Totale overgave

Na een periode van hier wat Sinterklaas, daar wat kerst is het nu echt duidelijk: we dromen hier alleen nog maar van kerst, en ‘t hoeft niet eens wit. Sinterklaas is ‘weg’, naar ‘Panje’, dat weet Alexander nu ook maar al te goed. Overal steken de kerstbomen de kop op, ook in huize Bot! In onze CD-wisselaar zitten 5 kerst-CD’s en ik brul naar hartelust “Aaaaaiiijjjj saw mammie kissing Sèèèn-ta Klaus” mee. Zeg dus maar gerust: totale overgave aan het kerstsentiment!
Ook zijn alle kerstkaarten (ruim 60) de deur uit en in sommige gevallen zelfs al in de diverse Nederlandse en Amerikaanse brievenbussen gevallen. We hebben een paar jaar onze kerstwensen per email verstuurd, want het is een hele kluif, en bovendien waren we tot 2x toe rond de kerst in levende lijve in Nederland (waar toch nog het merendeel van de kaarten heen gaat). Maar we vonden het wel weer eens tijd om iedereen te laten merken dat we ook nog inkt in onze pen hebben, en postzegels op voorraad, voor een authentieke kerstgroet.

Zaterdag zijn we naar Tinsel Town gegaan, hier vlakbij in het Regency Park. Er was een ijsbaantje, er werden wat dansoptredens gegeven, er werd warme chocomelk verkocht, en het belangrijkste... de Kerstman was er, in hoogsteigen persoon! Op schoot bij de Kerstman vond Alexander wel even eng, maar er kwamen gelukkig geen tranen, dus we hebben een mooi plaatje kunnen schieten. Ook daarna was het heel gezellig, een knus familiemoment; chocomelk drinken terwijl we naar het schaatsen keken en Alexander die stond mee te dansen met de kerstmuziek. Iemand aast op mijn chocomelk....



Eindelijk zelf chocomelk drinken!

Lekkere chocomelk-snoet

Zondagavond had de VvE van onze wijk een arresleetocht geregeld waar je je van te voren voor kon opgeven. Ik was net op tijd geweest, wij waren de allerlaatsten die nog mee konden rijden, en er stonden diverse families op de wachtlijst. Nou moet ik zeggen dat wijzelf het een beetje vonden tegenvallen, maar Alexander vond het echt prachtig. “Lij-je, lij-je!” riep hij steeds. Vertaling: “Rijden, rijden!”. Hij wist ook dat er twee paarden voor de arreslee liepen, die ging hij steeds tellen. Jammer genoeg reden we niet langs huizen met veel uitbundige kerstversieringen, want die vind Alexander zo mooi (en wij ook wel soms). Gelukkig hebben we hier in de straat voldoende versieringen om ons hart op te halen. Als Alexander vanuit zijn speelkamer naar buiten kijkt, ziet hij ‘lamme’ en een ‘herte’, bij respectievelijk de overburen (gekleurde lampjes) en de rechterburen (een hertje van lampjes). Hij zegt ook ‘buje’ en ‘ove-buje’, alleen haalt ie soms door elkaar wie wat ook alweer heeft aan versiering.

Zondag ben ik bezig geweest met de kerstboom, dat ging echt in etappes omdat een klein ventje voor wat afleiding zorgde. We hebben dit jaar een wat modernere kerstsfeer gecreëerd. Ik heb nieuwe ballen gekocht, niet slim misschien met een kat en een 2,5 jaar oud jongetje in huis, maar ik had echt geen zin meer in de rode en gouden ballen die we al 13 jaar hebben. We hadden de ballen al eens aangevuld met champagne-kleurige ballen, die zijn er wel in gegaan dit jaar omdat die tamelijk neutraal zijn. De andere ballen zijn groen en blauw, met een witte slinger en kleine witte sterretjes. En alhoewel ik er in alle eerlijkheid een beetje aan moet wennen, staat het wel echt heel goed bij de rest van ons interieur! Ik heb een paar echt Amerikaanse kerst-kussens gekocht:
Zoals jullie wellicht op de foto’s al gezien hebben, heb ik me ook overgegeven aan de kapper. Ik ben geen fan van de kapper, “wie mooi wil zijn, moet pijn lijden” gaat bij mij ook altijd op, want ik vind het vaak een pijnlijke aangelegenheid. Ook zaterdag was dat het geval, ik kwam terecht bij een niet zo zachtaardige, niet zo vriendelijke maar wel vakkundige kapster. De meeste kappers schrikken vaak een beetje van mijn haar, want, zoals de kapster zaterdag opmerkte, ik heb naar het schijnt de hoeveelheid haar van drie vrouwen bij elkaar. De kapster had me vanwege tijdnood dus bijna met nat haar de straat opgestuurd, maar ik heb haar min of meer gesmeekt toch mijn haartjes mooi stijl te föhnen, want dat staat altijd zo mooi. Zelfs al is het maar tot de volgende wasbeurt.... En voorlopig ben ik super-tevreden met het resultaat. Misschien moet ik toch eens vaker -met tranen in mijn ogen- in de spiegel van de kapper kijken....

