Sinterklaas en Santa Claus

Ja, als je zo de titel ziet, dan merk je al “dat scheelt eigenlijk niet veel…”. En inderdaad, beide mannen met witte baard en rood pak zijn redelijk prominent aanwezig geweest de afgelopen dagen.
(alleen niet tegelijk, hoor, zoals op het plaatje hiernaast dat ik op internet heb gevonden)

Alexander kijkt af en toe het Sinterklaas-journaal op internet, hij heeft zijn schoentje een paar keer gezet (niet zo heel erg vaak – ik denk er zelf vlak voor het slapen van Alexander pas aan, en dan moet ie voor het mooie eigenlijk nog een tekening voor Sinterklaas maken, waar dan eigenlijk geen tijd meer voor is) en af en toe draai ik een Sinterklaas CD. En hij lijkt het allemaal goed te snappen, als ik vraag “Van wie heb je dat kadootje gehad?” zegt hij “Kaa”. En ook van een plaatje herkent hij de Goedheiligman en Zwarte Piet.

Toch heeft hij uiteindelijk eerder kennis gemaakt met de kerstman. Afgelopen vrijdag was hier in Apex het ‘aansteken’ van de grote kerstboom en aankomst van de kerstman, en dat vonden we toch wel erg leuk om naar toe te gaan. Om half 6 begon het en dan is het hier al aardig donker. Er was een koortje dat kerstliederen ten gehore bracht. En daarna werden de lampjes aangestoken. Ik had even een blond moment, want dat had ik natuurlijk even moeten filmen maar in plaats daarvan stond ik met het toestel op foto-stand te wachten tot de lampjes aan waren. Maar goed, jullie moeten maar een beetje je fantasie gebruiken, eerst was de boom donker en toen was ie verlicht. De lampjes gingen aan nadat alle kindertjes “Merry Christmas” hadden geroepen. Heel leuk klonk dat!

Daarna kwam de kerstman aan in een arreslee getrokken door een paard. Dat heb ik dan weer wel gefilmd. Het filmpje is erg donker, als eerste zou je Ruud en Alexander moeten zien aan de rechterkant, dan draai ik naar het pleintje waar de kerstman aankomt.


We zijn even langs gegaan bij de kerstman nadat ie uitgestapt was, en Alexander kreeg een ‘candy cane’ van hem. Alexander vond hem echt heel leuk, hij deed zijn armen wijd open, alsof ie de kerstman wilde knuffelen! En toen we daarna vroegen (wijzend op candy cane) “Van wie heb je die gekregen?”, zei hij “Ker”, dus hij was gelukkig niet in de war door al die Klazen en Clausen die toch wel iets van elkaar weg hebben.

Zaterdag kwam er hier een werkploeg de straat asfalteren. De woningen hier in ons nieuwe wijkje zijn al ‘n jaar geleden opgeleverd, er lag ook wel een straat, maar de putdeksels staken allemaal nog een paar centimeter uit. Dus na het nodige klagen door de bewoners, kwam er zaterdag dan eindelijk een vers laagje mooi zwart asfalt. We hebben met zijn drieën buiten staan kijken, want wat is een betere manier om aan Alexander uit te leggen wat kiepauto’s en walsmachines doen?!
Daarna moest ons huis er aan geloven, en wijzelf dus ook: kerstversiering! Dat is toch een typisch weekendklusje, dus we wilden er niet langer mee wachten, ookal was het pas 2 december. We hebben alleen de buitenkant gedaan, er staat nog geen boom binnen hoor. Maar de lampjes ophangen buiten was al een immense klus, Ruud wilde heel graag de lampjes langs de top van de garage laten lopen. Dus een (heel) lange ladder geleend, en omhoog maar! Zaterdagmiddag tot het donker werd, en zondag weer verder. Het resultaat mag er absoluut zijn. Eerst even wat actie-foto's: En dan hier het resultaat:

Maandagavond ben ik naar Jessy gereden in Morrisville, daar hebben we Sinterklaas gevierd met de Nederlandse dames. Kadootjes van te voren even in de garage deponeren, zodat Piet even later kon bonken op de achterdeur en daar de zak kon neer zetten. Er waren kadootjes voor alle kindjes! Alexander had twee kadootjes: een doosje van Little People met een piraat, een vlot en een schatkistje, en vier doosjes gekleurde klei. Hij vond het allemaal prachtig. En gelukkig heeft ie nog niet de leeftijd dat ie vindt dat Sinterklaas hem te weinig kado’s heeft gegeven (wat we wel zagen bij een van de andere kindjes).
Met de dames hadden we lootjes getrokken. Wel gedicht, geen surprise tenzij je zelf een surprise wilt maken, was de bedoeling. Ik had Helma, de vrouw van een collega van Ruud. Aangezien ik pas op zondag zeker wist wat voor kado ik ging geven (ze had geen verlanglijstje), zat een surprise er zeker niet in. Dus heb ik ’t maar extra mooi ingepakt. Liesbeth, één van de andere dames, had als enige wel een surprise gemaakt, een grote Belgische bonbon voor Helga. Ik heb van SinterHelga een koekepannetje gekregen, pannenkoekmix en een kookboekje. En iedereen kreeg hulp van de kindjes met uitpakken. Wat mij vooral opviel, is dat iedereen echt goede, lange gedichten had gemaakt! Na alle kado’s hebben we met z’n allen gegeten, iedereen had iets klaar gemaakt. Er was erwtensoep, gluhwein, salade, bitterballen (de gehaktballen op de foto zijn dus eigenlijk bitterballen!), banketstaaf en gevulde speculaas. Alles door iedereen zelf gemaakt! Omdat de mogelijkheden voor echt Nederlandse lekkernijen al een beetje waren uitgeput en er nog behoefte was aan iets groente/gezond-achtigs heb ik maar weer de Indonesische gehakttaart gemaakt.

