Stiekeme lifter

Gisteren (zondag) waren we met z'n drietjes op weg naar Crossroads Plaza, we wilden wat posters laten inlijsten, dus even langs bij Michaels en A.C. Moore om prijzen te vergelijken. Toen we op weg naar huis wilden, bleek dat we niet met zijn drietjes waren, maar met zijn viertjes! We hadden een stiekeme lifter, die zich op de achterbank had verstopt! Is dat niet onze hagedis van eerder uit de tuin...?!
Hij zag er niet meer zo fris groen uit, eerder een beetje pips bruin, kan zijn dat ie trek had in een lekker groen blaadje, want toen we er even over hadden nagedacht, kwamen we tot de conclusie dat de hagedis al sinds de dag ervoor in de auto had moeten zitten, toen hebben de deuren open gestaan omdat Ruud bezig was geweest mijn auto te poetsen (de schat).
Het kan ook zijn dat de pips bruine kleur een camouflage-poging was, maar dat ie geen achterbank-grijs in zijn kleurenpalet bleek te hebben. Hoe dan ook, met Meneertje Hagedis (anolis carolinenses, volgens kenner Leo) op de achterbank naar huis gereden en eenmaal daar heb ik hem met wat moeite te pakken gekregen en weer terug gezet op de plant waar we voor het eerst kennis met hem hadden gemaakt.
(oh, wacht, ik lees nu nogmaals Leo's reactie van een poosje terug, en aangezien deze hagedis bruin was, kan het toch een andere hagedis zijn geweest, namelijk een vrouwtje.... eh, nou ja, dan heeft onze groene (mannelijke) hagedis er vanaf gisteren een vriendinnetje bij...als dat maar goed gaat - hebben we straks 100 hagedissen)

Dan even iets heel anders. We kregen zaterdag een mailtje van Ruud zijn broer/schoonzus over onze neef Martijn (ik wilde 'neefje' schrijven, maar ergens klopt dat gewoon niet meer....). Martijn gaat van 28 september tot en met 5 oktober namelijk Nederland vertegenwoordigen op de Special Olympics European Youth Games in Rome (zie o.a. evenementen->internationaal->aankondigingen). Hij gaat daar 25m school zwemmen en 50m vrijeslag. We vinden dit toch wel even super van Martijn en we zijn bij voorbaat dus ook al hartstikke trots op hem! Wij hebben de website van de Special Olympics dus al opgeslagen bij onze favorieten om de verrichtingen van Martijn en de ploeg in de gaten te houden (want reken niet op Studio Sport...).

Verder hebben we weer veel gewerkt. Vorig weekend in de tuin, dit weekend nog her en der wat dozen in huis uitgepakt (want feitelijk wonen we nog niet zo lang hier, vanwege de 3 maanden Nederland natuurlijk) en Ruud is nog verder bezig geweest in de garage. In de tuin hebben we vorige week dood gras weggeharkt. Nou, geloof mij, dat alleen is al ongeveer een fulltime 2-persoons weekend klus. Ruud heeft uiteindelijk maandag maar vrij genomen om nog verder te kunnen met wat we nog meer wilden doen, namelijk bijmesten en -zaaien. Het gras is heel oneffen aangelegd, dus veel stroken moesten eerst opgevuld worden met aarde.

Zondag (de 17de) zijn we nog even bij Fred en Christina en kleine Zachary langs geweest. Zachary was op dat moment bijna 3 weken oud, maar toch nog steeds wel lichter dan Alexander toen die geboren werd (en die was al niet echt een zwaargewicht), dus echt een klein poppetje nog, die Zachary.
Ook eerder vorige week heb ik foto's laten maken van Alexander. Dat doen we eens in de zoveel tijd, dat zijn bijvoorbeeld de foto's die we wel eens voorop de website gebruiken (zoals nu die met het vliegtuigje - hopelijk komt er snel een update). Alleen wordt het steeds lastiger met Alexander, die steeds meer trekjes van de peuterpuberteit begint te vertonen. Natuurlijk wil ie niet blijven staan, of mamma moet er bij komen zitten of staan (en dat is nou net wat mamma niet in gedachten had), en gillen is natuurlijk leuker dan lief lachen. Kortom, tegenwoordig zitten er niet zo veel geschikte kiekjes meer tussen. De fotograaf zet de foto's voor ons op internet, waar we ze niet van af mogen halen, maar dat heb ik stiekem toch even gedaan (vandaar het woord 'proof' overal dwars doorheen) om even aan jullie te laten zien.

