Fijne kerstdagen en... goed nieuws!

Allereerst willen we iedereen een bijzonder fijne kerst wensen, en bovenal een gelukkig, gezond en leuk 2007!
Wat 2007 betreft, hebben we goed nieuws. Wij hopen namelijk eind juni ons tweede kindje te krijgen!! Wij zijn hier natuurlijk heel erg verheugd mee! Ik ben op het moment van schrijven 13½ week zwanger en hopelijk krijg ik heel snel weer wat energie terug...
Hieronder een fotootje van de eerste echo, deze was rond 8 weken zwangerschap. En ’t geeft niks als je er niks aan ziet, zo in ’t begin is ’t meer gewoon een soort vlek! Maar rechts zie je de ronding van het hoofdje, links zitten de beentjes opgetrokken. Ik heb met 13 weken weer een echo gehad, het was de bedoeling dat er alleen even naar het hartje werd geluisterd, maar deze kleine floepert speelt nu al verstoppertje en liet zich dus even niet horen. Dus voor de zekerheid maar een echo, en daar was baby vrolijk spartelend op te zien. Hier heb ik helaas geen foto’s van meegekregen, maar we vonden het wel heel leuk om te zien, het leek al veel meer op een ‘echte’ baby dan op de echo van 8 weken.
Ik weet niet of Alexander er al iets van snapt, we hebben het er nog niet echt met ‘m over gehad. Maar hij is bij beide echo’s aanwezig geweest, en bij de eerste hebben we ‘m blijkbaar verteld wat er te zien was op dat t.v.tje, want de tweede keer wist ie ‘t: “Baby!”. Er mankeert zeker niks aan zijn geheugen, bleek ook weer toen ik de tweede keer -ruim 4 weken na de eerste afspraak- weer parkeerde bij de gyneacoloog. Hij keek naar het gebouw en zei toen: “Dokter. Mevrouw”. En dat klopt als een bus.

Ik heb de rest van de week weer de gewone dingen gedaan. Dinsdag kwam de Customer Care Representative van de bouwer van ons huis wederom langs voor de 1-jaar-garantie – wederom onvoorbereid! Het is toch niet te geloven. “We lopen gewoon even het hele huis door, dan komen we er wel uit,” zei hij. Ja, dat klopt, want gelukkig had ik zelf nog aantekeningen, maar een beetje chaotisch was het wel, om de haverklap riep ik “Oh, ik herinner me plots nog iets....”. Maar goed, hopelijk gaat er iets gebeuren nu. Zodat we bijvoorbeeld over niet al te lange tijd eindelijk weer eens licht in de slaapkamer hebben, ik noem maar een dwarsstraat.

Woensdag heb ik ’s morgens eerst de stofzuiger opgehaald in Raleigh, bij het Sears Service Center vandaan. Op de terugweg nog een ervaring gehad, waardoor langzaam het besef weer eens bij me binnen sijpelde dat een ongeluk echt in een heel klein hoekje zit. Er reden geen auto’s voor me op de snelweg, toen ik plots iets zag liggen recht voor me. Ik naderde natuurlijk snel (ik reed 60 miles per uur – bijna 100 km/u), al minderde ik direct snelheid en ik zag dat het een ladder was die dwars op beide weghelften lag. Ik hoopte dat de vrachtwagen achter mij de ladder ook had gezien, of in ieder geval dan toch mijn remlichten. Ik reed rechts, en ik kon er gelukkig rechts deels over de vluchtstrook omheen. Er kwam een man aanrennen over de vluchtstrook, iets verderop stond zijn pick-up truck. Hij was dus echt nog maar net die ladder verloren, en nog maar net gestopt, ik was waarschijnlijk de eerste auto die de ladder voorbij ging. En terwijl ik mijn ritje voortzette, realiseerde ik me dat dit een kwestie is van een halve minuut misschien, of anders had ik die ladder misschien wel vol door mijn voorruit gekregen. Dat geeft toch even een vreemd gevoel, alles is nog zoals het altijd was, er is niks aan de hand, maar toch....
Jammer genoeg gebeuren zulk soort dingen hier erg frequent, we zien met enige regelmaat ladders, houten planken, bankstellen, stoelen, matrassen half op de weg of langs de kant van de weg liggen, soms aan gort gereden. Men ziet er blijkbaar niet het belang van in om de boel goed vast te binden, totdat je je ladinkje een keertje verliest....

Donderdagavond hadden we het kerstfeestje van Madern, in het restaurant Xios. Het was een leuke avond, goed verzorgd, we hebben gesmuld, vooral van de soep en het vlees (zo mals en zacht – jammie). Wel jammer was dat er best een hoop mensen blijkbaar geen zin hadden in een feestje en zelfs al voor het toetje vertrokken! Ik heb er echt met verbijstering naar staan kijken, eerlijk gezegd. Twee keer was er een optreden van een buikdanseres, de tweede keer voor een half leeg restaurant. Het had leuk geweest als iedereen na het toetje nog een beetje de dansvloer op had gegaan (al was de d.j. wel erg slecht), maar uiteindelijk hebben er niet meer dan 5 vrouwen (inclusief ikzelf en de buikdanseres!) staan dansen. Okay, een dansende man op de foto, maar die kwam alleen maar even langs en heeft nog geen minuut staan bewegen, dus die telt niet mee... ;-)

Hier wordt 'The Electric Slide' gedaan, een soort Amerikaanse Macarena. Ik ben nog niet genoeg ingeburgerd na ruim 5 jaar, want ik kan 'm nog steeds niet (al doe ik hier dus wel een poging).
Tijdens het eten werden er prijzen verloot, kleine dingetjes als pennen maar ook gift certificates voor restaurants en winkels. En Ruud heeft aangekondigd dat ik zwanger ben. We hadden een gezellige tafel, we kunnen het altijd goed vinden met Pavel en Brooke, en ook bij ons aan tafel zat Ruud’s nieuwe PZ-medewerkster Kimberly, met wie ik nu eindelijk kennis heb kunnen maken, met haar man Stephen. Ik vond het al met al een leuke avond, die met meer gezellige mensen erg geslaagd had kunnen worden... Je hebt ’t niet altijd voor ’t zeggen, hè.

Aanstaande dinsdagavond komen mijn ouders, we hebben er super-veel zin in. Alexander zegt elke dag weer nieuwe dingen, niet alles even duidelijk, maar ik kan niet wachten tot ze hem kunnen horen brabbelen! En ik hoop als ze een paar dagen ondertitels er bij hebben gehad van ons, dat ze hem dan snel ook goed kunnen verstaan (al snap ik er een enkele keer zelf nog niks van, hoor).

Nogmaals heel fijne kerstdagen – jullie hebben er één meer dan wij (al had Ruud de vrijdag na het feestje vrij), dus geniet er van! En mocht het er door de drukte als mijn ouders er zijn even niet van komen om te bloggen, dan wensen we jullie alvast een heel gezellig Oud & Nieuw! En nog even als antwoord op Leo en Ingrid’s eerdere vraag: ehh, nee, geen vuurwerk hier, en niemand gaat hier ook gezellig om 12 uur de straat op (en we verwachten overigens ook geen sneeuw binnenkort, maar dat terzijde). Vuurwerk kan je het dichtste bij in South Carolina kopen, maar dan mag je er nog niks mee hier, dus dat heeft geen nut. Vuurwerk bewaren de Amerikanen voor the 4th of July, dan is het ’s avonds tenminste lekker warm... ;-)