Voetbal?

Nee, over het voetbal ben ik snel uitgesproken… Kan wel vertellen dat we weer met heel wat in ’t oranje gehulde mensen naar Woody’s sportcafe (leuke site) waren gekomen voor de wedstrijd Nederland-Rusland, en we weten allemaal hoe dat is afgelopen. Ik was mijn fototoestel vergeten dus geen sfeerplaatjes van toen we allemaal nog (een beetje) hoop hadden. Ik baalde eigenlijk van de verlenging (alhoewel ik natuurlijk wel wilde dat ‘onze jongens’ in de verlenging plots heel goed zouden worden en volop zouden scoren), want we zouden naar Jackie en Frank gaan voor een barbecue ter ere van Frank’s verjaardag en daarvoor waren we al laat. Gedurende de wedstrijd werd er op t.v. al gewaarschuwd voor enorme onweersbuien, en ja hoor, tijdens de verlenging barstte het los. Het kwam met bakken en bakken uit de hemel. Het water kolkte meteen, het leek wel een snelstromende rivier buiten direct naast de stoep – daar waar de auto’s geparkeerd stonden. Die stonden echt een paar centimeter met hun wielen onder water, en dat in een kwestie van misschien 10 minuten. Omdat we niet nog langer op ons wilden laten wachten, zijn we toch naar de auto gegaan, door de centimeters diepe ‘rivier’ tot enorm ongenoegen van Alexander die het waterpeil nog verder deed stijgen met zijn tranen. Gelukkig had hij ook heel wat ‘rivier’ in zijn (oranje) sokken mee de auto ingenomen dus uiteindelijk bleef het waterpeil min of meer gelijk. We waren letterlijk helemaal doorweekt van het in de auto zetten van kinderen en kinderwagen, wat natuurlijk weer resulteerde in een zwaar beslagen auto. Je hebt hier ook nooit gewoon saai gemiddeld weer, hè, alles moet hier altijd in extremen.

Op weg naar Apex klaarde het weer op, en eenmaal bij Frank en Jackie was het helemaal droog – nog wel! Lekker nog even buiten gezeten en net toen we ook een hapje wilde eten onder hun partytent, begon het hier ook te gieten. Met de kinderen maar even naar binnen voor de zekerheid, maar gelukkig bleek het hier uiteindelijk niet zo hevig te gieten als eerder in Cary.

Ook bij Jackie en Frank mijn fototoestel niet mee, dus... geen foto’s. Dan maar wat ballonnen voor Frank....

Wel nog wat foto’s van thuis:
Alexander luistert muziek en Quinten kroelt de vloer. Quinten heeft zoals ik eerder schreef de keukenkastjes ontdekt en hij vindt het heel leuk om van alles er uit te halen, dingen in elkaar te doen, dingen er weer uit te halen (en soms gaan er ook keukenkastjesvreemde dingen mee, zoals bijvoorbeeld sokken) etc etc

Nog een leuke mededeling, of eigenlijk twee: afgelopen donderdag zijn er twee jongensbabies geboren! Eerst Siewert Jochum, zoon van mijn oom, Peter, en zijn vrouw Marjet. En iets later op de middag Tygo Wessel, zoon van Marco en Sandra en broertje van Lucas. Beide gezinnetjes gefeliciteerd!

En afgelopen zaterdag maar dan – wat was het - 25 jaar geleden? ;-) is er ook een babyjongetje geboren, genaamd Leo, wiens verjaardag we natuurlijk niet vergeten zijn, alleen de bijbehorende kaart wel, en we zijn zelfs te laat voor een beetje behoorlijke te-laat-kaart. Sorry Leo!! Nog van harte!

Dit was het denk ik voor nu, we zijn druk bezig met het invullen van diverse details van de reis die we voor volgend jaar op de planning hebben staan (8 weken rondreis Amerika), en het lijkt er op dat we een deel van deze reis alvast dit jaar gaan doen! Dus daar zijn we ons nu in aan het verdiepen, wordt vervolgd...

Groetjes!

