Betere week

Het gaat al een stuk beter met Ruud. Op maandag na heeft hij de hele week gewoon gewerkt. Vrijdag kon hij zelf zijn sokken aan doen en zijn veters strikken. Zaterdagmorgen heb ik kunnen sporten en heeft Ruud zelf de kindertjes uit bed gehaald. Dus dat gaat allemaal voorspoedig. Ik heb wel (voor de tweede keer) het gras gemaaid, na het sporten was ik toch bezweet, dus dat kon er nog wel achteraan. Wel leuk dat de buren dan komen vragen hoe het met Ruud gaat (veel mensen hadden de ambulance gezien), of ze nog iets voor ons kunnen betekenen enzo.

Ruud had natuurlijk eigenlijk een motorrijcursus vorige week, die dus niet door kon gaan vanwege de rugklachten. Het afronden van de cursus staat gelijk aan het halen van je praktijkexamen, dus dat zag Ruud natuurlijk wel zitten. Aangezien hij toch wel graag legaal de weg op gaat, is hij toch maar een ‘learners permit’ gaan halen, dit is je theoriebewijs waarmee je ook meteen legaal de weg op mag voor een bepaalde periode. Was dus weer eventjes leren, maar hij kon toch weinig anders de afgelopen week, dus hij was meteen geslaagd.

Christina had voor zaterdagavond een “Girls’ Night Out” voorgesteld en ik wist eigenlijk eerder niet of ik wel kon komen vanwege Ruud. Omdat het zaterdagmorgen allemaal goed ging met de kindertjes heb ik haar gebeld die middag en ’s avonds Isabel opgehaald en naar Christina gereden, waar Kristi ook naar toe kwam. Vanaf daar met z’n allen eerst even naar de bioscoop waar we alvast kaartjes hebben gekocht voor mij en Isabel (Christina en Kristi hadden ze online al besteld) voor de “Sex and the City” film, die afgelopen donderdag in premiere was gegaan. Daarna lekker uit eten, Nancy en dochtertje Ava ontmoetten ons in het restaurant “Bentley’s” – omdat ze geen oppas had kon ze niet mee naar de film maar wilde wel graag mee eten. Ik was nooit eerder in dit restaurant geweest, maar ik heb heerlijk gegeten, echt een aanrader.
Daarna dus naar de film! Ik heb de serie “Sex and the City” nooit gevolgd, maar wist wel enigszins wie de karakters zijn en wat hun interesses zijn. De film gaat verder waar de serie eindigt, maar was ook goed te volgens voor wie nooit de serie gezien heeft. Ik vond het een leuke film, af en toe flink gelachen (maar ook een traantje weg gepinkt, zo ben ik dan ook wel weer). Wel een beetje vreemd, er werd met twee standaards gefilmd, voor wat betreft het eerste deel van de titel. Sommige stukken konden rechtstreeks uit die industrie komen die bekend staat om harde en zachte type films (wat zeg ik dat taktisch), en dan bedoel ik gelukkig nog wel de zachte variant (al was het vast af en toe ‘shocking’ voor de gemiddelde Amerikaan). Andere delen in de film waren echter een beetje preuts, er was een scene waar na afloop het heerschap nog een pantalon aanhad, zonder kreukels, met de riem nog vast. Die acteurs hadden vast iets meer onderhandelingspositie....
Zondag verder opgeruimd waar we zaterdag al mee begonnen waren. Ik heb bijvoorbeeld oude administratie uitgedund, wat in 3 ordners zat, past nu in 1 ordner. Oude informatie weggedaan over ‘home decorating’ want dat zag er zo verouderd uit, die stijlen kunnen alleen nog maar in Amerika ;-). En meer van zulk soort zooi weggedaan. Dat ruimt, stukje bij beetje, lekker op.

Daarna met de jongens naar de speeltuin. Ik had er eentje op internet gevonden waar we even wilden kijken, maar die viel wat tegen. Eén speeltoestel, wel weer net wat anders dan bij andere speeltuinen, dus Alexander daar even laten spelen. Het was wel superwarm, kijk maar naar de zweetdruppeltjes op Quinten’s neus (die in de schaduw stond). En er stond een bordje wat vast niet bij Nederlandse speeltuinen staat:
Wat?! Mag m'n vuurwapen niet mee naar de speeltuin?
Daarna zijn we een stukje door gereden naar een bekende speeltuin, waar Ruud alleen nog nooit geweest was. Terug gereden via Apex Barbecue Road (ja, zo heet deze straat echt, vandaar dat ik ’t even opschrijf) waar we op de heenweg al wat verlaten en vervallen bouwsels hadden gezien die ik even op de foto wilde zetten. Want alles blijft hier gewoon maar staan, ingestort en wel, en niemand die er om maalt. Eigenlijk hoort het gewoon een beetje bij het landschap hier, zulk soort bouwsels.

Kijk, er staat zelfs nog een t.v. op de porch.Ik liep wat verder om een schuur op de foto te zetten, toen ik een heel zacht muziekje hoorde. Tingelingeling. Hmmm, zou er toch nog iemand wonen? Verder geen huizen te bekennen. Tingelingeling. ’n Beetje elfachtig klonk het. Ik kreeg plots zo’n visioen, alsof ik in een horrorfilm was beland waarbij niksvermoedende fotograferende meisjes (danwel vrouwen) op klaarlichte dag door een zacht muziekje naar een verlaten schuur worden gelokt, en toen... dacht ik bij mezelf, “Weet je wat, ik hoef geen close-up van die schuur.... ik ga lekker terug naar de auto!” Toen ik bijna bij de auto was, werd het raadsel van het tingeling-muziekje onthuld. Er reed een ijscowagen voorbij. A-ha. Toch een geruststelling, je zou er bijna slecht van slapen! ;-)

Daarna naar de Golden Corral. We zijn altijd vrij lui in het weekend, er gaat echt geen weekend voorbij zonder dat we niet minstens één dag ergens eten of iets afhalen. Omdat we geen potje bij ons hadden voor Quinten, hebben we lekker eten voor hem aan het buffet gehaald: aardappelpuree, mais,wortel – prakken maar en hij heeft zitten smullen! Wijzelf trouwens ook, de saladebar is daar altijd een groot succes, en als je met een flink bord salade begint, heb je tenminste nog het idee dat het niet zo heel ongezond is.De toetjes (van het 'chocolate fixation station') zijn echter ook altijd onweerstaanbaar, zoals uit onderstaande foto blijkt. Maar ik heb niet alles op hoor, het is vooral van alles 1 of 2 hapjes nemen, gewoon om lekker even te proeven!

Nog twee foto’s van Alexander, die zich bezig houdt met zijn oude vertrouwde hobby (folders lezen) en met een nieuwe favoriet, schrijven.Ik vroeg of hij een brief wilde schrijven, helaas schrijft hij met zulke koeieletters, dat ik besloten heb de ‘brief’ maar niet op te sturen (want 3 vellen vol), en bovendien wist ik eigenlijk niet aan welke van de twee oma’s ik ‘m dan moest sturen, want toen ie klaar was stond er “Hallo liefe oma” – ja, hij heeft voor het grootste deel zelf verzonnen welke letters er moesten komen, vandaar dus de ‘f’!

Tot de volgende blog, groetjes....