Ikea geprobeerd te bestellen, maar daar was ie helemaal uitverkocht. Een beetje moedeloos werd ik er van, maar... ik ben blij dat ik kan mededelen dat uiteindelijk de ingewikkelste constructie succesvol is gebleken (tot nu toe). Enige weken geleden heb ik namelijk op de koffie van de Nederlandse vrouwen hier een vrouw ontmoet, Jackie. Zij was even tijdelijk in North Carolina, want ze komt samen met haar man in het nieuwe jaar hier naar toe (hij al begin januari, zij na de geboorte van hun tweede kindje, ergens in maart/april). Ik sprak met haar over het Vikare meegroeibedje, en toevallig had zij hetzelfde bedje voor haar dochtertje gekocht. Om een lang verhaal iets korter te maken, ik heb mijn ouders min of meer gesmeekt of ze please please please voor ons naar de Ikea wilden rijden en dan vervolgens een hele rits artikelen wilden kopen (want met een bedje ben je er nog niet, er moet een matras op, en een dekbed en een kussen en hoeslakens en dekbedovertrekken etc etc), en of ze die dan please please please voor ons eventjes naar een dorpje vlak bij Alkmaar wilden brengen waar Jackie nu nog woont, zodat al die bed-spulletjes straks met de huisraad van Jackie en haar gezin mee de oceaan over kunnen. En gelukkig, dat hebben mijn ouders afgelopen zaterdag allemaal voor ons gedaan!! En Jackie heeft ze heel vriendelijk ontvangen met koffie met iets lekkers. Een heel gedoe voor een bedje, maar ik zag echt geen betere oplossing, dus we zijn dus echt super-blij, zowel met mijn ouders als met Jackie en haar man, dat begrijpen jullie.

Dus al met al hadden we deze week echt een heel leuke, geslaagde, gezellige en kersterige week! Ik hoop dat dat voor jullie ook allemaal geldt!
Groetjes, en jullie lezen wel weer van me!

Nog een beetje Sinterklaas

Jullie dachten dat Sinterklaas in zijn zwembroek in een hangmat met een lekkere cocktail aan de Spaanse Costa lag.... Mis! Gisteren was ie echt nog aan het werk, in vol ornaat. De Nederlandse Club “De Wieken” had hem uitgenodigd, en gelukkig, de Goedheiligman wilde toch nog eventjes langs komen. Voor Alexander was het de eerste keer dat ie bewust Sinterklaas en Zwarte Piet zou ontmoeten, dus het was best spannend! Alexander is dan wel zo, dat je er eigenlijk verder van te voren en ook achteraf niet te veel aan merkt. Hij slaapt er niet minder goed van ofzo.
Toen we op Sinterklaas aan het wachten waren en iemand vroeg of alle kindjes vooraan wilden komen zitten, vond Alexander het toch wel eng, we moesten vlak bij hem in de buurt blijven. Misschien ook omdat ie het niet gewend is, met andere kindjes in een kring zitten omdat ie nog niet naar school gaat. We vertelden hem “Let maar goed op als de andere kindjes naar Sinterklaas gaan, en als hij straks je naam zegt, mag je ook even naar Sinterklaas”. En dat ging zowaar heel goed. Toen het moment daar was, zeiden we “Ga Sinterklaas maar een handje geven” en dat durfde hij wel. Maar daarna liep hij weer terug naar zijn plekje. Missie volbracht, zal hij gedacht hebben! Dus we hebben hem met zachte hand weer richting Sinterklaas gedirigeerd, waar hij heel lief op de grond ging zitten. De Sint wist dat Alexander al zo goed alle letters van het alfabet kent, en ook dat opa en oma binnenkort langs komen.

En toen kreeg Alexander een groot kado, een speedboat met een waterskiertje van Little People. Na een aantal andere kindertjes had Alexander plots een ingeving, hij liep ineens weer naar Sinterklaas toe om hem weer een handje te geven! Geen idee of ie dacht dat dat de manier was waarop ie kado’s kon bemachtigen of dat ie gewoon beleefd wilde zijn....
Al met al een heel gezellige pakjes-middag, met ook veel lekkers te eten!