Verder, wat is er de rest van de week gebeurd....?
Dinsdag heb ik de stofzuiger weggebracht voor de beurt. Het Sears Service Centrum zit in Raleigh op Six Forks Road, best even rijden. Ik had de TomTom in mijn auto mee, en die stuurde me pardoes de afslag Six Forks Road voorbij. Mijn stuur trok naar rechts ‘ik moet er hier af, hier is Six Forks Road, hier, hier!’, maar ik heb braaf naar de TomTom geluisterd, en toen ik er de volgende afslag wel af mocht, was ik er al praktisch. Had ie effe goed gezien, die TomTom. Omdat ik vlak bij een winkelcentrum was, North Hills, waar we pas één keer eerder waren geweest, ben ik daar vervolgens naar toe gereden. Daar hebben Alexander en ik even lekker gewinkeld. We zijn geëindigd in de Target, toch wel één van mijn favoriete winkels. Omdat het al laat was, besloot ik met Alexander in de Target te lunchen, i.p.v. thuis. Dus een lekkere hot dog voor ons beiden gekocht, en een flesje ice tea met 2 bekertjes, en zo zaten we daar. Alexander zat ook op een grote-mensen-stoel, beentjes recht naar voren op de zitting, hij kon net genoeg van de tafel zien om af en toe zijn bekertje drinken te pakken en om zijn vork in de stukjes hot dog te prikken. Hij heeft heerlijk zitten smullen, hij is absoluut geen vegetariër, hij is gek op worst en vlees. Het was echt weer zo’n geluksmoment, zoals we daar zaten.

Dinsdagavond was de laatste politie-vergadering van het jaar. Ze (de politie) hadden voor ons Page Walker afgehuurd, een oud pandje waarin vroeger een hotel zat, want het was Volunteer Appreciation Night. Er was heel veel eten bij een cateraar geregeld (wist ik niet), dus de avond was maar een klein beetje vergadering, veel pluimen voor ons vrijwilligers, het uitreiken van de Volunteer of the Year Award (de winnaar wordt bepaald aan de hand van stemmen onder alle vrijwilligers) en tenslotte veel eten. Ik had voordat ik thuis weg ging al snel een beetje gegeten, want ik dacht dat er alleen cake en koekjes zouden zijn. Maar alle bakken met eten zagen er zo verrukkelijk uit, dat ik eenmaal daar ook nog maar even heb opgeschept. Er was inderdaad ook cake - ja, dit is een cake

De mensen op de foto hierboven zijn Ed en Joan McCarthy. Ed is al jarenlang lid van het CAP Team, en dit jaar was hij 'honorary Board Member', feitelijk een ere-titel zonder inhoudelijke taken want Ed kan eigenlijk niet meer naar de vergaderingen en andere activiteiten komen, vanwege zijn vrouw, die aan Alzheimer lijdt en niet meer alleen thuis kan zijn. Ed zelf is bovendien niet al te goed meer ter been. Iedereen was dan ook heel blij Ed en zijn altijd keurig verzorgde vrouw wel op deze avond te zien.

Ruud was ondertussen samen met Alexander naar restaurant Xios gegaan, om voor te proeven voor het Madern kerstfeest dat we aanstaande donderdag hebben, Ruud heeft het menu samengesteld. Ook dat wist ik niet, dat hij naar Xios zou gaan, dus heb ik deze avond gewoon voor nop staan koken. Ach ja, is weer eens wat anders, ik heb tegenwoordig genoeg dagen dat ik niet kook terwijl dat misschien best gewenst zou zijn (we zorgen wel op een andere manier voor eten op tafel, of ik maak uiteindelijk iets heel snel-snels, dus vrees niet dat er hier 2 mannen/mannetjes met uitgemergelde gezichtjes zitten hoor!!).

Woensdag had ik huis-arrest. O.k., niet echt, maar mijn auto moest naar de garage. Ik had 2 weken ervoor een brief gekregen van de Chrysler dealer, dat mijn auto (en vele auto’s zoals de mijne) werden teruggeroepen vanwege een mogelijk deffect, dat onder bepaalde rijomstandigheden (geen idee welke) zou kunnen leiden tot een crash. Fijn, zo stap je met een gerust hart in je auto als je nog even boodschapjes moet doen.... Omdat ik niet meteen tijd had om langs te komen, gingen er een paar dagen overheen voordat ik kon bellen voor een afspraak, en toen bleek dat het betreffende onderdeel nog wel even besteld moest worden, en dat gingen ze nu doen. Uiteindelijk dus nog 2 weken rondgereden met een auto waarvan je dus niet weet of ie eigenlijk wel te vertrouwen is. Het meisje bij de Crysler-garage probeerde me nog gerust te stellen door me te vertellen dat het echt bijna nog nooit fout was gegaan, maar je zal de uitzondering op de regel maar zijn. Woensdagochtend heeft Ruud de auto meegenomen en voordat hij naar de sportschool ging achtergelaten bij de garage, en ’s avonds was het autootje weer helemaal tip-top in orde. Althans, daar gaan we maar van uit, want ik merk geen enkel verschil met rijden.