P.S. dit is blogbericht nr. 99.... volgende week op Quinten’s verjaardag nr. 100!!

P.P.S. al googlend kwam ik nog twee leuke plaatjes tegen die ik jullie niet wilde onthouden. Ze slaan verder helemaal niet op bovenstaand stukje, maar die van de 'gas prices' is jammer genoeg wel herkenbaar (de prijzen zijn nu 4x zo hoog als ongeveer 6 jaar geleden...)!

Driewerf hoera!

Nou, dat “hup Holland” van mij in het vorige blog-bericht heeft duidelijk geholpen! Dat ging even goed zeg, die eerste twee wedstrijden van Nederland!
Na de eerste wedstrijd maar vóór de tweede wedstrijd werd er ook nog gejuicht in huize Bot vanwege Ruud zijn verjaardag.

De kadootjes die hij heeft gekregen zijn bijna allemaal motor-gerelateerd: een TomTom van mij, een TomTom-opberghoesje van Alexander, een anti-kras-schermpje voor de TomTom van Quinten en een (officieel nog wel aan te schaffen) motortasje van mijn ouders. Hij heeft ook een mooi boek gekregen van de familie Tomasouw (Jackie c.s.) over hoe je rugklachten kan verminderen. Ook nog wat kaarten uit Nederland natuurlijk, en zowaar nog best veel die precies op de juiste dag aankwamen ook! Goed getimed dus! Ruud geniet van zijn verjaardagstoetje bij restaurant Xios.

En toen vrijdag dus weer een wedstrijd. Dit keer was er een mailtje uitgegaan van de Nederlandse club hier, op aanraden van Ruud, om met z’n allen te gaan kijken bij een sportcafé, en daar hebben best veel Nederlanders gehoor aan gegeven. Je voelt je wel even een beetje bekeken als je daar aankomt, in je oranje kloffie tussen de Amerikanen, maar zoals gezegd, de opkomst was leuk, we waren met zo’n mannetje of 30. Wel lastig, zo veel schermen, af en toe werd ik afgeleid door wat er op andere zenders te zien was (totdat het ge-ooooeeehhh en ge-aaaaaahhhh van de Hollanders me weer bij de les bracht)....En de wedstrijd was natuurlijk geweldig! En wat leuk was, was dat Alexander op een gegeven moment met zijn kleine stemmetje "Holland" riep, en dat de volwassenen hier op reageerden met "Holland!" en dat een paar keer achter elkaar.
Diezelfde avond had Jackie mij uitgenodigd mee te gaan naar een modeshow, “Apex, The Peak of Fashion Summer 2008”. Nou is dit wel een grappige naam, want zo modebewust zijn ze hier niet over het algemeen. Maar zoals ik al eerder schreef, downtown Apex wordt steeds leuker, en nu is er ook een fraaie boetiek bijgekomen met best leuke, modieuze kleding. Deze boetiek, samen met nog wat winkel, had deze modeshow georganiseerd, in het nieuwe koffieshopje “Common Grounds”, en het was verfrissend eens zo’n modeshow te zien hier in ons ‘durp’. Het was niet al te professioneel, maar wel gewoon leuk. En halverwege zag ik plots een bekend gezicht voorbij paraderen (in overigens niet de mooiste outfit).... wie is dat ook al weer? Normaal heeft ze een bril op, nu niet.... Ooooh ja, mijn buurvoruw van 2 huizen verder!! Zij had mij ook gezien en ten overstaan van iedereen enthousiast begroet, wel grappig. Even later kwam ze voorbij met zonnebril.Na de modeshow zijn Jackie en ik nog naar de betreffende boetiek geweest waar wat hapjes e.d geserveerd werden en waar iedereen de modeshow-artikelen kon passen en kopen. Ik heb vooral een beetje rondgeneusd en ideeën opgedaan, Jackie heeft twee heel mooie topjes gekocht.