De middag en avond ervoor hebben we grotendeels in het Cary Towne Center doorgebracht. De stofzuiger moest voor een beurt. Jaja. We hebben 3 jaar geleden bij de Sears toen we de stofzuiger kochtten een speciaal onderhoudsplan aangeschaft waarbij de stofzuiger jaarlijks een beurt krijgt. Olie vervangen, wielen roteren, zulk soort dingen ;-) Afin, wij dus op pad naar de Sears. Toen vertelde een verkoopdame ons doodleuk, dat Sears geen shuttle-dienst meer heeft van en naar het service centrum, dat we ‘m daar zelf moesten brengen. Slechts een half uurtje verder rijden.... Wij balen, want je moet ‘m natuurlijk ook weer ophalen etc etc. Gelukkig is dit het laatste jaar van het onderhoudscontract, we hebben geen zin om dit elke keer te doen. Voor de benzine die je in je auto stopt, kan je bijna net zo goed zelf een nieuw filter kopen. Dus stofzuiger weer de auto in (dat komt van de week nog wel een keertje), en wij zijn lekker even gaan winkelen. Ruud heeft nog een leuk Nike-shirt gekocht, want hij gaat sinds kort regelmatig naar de sportschool. Je wilt niet weten hoe vroeg hij er voor op staat, want hij gaat vóór zijn werk...! Ik ben super-trots op ‘m, en ik realiseer me keer op keer dat ik ook weer eens een keertje moet gaan....
Zeker omdat we toch nog wel regelmatig bij CiCi’s komen, het onbeperkt-pizza-eten-buffet. Zo ook deze zaterdagavond. En het was zo leuk, we zaten allemaal te eten, en plots vanuit het niks riep Alexander “Njammie njammie njammie!!”. Hij vond het blijkbaar net zo lekker als wij!

Nog een dagje verder terug in de tijd (is weer eens wat anders, meestal doe ik ’t op chronologische volgorde), kreeg ik bezoek van Birgit. Ik heb Birgit in net najaar van 2005 leren kennen, toen ze samen met haar man en zoontje voor een paar maanden in Amerika was. Haar man werkt voor hetzelfde bedrijf als de man van Jessy, één van de koffiedames. Ze is dus een paar keer op de koffie geweest, en ik heb contact met haar gehouden. Afgelopen zomer ben ik bij haar op bezoek geweest in Nijmegen, zodat ik ook kennis kon maken met haar tweede zoontje die inmiddels geboren was. En nu was ze dan weer even in Amerika voor een bliksembezoekje en ze wilde graag ons nieuwe huis komen bekijken. Ze kwam heel chique met een zwarte incognito-taxi met getinte ramen... net of ik een VIP op bezoek had! ’t Was heel leuk dat ze er was, ze had wat kadootjes voor Alexander meegenomen en voor ons lekkere stroopwafels en speculaas. Jessy is ook nog even langsgekomen met haar kinderen om Birgit te zien. Helaas heb ik maar één fotootje gemaakt. Links Birgit, rechts Jessy met kindjes Justin en Megan.
Vanmorgen (hey, nu klopt mijn volgorde helemaal niet meer... nou ja, jullie moeten het er toch maar mee doen) was de koffie bij Saskia. Saskia is een onregelmatige koffiedame (ze heeft het erg druk met allerhande (vrijwilligers)werk) die wel graag voor speciale gelegenheden zoals kerst iets wil doen met de Nederlandse dames, dus vandaag had ze allemaal lekkere hapjes gemaakt.

Verder nog een huishoudelijke mededeling. We hebben Alexander voor de variëteit een andere placemat gegeven, met dit als resultaat:

Zijn eerste 3-lettergrepen-woord!

Tot zo ver, fijne week verder!

Sinterklaas en Santa Claus

Ja, als je zo de titel ziet, dan merk je al “dat scheelt eigenlijk niet veel…”. En inderdaad, beide mannen met witte baard en rood pak zijn redelijk prominent aanwezig geweest de afgelopen dagen.
(alleen niet tegelijk, hoor, zoals op het plaatje hiernaast dat ik op internet heb gevonden)

Alexander kijkt af en toe het Sinterklaas-journaal op internet, hij heeft zijn schoentje een paar keer gezet (niet zo heel erg vaak – ik denk er zelf vlak voor het slapen van Alexander pas aan, en dan moet ie voor het mooie eigenlijk nog een tekening voor Sinterklaas maken, waar dan eigenlijk geen tijd meer voor is) en af en toe draai ik een Sinterklaas CD. En hij lijkt het allemaal goed te snappen, als ik vraag “Van wie heb je dat kadootje gehad?” zegt hij “Kaa”. En ook van een plaatje herkent hij de Goedheiligman en Zwarte Piet.

Toch heeft hij uiteindelijk eerder kennis gemaakt met de kerstman. Afgelopen vrijdag was hier in Apex het ‘aansteken’ van de grote kerstboom en aankomst van de kerstman, en dat vonden we toch wel erg leuk om naar toe te gaan. Om half 6 begon het en dan is het hier al aardig donker. Er was een koortje dat kerstliederen ten gehore bracht. En daarna werden de lampjes aangestoken. Ik had even een blond moment, want dat had ik natuurlijk even moeten filmen maar in plaats daarvan stond ik met het toestel op foto-stand te wachten tot de lampjes aan waren. Maar goed, jullie moeten maar een beetje je fantasie gebruiken, eerst was de boom donker en toen was ie verlicht. De lampjes gingen aan nadat alle kindertjes “Merry Christmas” hadden geroepen. Heel leuk klonk dat!