Tenslotte hierbij een klein stukje film, niet al te goed verstaanbaar, want er zit een boterham in de weg, maar toch... Alexander 'spelt de krant' (letterlijk):

En zo gaat het dus de hele dag... Ook een boekje voorlezen duurt plots 2x zo lang nu dat ie probeert mee te lezen. Maar wel erg leuk, om 'm al die letters te horen roepen! Nog even en hij leest zelf... ;-)

Topless winkelen

Vandaag was het weer een lekkere zonnige dag, ik moest nog wat winkelen, dus ik besloot topless te gaan. Ruud heeft er natuurlijk meteen een foto van gemaakt:








(even naar beneden scrollen....)

Oh, wat? Dachten jullie aan iets anders? Ja, dat kan ik niet helpen natuurlijk. Ik had het gewoon over de auto! ;-) Wel heel grappig, op de parkeerplaats van de Target had ik bekijks van een moeder en met name haar twee zoontjes, de oudste (ongeveer 12) riep me dus ook na: "Nice car!". Moest ik toch wel even heel erg van grijnzen, ook al is het dan de auto van Ruud....

Vanavond gingen we vlak voor het eten nog even wandelen. We wilden even kijken of Brian en Karla thuis waren, zij hebben ons gras gemaaid tijdens ons verblijf in Nederland en we wilden ze daarvoor bedanken. Maar zoals het als sinds onze terugkeer gaat, het lukt ons niet om ze te treffen, en ook vandaag waren ze niet thuis. We besloten een stukje door te lopen naar Steve en Isabel. Steve zelf was nog op zijn werk, maar zijn moeder en David en Lisa waren wel bij Isabel. Isabel nodigde ons spontaan voor het eten uit, Isabel is Puerto Ricaans, wat inhoudt dat ze altijd erg veel kookt, want "je weet nooit wie er rond etenstijd bij je aanklopt". Nou, vandaag wij dus, al was het niet met het idee om daar te gaan eten. Maar toch de uitnodiging maar geaccepteerd, we hadden Isabel ook al lange tijd niet gezien, dus het was wel weer gezellig (en lekker!). Net toen we naar huis wilden gaan (bedtijd voor Alexander) kwam Steve thuis, dus hebben we die ook gelukkig nog even gezien.

Dan nog even terug in de tijd, mijn verjaardag. Ik heb veel e-cardjes en ook gewone kaarten gekregen, iedereen hartelijk dank! Ik word er altijd erg blij van, ben blij dat jullie ons niet vergeten! Heel leuk was dat precies op mijn verjaardag een groot pakket werd bezorgd, en ik zag het meteen, "die is van Lonneke"! En zo grappig, zij begon haar kaart met "wel een beetje raar, 32 jaar" wat ik dus eerder die ochtend ook op ons blog had geschreven. Telepathie! En ze had een hoop leuke en grappige dingetjes opgestuurd aan me. Many thanks, Lon!

's Avonds zouden we dus uit eten gaan, en ik wist niet waarheen. Dat bleek dus Durham te zijn, en wel de open luchtbioscoop daar, the Starlite Drive In. Hier wilden we al lange tijd eens naar toe, en toen Ruud 2 weken geleden zijn auto ging ophalen in New Jersey, bedacht ie plots dat mijn verjaardag een mooie aangelegenheid zou zijn. We waren de eersten, maar ja, wat wil je, maandagavond, 11 september. Gelukkig bleken we uiteindelijk nog met een autootje of 8 in totaal te zijn. Ruud had kippepootjes gekocht, en stokbrood met zalm en brie, en chipjes en nootjes, en lekkere drankjes. We hebben gepicknicked op een kleed voor de auto, maar zijn in de auto gaan zitten (met dakje open - topless dus ;-) ) toen het wat afkoelde en de film begon. De film was Talladega Nights, een grappige film over Nascar racen. Het geluid van de film was via een bepaalde frequentie op je eigen autoradio af te luisteren. Op weg naar huis (en eigenlijk al op de heenweg) hadden we wel besloten dat er een nadeel is verbonden aan met een mooi, leuk cabriootje naar een openlucht-bioscoop in Durham. Durham is nou niet echt de lekkerste stad, er is veel criminaliteit, er zijn veel gangs etc en de bioscoop lag precies ergens waar je alleen maar kon komen door eerst door (slecht verlichte) achterbuurten te rijden. Bij elk verkeerslicht dat op groen bleef, slaakten we een interne zucht van verlichting..... Maar goed, al met al een leuke ervaring, het hoort er toch een beetje bij, naar een openlucht-bioscoop als je in Amerika woont!

