Auw & Wow

Ja, ik ben een dagje te laat met de blog, ik weet 't. Maar gisteren was het Memorial Day, dus Ruud was vrij van zijn werk. Op deze dag herdenken de Amerikanen de oorlogsslachtoffers, de veteranen en de POW's en MIA's (prisoner of war/missing in action).
En wij persoonlijk konden op deze dag onze trouwdag 8 jaar geleden herdenken!

Zelfs als het geen Memorial Day was geweest gisteren, had Ruud denk ik toch wel thuis geweest, want het zit weer helemaal niet lekker met z'n rug. Zo'n 10 maanden lang ging het echt verbazingwekkend goed, maar dat het altijd een zwakke plek blijft, bleek vorige week dinsdag. Ruud haalde de grasmaaier uit het hok onder het huis en duwde die het heuveltje van het grasveld op, en plots voelde ie dat dat niet goed ging. Dinsdag en woensdag een beetje rustig aan gedaan. Donderdag langs het Carolina Back Institute voor een shot en medicijnen. Vrijdagmorgen zou hij nog even gaan werken en dan 's middags naar Smithfield voor zijn motorrijlesweekend. Hij stond onder de douche toen het er heel erg in schoot, ik lag nog in bed en hoorde hem plots kermen van de pijn. Ik snelde naar hem toe, en hij kon alleen nog maar uitbrengen "ik wil liggen", dus ik heb hem geholpen op de vloer van de badkamer te liggen. Voeten nog half in de douchebak. Wat handdoeken gepakt en geprobeerd die een beetje onder hem te leggen, want in je naakie op een tegelvloer is ook niet prettig, zelfs al had je geen rugklachten. Hij werd helemaal duizelig en bleek, dus ik dacht "Oh jee, daar gaan we weer, die raakt buiten westen" maar gelukkig viel dat mee. Hij kon alleen geen kant meer op. De dokter gebeld waar hij de dag er voor geweest was voor zijn rug, en daar zeiden ze heel lakoniek "Als hij niet kan opstaan, moet je een ambulance bellen." Dus eerst Jackie gebeld en wat ingesproken op haar mobiel, daarna 911 gebeld. Ondertussen Ruud sokken en ondergoed aan weten te doen, hij had al een badjas over hem heen liggen tegen de kou (niet dat het koud is hier, maar ik zei al: naakt op een tegelvloer, brrr). Ruud had gevraagd om geen sirenes. Alexander was ondertussen ook wakker, dus die kon mooi de wacht houden, en die riep al snel "daar is de ambulance!"
Ik had verwacht dat ze Ruud zouden vastzetten op iets, een speciale brancard of iets dergelijks, om te voorkomen dat de wervel er nog verder uit zou schieten, maar niks van dat alles. Ze hielpen hem gewoon overeind, en omdat het 2 sterke mannen waren, kostte het Ruud geen enkele kracht en werd zijn rug ontzien. Hij werd de trap af geholpen en buiten op de brancard gezet. Alexander en ik zwaaiden de ambulance uit.
Quinten werd vrij snel wakker en om een uur of half 10 was Jackie bij ons. Echt geweldig dat ze ons kon helpen, zo fijn om iemand te hebben die je kan bellen en die er voor je is. Terwijl Jackie op alle kinders paste, ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Ruud lag nog op de eerste hulp, hij had inmiddels nog een shot gekregen en valium - dat hielp niet, dus daarna nog een andere pijnstiller, en die werkte gelukkig wel. Hij had de dag ervoor al prednisone voorgeschreven gekregen, maar hij had nog niet de kans gehad daar mee te beginnen. Nu dus wel, en die zou het klusje moeten klaren, daarbij geholpen door pijnstillers en spierverslappers. En hopelijk houdt dit in dat er geen tweede operatie nodig is, waar we wel even bang voor waren.
Ik kon hem na een uurtje mee nemen, nog even langs de apotheek voor die nieuwe zeer goed werkende pijnstillers, en toen dus naar huis. Daar raakte ie weer bijna buiten westen, ik herken de symptonen ondertussen een beetje jammer genoeg, maar hij wist zichzelf op bed te krijgen en daar heeft ie een groot deel van het weekend doorgebracht. Geen motorrijlesweekend dus!