Zaterdag waren we uitgenodigd voor een barbecue bij een collega van Ruud thuis, dit ter ere van het afscheid van een andere collega (die er natuurlijk ook was met haar familie, evenals een andere collega met aanhang). Was heel gezellig. Er was een leuk zwembad in de achtertuin, maar uiteindelijk toch maar besloten niet te zwemmen, het is zo’n gedoe met kleine kinders. Jullie zullen ons wel voor gek verklaren, met een zwembad in de wijk, al twee keer een barbecue elders waar een zwembad kant en klaar voor het inspringen lag, plus een groot meer redelijk in de buurt en met deze temperaturen - maar we hebben dit jaar dus nog niet gezwommen! We zijn het gewoon niet waard joh, zo’n klimaat als dit... ;-)

Dit was het voor deze week, en voor de rest van de wedstrijden (omdat het zo goed hielp de vorige keer): Hup Holland!
Groetjes!

Warrum

Okay, voordat ik ‘t probeer uit te leggen, kijk eerst even naar de foto, dan praten we verder.Dit was in de schaduw. Nu dat we hebben vastgesteld dat het inderdaad warm is hier, hoef ik vast niet meer te vertellen dat alles hier in een iets langzamer tempo verloopt deze dagen. We komen als het niet hoeft niet buiten, want je gaat van je graadje. Als de zon voor staat, brand je letterlijk je handen aan de deurknop, dus nog een reden om binnen te blijven.

In deze hitte had Alexander een verjaardagsfeestje – buiten. We hebben dus even getwijfeld of we wel zouden gaan, er was zelfs een officiële ‘heat warning’ afgegeven. Het feestje was van een jongetje van school, eigenlijk wist ik helemaal niet wie het jongetje was. En ik zou het zo sneu vinden als er weinig kindjes op zijn feestje zouden komen. Omdat Quinten sliep en we hem bovendien al helemaal niet buiten wilden hebben, ben ik samen met Alexander geweest. Een paar van mijn zorgen waren ongefundeerd: er mocht ook binnen gespeeld worden, en kindjes zat!!! Het hele huis krioelde van de kinders, het oudere zusje van het jongetje (Carson heet ie) bleek ook haar feestje te vieren. Ik kende natuurlijk niemand, en Alexander leek ook Carson en een ander jongetje van school niet te herkennen, of hij wilde in ieder geval niet echt met ze spelen. Dus met zijn tweetjes gingen we het huis door, hier wat drinken, daar wat beleefd praten, nog wat eten. En spelen dus. Er was een speelkamer in wat vroeger de garage was. En plots werd het me duidelijk: Alexander heeft helemaal niet te veel speelgoed! Ik voelde me gewoon schuldig, die arme Alexander. Want dat dacht ik wel eens, dat hij te veel speelgoed heeft, we willen hem niet verwennen tenslotte. Maar in deze speelkamer lag voldoende speelgoed voor wel 10 kinderen – terwijl er toch maar 2 kleine kinderen en 1 groter kind (tiener) in het huis woonden. Zooooo veeeeeel speelgoed. Kasten en kasten en kasten vol. Plastic bakken. Rekken aan de muur. Extra bergruimte boven de kasten. Het hield niet op. En Carson en zijn zusje hebben hun hoeveelheid speelgoed met de kado’s voor dit feestje nog weer extra aan kunnen vullen ook waarschijnlijk. Alexander heeft helemaal zelf een hamburgertje gescoord (ik had 'm richting hamburgers gestuurd en gezegd dat ie er zelf netjes om eentje moest vragen - zo schattig is dat ie dan aan iedereen die hij onderweg tegenkomt vraagt of hij please een hamburger mag hebben)!