Donderdag ben ik op de (wekelijkse) koffie gegaan bij een van de Nederlandse dames, Eugenie dit keer. Ik had mijn lekkere cheesecake gemaakt om te tracteren, en al hoewel verder alleen Helma er was dit keer, hadden alle dames een kadootje voor mijn verjaardag gekocht, een leuke plant en een giftcard voor Michaels.

Nog even voor diegenen die niet zo heel erg thuis zijn op internet, als je hier in de blog een woord vet en onderstreept ziet staan, betekent dat dat er een link aan geplakt zit naar een andere website. Op die website vind je dan meer informatie over datgene wat ik onderstreept heb. Met je pijl helemaal links bovenaan kom je dan gewoon weer terug op mijn blog.

Tenslotte nog even een plaatje wat ik jullie niet wil onthouden.... Alexander leeft op grote voet!

Dat was het weer even voor vandaag, nog een prettig weekend allemaal en ik hoop weer wat van jullie te horen!

Wel een beetje raar...

Vorige week hadden we in de achtertuin al een hoop losse takken (of zeg maar gerust bomen) weggehaald om een beetje op te ruimen daar. Van het weekend zijn we lekker bezig geweest in de voortuin. Eerst alle ‘pine needles’ weggehaald die daar door de bouwers als decoratie (en camouflage voor restanten bouwpuin!) waren neergelegd. Toen een plaatsje gemaakt voor de vuilnisbak, de struiken gesnoeid, onkruid geplukt, plantjes geplant en verplaatst en tenslotte ‘mulch’ gestrooid. Was wel even aanpoten bij de huidige temperaturen (nog steeds wel 30 graden of meer) en de dikke North Carolainse klei. Zie hier het resultaat.
Voor:

Na:

Tijdens het tuinieren had Alexander helemaal zelf een baby-gekko (hagedis/salamander?) ontdekt. Ik weet nooit hoe die beesten heten, maar in een autoverzekeringsreclame hier heb je een grappige Australisch-sprekende gekko en daar leek deze wel wat op.

Donderdagavond zijn Hans en Karen komen eten. Hans heeft tijdens ons verblijf in Nederland voor Droppie gezorgd en daar wilden we hem natuurlijk even voor bedanken. Ik heb wederom de Indonesische gehakttaart gemaakt en als toetje een lekkere cheesecake. Alexander had in Hans een gewillig slachtoffer gevonden, hij werd door Alexander meteen meegenomen naar de speelkamer, waar hij natuurlijk boekjes moest lezen en puzzels moest doen.

Alexander is nog steeds heel geïnteresseerd in het alfabet. Hij leest boekjes en de letters die hij kent, roept ie uit (en elke keer moeten we het bevestigen “Ja, schatje, dat is inderdaad de T / B / A etc”) en de letters die hij nog niet kent, daar verzint ie een letter voor, zoals de La, de Da of de Ja. Hij kent nu de A, B, D, H, I, K, O danwel Q (verschil vindt ie nog een beetje lastig), P, T en de U. Kennen houdt in dat ie zowel de letters aanwijst als wij vragen “Waar is de A / B etc”, als dat ie uit zichzelf dus de letters opnoemt. Het is alleen nog een beetje lastig om het verschil uit te leggen tussen hoofdletters en kleine letters, en die komt ie nou eenmaal allebei tegen in zijn zoektocht naar mooie letters. Iemand nog tips...???

Tenslotte nog even de titel van dit postje.... Ja, dat slaat natuurlijk op mijn vandaag verworven leeftijd, 32 jaar! Ik had van Ruud dus al mijn mooie mobieltje gekregen en vanmorgen kwam Alexander me een leuke CD brengen van Train en kreeg ik van Ruud nog een spannend boek. Gisteravond hebben we nog wat 9/11 documentaires gekeken, maar ik word er zo triest van, ik krijg na 5 jaar bij sommige fragmenten nog steeds kippenvel en tranen in mijn ogen. Dus ik denk dat ik die vandaag een beetje mijd, hoewel je er bijna niet omheen kunt, en dat zal wel zo blijven. Om mezelf op te fleuren kijk ik dan maar naar de ballonnen en slingers die Ruud heeft opgehangen en naar ons gezellige, lieve mannetje....!! En vanavond gaan we uit eten, ik weet alleen nog niet waar. En dan ga ik nu maar eens naar mijn nieuwe CD luisteren!