Even wat anders. Met een mengeling van trots en verwondering kunnen we mededelen dat Alexander ondertussen alle Amerikaanse presidenten kent (van zijn placemat). Veel namen komen er erg krom uit en hij heeft wat moeite met namen die met CL beginnen (Clinton en Cleveland), hij gaat dan over op de P. Clinton heet dus iets van Pina in zijn wereldje, maar hij is er wel consequent mee. Hoover noemt ie Hoeper, Truman heet Tubby, Coolidge heet Koelie. Van sommige namen zegt ie maar één lettergreep (Ni = Nixon, Wah = Washington, etc). Hij weet wie de eerste president is (‘Wah’ dus) en de laatste (‘Boe’). Hij probeert Tyler en Taylor echt anders uit te spreken. Hij weet dat er 2x een Bush, 2x een Harrison, en 2x een Roosevelt is, en dat vindt ie heel grappig. Zijn favoriet is Van Buren. Die noemt ie bijna altijd als eerste.
Er zijn dus mensen die zeggen “Geef dat kind een Jip en Janneke placemat!”. Ik weet niet goed hoe ik daar op moet reageren. Die placemats (op de wereldkaart weet ie ondertussen Amerika, Canada, Groenland, IJsland, Brazilie, India, China, Rusland en Australie, en ongeveer waar Nederland ligt) zijn nooit educatief bedoeld geweest. We hebben dus eigenlijk gewoon geen Jip en Janneke placemats, maar op een bepaald moment, toen Alexander zelf ging eten, moesten we toch iets neerleggen. Niemand, wijzelf dus ook niet, had kunnen verwachten dat Alexander zich als een ware bolleboos op die placemats zou storten. Hij vraagt zelf om de placemats, hij wil het echt heel graag weten wat er allemaal staat. Moeten we hem dat ontnemen, omdat het een beetje vreemd is dat een kind van nog geen 2,5 dit allemaal weet? Ik zelf denk dus van niet. We lezen de hele dag door kinderboeken voor, hij kijkt Dribbel en Teletubbies op t.v., hij weet wie Poeh en Dora zijn. Hij is gek op simpele puzzeltjes en zijn Little People-trein. Hij vindt het geweldig om 200 rondjes rond het keukeneiland te rennen etc etc. ’t Is dus niet dat we hem het kind-zijn ontnemen, of wat het ook is dat iemand die het maar vreemd vindt ook zou denken.
En ja, we zijn er trots op dat hij leergierig is, ik hoop niet dat iemand ons dat kwalijk neemt. En we weten ook heel goed, dat er andere gebieden zijn waar hij juist langzamer mee is. Hij zingt geen liedjes, vindt tekenen niet echt leuk, kan nog niet fietsen op zijn driewieler (ik houd mezelf voor dat dat komt, omdat het een ‘chopper’-model driewieler is, dus hij moet naar voren trappen i.p.v. naar beneden, maar misschien houd ik mezelf een beetje voor de gek – hij hoeft gewoon niet zo nodig). En hoe geïnteresseerd hij nu al lijkt te zijn in taal, het praten is nog steeds niet helemaal waar het wezen moet. Het is niet dat we niet genoeg met hem praten, het lijkt alleen of het anders verwerkt wordt bij hem, hij heeft andere interesses. Hij leest liever dan dat ie praat. Met het risico dat het gaat overkomen als opscheppen, zou ik namelijk bijna durven zeggen dat Alexander echt al een soort van leest, op zijn manier. Hij herkent bepaalde lettercombinaties. Hij kan bijvoorbeeld de woorden ‘stop’, ‘warm’, ‘China’ (ja, sorry, van de wereldkaart) herkennen, in elk willekeurig verband of elk willekeurig lettertype. Als een woord begint met dezelfde letters (bijvoorbeeld ‘want’ of ‘child’), roept hij vol enthousiasme ‘warm’ en ‘China’! Het klopt niet, maar hij herkent dus wel de letters voor een deel. Ook de woorden uit zijn magneetjesboek 'leest' hij, want daar staat onder andere 'springen' in en van de week zat Alexander zijn 'kaart van Amerika'-placemat te bestuderen toen ie plots 'spinge spinge!' riep en met zijn hand een op-en-neer-beweging maakte. Had ie Springfield (hoofdstad van Illinois) ontdekt... En zo begint het toch, dat lezen, lijkt me.
Ik vraag me af wat jullie in Nederland hier over denken. Is er iemand die dit herkent, misschien? Soms heb ik namelijk zo het gevoel dat we moeten verdedigen dat Alexander’s interesses zijn zoals ze zijn, alsof dat wij hem stiekem aan het hersenspoelen zijn ofzo....

Dan, als luchtige afsluiter nog even wat beeldmateriaal. Alexander kijkt graag de foldertjes en de krant. Ook dat doet hij op zijn manier... allemaal uitgespreid op de grond dus! En als we dan aan hem vragen of hij alsjeblieft de krant weer even terug wil leggen waar die vandaan komt, krijg je dit als resultaat:En een filmpje van Alexander die met de gisteren gekregen klei speelt:


Dat was het dit keer, ik hoop dat jullie allemaal een leuke Sinterklaas hebben gehad. Nadat Sint vertrekt uit Nederland, doet hij nog even een ‘detour’tje Amerika, 10 december verwachten wij hem hier in ‘t echt, dus kerst en sinterklaas blijven nog even in elkaar overlopen hier. Groetjes!