Waar Alexander thuis graag mee speelt, is een ding dat wij zijn ‘computer’ noemen, en dat is echt een groot succes. Het is dus een ding (Vtech Whiz Kid Learning System) waarbij verschillende bladen zitten die je kan verwisselen. Het werkt op batterijen, en elke ‘pagina’ heeft verschillende activiteiten. Een stem vraagt om bepaalde dingen te doen, iets aan te wijzen, een lijn te volgen, een letter te schrijven etc etc, en er zit een speciale pen bij waarmee je dan kan uitvoeren wat er gevraagd wordt. Er zitten allemaal liedjes en verhaaltjes bij, en je kan dus bijvoorbeeld ‘finish the story’ doen, waarbij de stem voorleest en dan plots stopt en dan moet je het woord aanwijzen wat dan aan de beurt is. Of je moet zogenaamd kleuren mixen, je kan alleen geel, rood of blauw aanwijzen, maar de stem vraagt om oranje (leuk aangekleed, want dit is dan bijvoorbeeld een ijsjesmachine die de kleuren mixt). En je kan rekensommetjes maken. Van alles zit er op! Als je het goed doet, dan hoor je “well done” en “excellent” enzo (dus niet dat er een oranje ijsje uit komt rollen...). Als je het fout doet, zegt de stem “Oh-oh, almost” of “It’s okay, maybe next time”. Het is voor 3 tot 6 jaar, dus sommige dingen zijn moeilijker dan andere dingen. Heel gevarieerd. En echt het grootste speelgoedsucces tot nu toe, hij is er nog lang niet op uitgekeken. En mocht dat binnenkort toch gebeuren.... we hebben voor zijn verjaardag alvast een aanvullingspakket liggen! even nadenken.... blad verwisselen

Quinten vindt het erg leuk om gefotografeerd te worden, of misschien eigenlijk juist niet. Feit is, zodra ie een camera ziet, dan komt ie er op af. En dat levert dan zulke plaatjes op: Hij vindt Droppie de poes ook erg leuk. Zie de fotoreeks. “Hey Droppie! Zit jij aan de andere kant van pappa?”
“Ik kom wel even naar je toe.”
nose dive...
“Hè, waar is Droppie nou?”

Ik schreef de vorige keer dat Quinten op zijn knietjes ging zitten in voorbereiding op het kruipen. Nu blijkt dat dat niet wat zijn doel was. Want eenmaal op zijn knietjes laat ie zich een beetje opzij vallen, zodat ie weer kan gaan zitten. Oh.... was dat het? Het kruipen laat dus nog even op zich wachten. Jammer, want je wilt niet weten hoe zijn shirts eruit zien van al dat gebuikschuif, haha!

En tenslotte nog een foto van Quinten en Alexander in een ondertussen karakteristieke houding. Quinten zit met zijn vlerkjes aan de video (danwel DVDspeler), Alexander dweilt vlak bij hem op de vloer, klaar om Quinten weer op de een of andere manier het slechte voorbeeld te geven. Want zo gaat het hier tegenwoordig. Alexander zit bijvoorbeeld aan de knopjes van de video (deed ie voorheen nooit), Quinten ziet dat en doet hem na, en Alexander roept “Mamma, Quinten zit aan de video!”. Dit belooft wat voor later! Op deze manier heeft Quinten ook al de open haard, het luchtrooster van de airco en de deurtjes zonder kinderslot in de keuken ontdekt.... Leuk, zo’n grote broer!

Daar staan gelukkig ook mooie momenten tegenover. Zoals vanmorgen, toen Alexander de bodylotion had ontdekt, met handpompje. Eerst zijn eigen handjes ingesmeerd, en vervolgens bedacht ie dat mijn benen ook wel wat bodylotion konden gebruiken. Dus heeft ie (op zijn manier) mijn benen helemaal ingesmeerd! Lief he? Of als ik ongemerkt “Wat?” zeg tegen Alexander en hij me verbetert “Mamma, je moet “wat zeg jij allemaal?” zeggen, niet “wat?”” Of als hij ’s ochtends zegt “Wat heb jij een mooie (beschrijving van het) shirt aan!” of als hij zegt “Pappa, ik vind jou zo liehief! Zal je dat nooit vergeten?” En de leuke babymomenten met Quinten natuurlijk, zoals wanneer ie heel erg giegelt als we z’n buikje zoenen!

Dit is het weer voor deze blog. Over een uurtje ongeveer begint Nederland-Italië, dus: Hup Holland!!

P.S. donderdag is Ruud jarig. Dit jaar allemaal iets harder zingen dan vorig jaar, want toen konden we het niet horen... ;-)