Daarna kwam de kerstman aan in een arreslee getrokken door een paard. Dat heb ik dan weer wel gefilmd. Het filmpje is erg donker, als eerste zou je Ruud en Alexander moeten zien aan de rechterkant, dan draai ik naar het pleintje waar de kerstman aankomt.


We zijn even langs gegaan bij de kerstman nadat ie uitgestapt was, en Alexander kreeg een ‘candy cane’ van hem. Alexander vond hem echt heel leuk, hij deed zijn armen wijd open, alsof ie de kerstman wilde knuffelen! En toen we daarna vroegen (wijzend op candy cane) “Van wie heb je die gekregen?”, zei hij “Ker”, dus hij was gelukkig niet in de war door al die Klazen en Clausen die toch wel iets van elkaar weg hebben.

Zaterdag kwam er hier een werkploeg de straat asfalteren. De woningen hier in ons nieuwe wijkje zijn al ‘n jaar geleden opgeleverd, er lag ook wel een straat, maar de putdeksels staken allemaal nog een paar centimeter uit. Dus na het nodige klagen door de bewoners, kwam er zaterdag dan eindelijk een vers laagje mooi zwart asfalt. We hebben met zijn drieën buiten staan kijken, want wat is een betere manier om aan Alexander uit te leggen wat kiepauto’s en walsmachines doen?!
Daarna moest ons huis er aan geloven, en wijzelf dus ook: kerstversiering! Dat is toch een typisch weekendklusje, dus we wilden er niet langer mee wachten, ookal was het pas 2 december. We hebben alleen de buitenkant gedaan, er staat nog geen boom binnen hoor. Maar de lampjes ophangen buiten was al een immense klus, Ruud wilde heel graag de lampjes langs de top van de garage laten lopen. Dus een (heel) lange ladder geleend, en omhoog maar! Zaterdagmiddag tot het donker werd, en zondag weer verder. Het resultaat mag er absoluut zijn. Eerst even wat actie-foto's: En dan hier het resultaat:

Maandagavond ben ik naar Jessy gereden in Morrisville, daar hebben we Sinterklaas gevierd met de Nederlandse dames. Kadootjes van te voren even in de garage deponeren, zodat Piet even later kon bonken op de achterdeur en daar de zak kon neer zetten. Er waren kadootjes voor alle kindjes! Alexander had twee kadootjes: een doosje van Little People met een piraat, een vlot en een schatkistje, en vier doosjes gekleurde klei. Hij vond het allemaal prachtig. En gelukkig heeft ie nog niet de leeftijd dat ie vindt dat Sinterklaas hem te weinig kado’s heeft gegeven (wat we wel zagen bij een van de andere kindjes).
Met de dames hadden we lootjes getrokken. Wel gedicht, geen surprise tenzij je zelf een surprise wilt maken, was de bedoeling. Ik had Helma, de vrouw van een collega van Ruud. Aangezien ik pas op zondag zeker wist wat voor kado ik ging geven (ze had geen verlanglijstje), zat een surprise er zeker niet in. Dus heb ik ’t maar extra mooi ingepakt. Liesbeth, één van de andere dames, had als enige wel een surprise gemaakt, een grote Belgische bonbon voor Helga. Ik heb van SinterHelga een koekepannetje gekregen, pannenkoekmix en een kookboekje. En iedereen kreeg hulp van de kindjes met uitpakken. Wat mij vooral opviel, is dat iedereen echt goede, lange gedichten had gemaakt! Na alle kado’s hebben we met z’n allen gegeten, iedereen had iets klaar gemaakt. Er was erwtensoep, gluhwein, salade, bitterballen (de gehaktballen op de foto zijn dus eigenlijk bitterballen!), banketstaaf en gevulde speculaas. Alles door iedereen zelf gemaakt! Omdat de mogelijkheden voor echt Nederlandse lekkernijen al een beetje waren uitgeput en er nog behoefte was aan iets groente/gezond-achtigs heb ik maar weer de Indonesische gehakttaart gemaakt.