Donderdag kwam er een Customer Care Representative langs van het bedrijf dat ons huis heeft gebouwd. Het was tijd voor de 1-jaar-garantie-controle. Wel ideaal hoor, alles wat niet helemaal is zoals het hoort, wordt dan even opgeknapt. Ik had 3 weken ervoor een lijst met “klachten” doorgemaild, en dat ging nu allemaal even besproken en daar waar mogelijk direct verholpen worden. Dacht ik. Ik heb al eerder met deze Customer Care Representative zaken gedaan, en ik had het kunnen weten. Hij kwam volledig onvoorbereid langs. “Oh, heb je een lijst gemaild? Tja, die heb ik nooit gekregen. Er zit een nieuw meisje en bla bla bla...” Allemaal excuses, hij wist toch wat ie kwam doen?? Dan kan hij toch zelf ook even informeren bij het ‘nieuwe meisje dat het allemaal nog niet zo goed snapt”? Ik was al met al niet al te blij. Dus hij zou bellen voor een nieuwe afspraak, voor de maandag of dinsdag erop, om 10 uur. “Schrijf het alvast even in je agenda dat het één van die dagen wordt, en dan bel ik je nog”. Vanmorgen, de betreffende maandag dus, heb ik meneer om half 10 zelf maar even gebeld, of ie nog van plan was vandaag dan wel morgen langs te komen. Drie telefoontjes verder (“Heb je een lijst gemaild? Wanneer dan? O.k., ik bel je terug”) hebben we dan toch wederom een afspraak staan, voor morgen. Ik ben benieuwd. Pap en mam, als het hier volgende week een rommeltje is als jullie komen, mag ik dan de schuld op de Customer Care Representative schuiven?? ;-)

Verder ben ik bezig geweest om een grote-jongens-bedje voor Alexander te zoeken. We waren een poosje geleden hier al even wezen kijken in een kindermeubel-winkel, en het is allemaal te triest voor woorden wat ze hier de kinders proberen aan te smeren. Allemaal krullen, tierelantijnen, koperen knoppen, en het liefst nog in eikenhout. Eén ding was zeker, dat ging het niet worden. Dus werden er diverse constructies bedacht, op diverse websites gekeken, veel mensen geraadpleegd. Soms dacht ik “Doen we ’t toch zo”, kwam dat plots weer niet uit. Ik had mooie meubels gevonden op internet, bij een New Yorkse winkel, maar je schrikt je helemaal ongans van de prijzen. Vooral als je eigenlijk gewoon het Vikare meegroeibedje van Ikea wil, waar ik eigenlijk al weken mijn zinnen op had gezet. Ik had het al bij de Amerikaanse Ikea geprobeerd te bestellen, maar daar was ie helemaal uitverkocht. Een beetje moedeloos werd ik er van, maar... ik ben blij dat ik kan mededelen dat uiteindelijk de ingewikkelste constructie succesvol is gebleken (tot nu toe). Enige weken geleden heb ik namelijk op de koffie van de Nederlandse vrouwen hier een vrouw ontmoet, Jackie. Zij was even tijdelijk in North Carolina, want ze komt samen met haar man in het nieuwe jaar hier naar toe (hij al begin januari, zij na de geboorte van hun tweede kindje, ergens in maart/april). Ik sprak met haar over het Vikare meegroeibedje, en toevallig had zij hetzelfde bedje voor haar dochtertje gekocht. Om een lang verhaal iets korter te maken, ik heb mijn ouders min of meer gesmeekt of ze please please please voor ons naar de Ikea wilden rijden en dan vervolgens een hele rits artikelen wilden kopen (want met een bedje ben je er nog niet, er moet een matras op, en een dekbed en een kussen en hoeslakens en dekbedovertrekken etc etc), en of ze die dan please please please voor ons eventjes naar een dorpje vlak bij Alkmaar wilden brengen waar Jackie nu nog woont, zodat al die bed-spulletjes straks met de huisraad van Jackie en haar gezin mee de oceaan over kunnen. En gelukkig, dat hebben mijn ouders afgelopen zaterdag allemaal voor ons gedaan!! En Jackie heeft ze heel vriendelijk ontvangen met koffie met iets lekkers. Een heel gedoe voor een bedje, maar ik zag echt geen betere oplossing, dus we zijn dus echt super-blij, zowel met mijn ouders als met Jackie en haar man, dat begrijpen jullie.

Dus al met al hadden we deze week echt een heel leuke, geslaagde, gezellige en kersterige week! Ik hoop dat dat voor jullie ook allemaal geldt!
Groetjes, en jullie lezen wel weer van me!