Omdat Ruud eigenlijk alleen kan liggen of lopen, en zitten hem veel pijn doet, zijn we maandagavond (toen het al weer wat beter ging) voor onze trouwdag dus naar een restaurant gegaan waar je zelf je eten moet halen bij het buffet. Daar bestaan hier een aantal soorten restaurants van, dit keer kozen we voor Sweet Tomatoes.

Nu nog even over naar de wow-factor van dit bericht: het concert van Duran Duran vorige week woensdag! Nancy had het al maanden geleden voorgesteld, maar er waren verder niet zo veel mensen enthousiast. Door familieomstandigheden is Nancy er ook niet meer aan toe gekomen verder rond te mailen om te kijken wie er mee wilde en ze had dus ook nog geen kaartjes besteld. Vorige week maar weer eens ter sprake gebracht, zij wilde zelf nog steeds graag en haar man Jason ook, dus we besloten met z’n drietjes te gaan. Nu nog kaartjes regelen. Gelukkig konden we via Craig’s List aan kaartjes komen. Helaas bleek op de dag zelf dat het meisje van wie we ze zouden kopen pas heel laat vanuit Greenville zou vertrekken en pas na 8-en in Cary zou aankomen (terwijl het hek om 6 uur open ging en het voorprogramma om 7 uur begon). Dus Nancy en Jason zijn gewoon naar het Amphitheater gereden en daar hebben ze 3 geweldige kaartjes gekocht van iemand die ze kwijt moest. Ik kwam wat later, en het bleek dus dat we stoelen hadden helemaal vooraan. Voor nog minder geld dan dat de goedkoopste kaartjes oorspronkelijk in de verkoop waren! Goede deal zeg! Ik weet niet of het bij alle concerten in Amerika zo is, maar het Amphitheater is in ieder geval zo ingericht dat je helemaal vooraan bij het podium een gedeelte hebt waar stoelen kunnen staan. Daarachter is een groot grasveld waar je gewoon kan gaan zitten waar je wilt, op een kleed of op zelf meegebrachte stoelen.
Het was echt een supergaaf concert! Simon LeBon zijn stem was ook echt even goed als op de platen.We zaten natuurlijk lekker vooraan, dus we konden ook goed de gezichtsuitdrukkingen zien enzo. Ik kende alleen diverse liedjes niet, ik heb een paar jaar niet goed opgelet en ook de nieuwste CDs niet gekocht (ik weet niet eens hoeveel ik er mis – ennehh... ik heb niet eens zo veel CDs, mijn collectie stamt nog uit de tijd van de LPs!). Wat wel grappig was, en ook een beetje genant, ik kon goed merken dat ik vooral met Duran Duran meezong toen ik nog erg jong was, toen mijn Engels nog niet zo goed was. Want ik realiseerde me dat ik bij diverse, toch wel bekende liedjes eigenlijk alleen maar in een soort half Engels/half fantasietaaltje kon meezingen, en hopelijk is dat niemand opgevallen, hahaha!
Ik heb alleen foto’s en filmpjes met m’n mobiel gemaakt, geen geweldige kwaliteit dus, maar fototoestelen waren niet toegestaan en ik durfde ‘m niet mee naar binnen te smokkelen.
Fotootje van mij en Nancy is een beetje raar, ik had nog een betere gemaakt maar die heb ik per ongeluk gewist bleek achteraf. Maar toch, voor het idee:Een collega van Ruud is ook nog geweest met z’n vrouw, ik heb ze niet gezien maar zij heeft er ook over geschreven op haar blog en haar foto’s zijn een stuk beter (vast wel haar fototoestel meegesmokkeld!).

Verder over deze week geen nieuws geloof ik, wel een serie foto’s van Quinten gemaakt. Hij gaat steeds vaker op zijn knietjes zitten, dus het kruipen zit er aan te komen lijkt het. Alleen elke keer als ik er een foto van wil maken, gaat ie weer op z’n buik liggen, dus dan maak ik daar maar een foto van. Uiteindelijk toch 2x geslaagd voor een knieën-foto.
Hierbij weer een slideshow, druk op het kruisje rechtsboven als je geen foto’s ziet.

En nog een foto van de twee boys samen.Groetjes!!