Even wat anders. Met een mengeling van trots en verwondering kunnen we mededelen dat Alexander ondertussen alle Amerikaanse presidenten kent (van zijn placemat). Veel namen komen er erg krom uit en hij heeft wat moeite met namen die met CL beginnen (Clinton en Cleveland), hij gaat dan over op de P. Clinton heet dus iets van Pina in zijn wereldje, maar hij is er wel consequent mee. Hoover noemt ie Hoeper, Truman heet Tubby, Coolidge heet Koelie. Van sommige namen zegt ie maar één lettergreep (Ni = Nixon, Wah = Washington, etc). Hij weet wie de eerste president is (‘Wah’ dus) en de laatste (‘Boe’). Hij probeert Tyler en Taylor echt anders uit te spreken. Hij weet dat er 2x een Bush, 2x een Harrison, en 2x een Roosevelt is, en dat vindt ie heel grappig. Zijn favoriet is Van Buren. Die noemt ie bijna altijd als eerste.
Er zijn dus mensen die zeggen “Geef dat kind een Jip en Janneke placemat!”. Ik weet niet goed hoe ik daar op moet reageren. Die placemats (op de wereldkaart weet ie ondertussen Amerika, Canada, Groenland, IJsland, Brazilie, India, China, Rusland en Australie, en ongeveer waar Nederland ligt) zijn nooit educatief bedoeld geweest. We hebben dus eigenlijk gewoon geen Jip en Janneke placemats, maar op een bepaald moment, toen Alexander zelf ging eten, moesten we toch iets neerleggen. Niemand, wijzelf dus ook niet, had kunnen verwachten dat Alexander zich als een ware bolleboos op die placemats zou storten. Hij vraagt zelf om de placemats, hij wil het echt heel graag weten wat er allemaal staat. Moeten we hem dat ontnemen, omdat het een beetje vreemd is dat een kind van nog geen 2,5 dit allemaal weet? Ik zelf denk dus van niet. We lezen de hele dag door kinderboeken voor, hij kijkt Dribbel en Teletubbies op t.v., hij weet wie Poeh en Dora zijn. Hij is gek op simpele puzzeltjes en zijn Little People-trein. Hij vindt het geweldig om 200 rondjes rond het keukeneiland te rennen etc etc. ’t Is dus niet dat we hem het kind-zijn ontnemen, of wat het ook is dat iemand die het maar vreemd vindt ook zou denken.
En ja, we zijn er trots op dat hij leergierig is, ik hoop niet dat iemand ons dat kwalijk neemt. En we weten ook heel goed, dat er andere gebieden zijn waar hij juist langzamer mee is. Hij zingt geen liedjes, vindt tekenen niet echt leuk, kan nog niet fietsen op zijn driewieler (ik houd mezelf voor dat dat komt, omdat het een ‘chopper’-model driewieler is, dus hij moet naar voren trappen i.p.v. naar beneden, maar misschien houd ik mezelf een beetje voor de gek – hij hoeft gewoon niet zo nodig). En hoe geïnteresseerd hij nu al lijkt te zijn in taal, het praten is nog steeds niet helemaal waar het wezen moet. Het is niet dat we niet genoeg met hem praten, het lijkt alleen of het anders verwerkt wordt bij hem, hij heeft andere interesses. Hij leest liever dan dat ie praat. Met het risico dat het gaat overkomen als opscheppen, zou ik namelijk bijna durven zeggen dat Alexander echt al een soort van leest, op zijn manier. Hij herkent bepaalde lettercombinaties. Hij kan bijvoorbeeld de woorden ‘stop’, ‘warm’, ‘China’ (ja, sorry, van de wereldkaart) herkennen, in elk willekeurig verband of elk willekeurig lettertype. Als een woord begint met dezelfde letters (bijvoorbeeld ‘want’ of ‘child’), roept hij vol enthousiasme ‘warm’ en ‘China’! Het klopt niet, maar hij herkent dus wel de letters voor een deel. Ook de woorden uit zijn magneetjesboek 'leest' hij, want daar staat onder andere 'springen' in en van de week zat Alexander zijn 'kaart van Amerika'-placemat te bestuderen toen ie plots 'spinge spinge!' riep en met zijn hand een op-en-neer-beweging maakte. Had ie Springfield (hoofdstad van Illinois) ontdekt... En zo begint het toch, dat lezen, lijkt me.
Ik vraag me af wat jullie in Nederland hier over denken. Is er iemand die dit herkent, misschien? Soms heb ik namelijk zo het gevoel dat we moeten verdedigen dat Alexander’s interesses zijn zoals ze zijn, alsof dat wij hem stiekem aan het hersenspoelen zijn ofzo....

Dan, als luchtige afsluiter nog even wat beeldmateriaal. Alexander kijkt graag de foldertjes en de krant. Ook dat doet hij op zijn manier... allemaal uitgespreid op de grond dus! En als we dan aan hem vragen of hij alsjeblieft de krant weer even terug wil leggen waar die vandaan komt, krijg je dit als resultaat:En een filmpje van Alexander die met de gisteren gekregen klei speelt:


Dat was het dit keer, ik hoop dat jullie allemaal een leuke Sinterklaas hebben gehad. Nadat Sint vertrekt uit Nederland, doet hij nog even een ‘detour’tje Amerika, 10 december verwachten wij hem hier in ‘t echt, dus kerst en sinterklaas blijven nog even in elkaar overlopen hier. Groetjes!