Labor Day weekend

Morgen is het Labor Day, oftewel Dag van de Arbeid, waarop men hier dus (ik vind het nog steeds onlogisch) vrij is. Lekker lang weekend voor Ruud dus. Vanavond was er vuurwerk. Alexander, die de afgelopen 2 nachten voor het eerst sinds onze terugkomst in de US weer een beetje behoorlijk in slaap was gevallen (erg veel huilen en vaak wakker wakker worden de afgelopen weken), is er gelukkig niet wakker van geworden! Ruud is zijn lange weekend wel heel erg vroeg begonnen, namelijk donderdag al. Vijf jaar geleden heeft Ruud met veel pijn in zijn hart zijn BMW in Nederland achtergelaten en de pijn wilde niet slijten. Dus sinds enige tijd was hij op zoek naar een nieuw BMWtje, die hij dus heeft gevonden. Woensdagavond heeft hij zijn Ford Explorer verkocht aan een collega die er erg blij mee was. Donderdagmorgen is hij naar New Jersey gevlogen, want helemaal daar had hij (heeeel Amerikaans) de bewuste auto gevonden. Hij heeft de auto in 12 uur (met veel rustpauzes natuurlijk) teruggereden, donderdagnacht was ie er weer, en nu in het bezit van deze beauty:


Een BMW Z4 dus.
Zo ziet ons wagenpark er nu uit:

Ruud wilde graag in 1x doorrijden vanuit New Jersey, omdat hij thuis wilde zijn voordat ‘Tropical Storm’ Ernesto een bezoekje bracht aan North Carolina. Ernesto is eigenlijk de eerste indicatie dat het orkaan-seizoen weer is begonnen en deze storm bracht veel regen met zich mee en ook de nodig windhozen. Vrijdagmorgen hing de gazebo dus op half 7, dus ook omstreeks die tijd hebben we dus in onze pyjama de buitenkant er van gehaald om te voorkomen dat de staanders door het doek zouden gaan.

Later die morgen zijn we met Alexander naar de kinderarts geweest voor controle. Alles okay, hij is nog steeds traag met praten, maar aan de andere kant is ’t wel een flinke knul en hij is snel met andere dingen, zoals bijvoorbeeld het alfabet. Hij kent nu de A, de B, de H, de K, de T en de U. Volledig willekeurige letters dus, maar deze vindt ie blijkbaar leuk. We pushen hem niet, we stimuleren hem wel, maar dat doen we met diverse dingen, en soms komt daar dus plots iets uit voort wat je eigenlijk niet verwacht. Praten gaat dus zeer langzaam maar gestaag, hij zegt ‘poe’ tegen Winnie de Pooh, ‘paah’ tegen palen/pilaren (vraag me niet hoe ie daar nou weer op komt), en in volle overtuiging pappa en mamma (ongeveer 100x per dag nu).

Zaterdag en zondag is Ruud vooral bezig geweest om plek te maken in de garage, hij wil zijn auto nu echt niet meer buiten hebben, maar ja, dat wil ik ook niet, dus de zooi moest een beetje inschikken.

Toen Ruud donderdag in New Jersey was heb ik samen met Alexander een bezoekje aan het ziekenhuis gebracht, daar lag Christina (met wie wij o.a. samen met haar man Fred (die Nederlands is) Bunco spelen) op de kraamafdeling, zij was de dag ervoor bevallen van Zachary. Helaas was ik vergeten mijn fototoestel mee te nemen, maar het was toch een bliksembezoekje want de ‘lactation consultant’ (borstvoedingsspecialist) kwam vlak na mij binnen, dus het was even een snel blik op het kleine, mooie mannetje en toen weer op pad. Het leek zo lang geleden, ze lag in het zelfde ziekenhuis als waar ik ben bevallen van Alexander, ik herkende niet eens alles (ik moest echt goed op de bordjes kijken om de weg te vinden). Ja, en dan kom je daar binnen met zo’n lang end van een kind (93 centimeter) die om zijn boterhammetje (‘bo-da bo-da’ noemt ie die nu) bedelt. Time flies!!

De komende dagen hebben we twee projectjes, namelijk een preschool vinden voor Alexander (soort kleuterschool dus) en verzinnen wat we met de tuin willen gaan doen om de boel een beetje op te leuken. Jullie horen wel hoe het loopt.