Herinneringen ophalen

Okay, het was wel geen vier dagen zoals in Nederland, maar we hadden toch een lang weekend hier. Maandag was namelijk Memorial Day.
Zaterdag was onze trouwdag, zeven jaar geleden is het dat we elkaar het ja-woord gaven. Het grappige is, dat op het moment dat we wakker werden, we zeven jaar geleden al zo’n beetje getrouwd waren, vanwege het tijdsverschil. Dus kan je niet echt de dag opnieuw synchroon beleven, maar toch leuk om weer terug te denken aan toen. Alexander wilde ’s morgens niet aankleden, dus terwijl ik hem met veel pijn en moeite in zijn kleding probeerde te wurmen, dacht ik nog “zeven jaar geleden had ik niet kunnen vermoeden dat ik zeven jaar verder zo’n leuk maar tamelijk tegenstribbelend mannetje in zijn kleding zou proberen te heisen, aan de andere kant van de oceaan”. We dachten ook nog even “Na zeven goede jaren komen zeven slechte jaren,” maar meteen daarna bedachten we dat we eigenlijk al bijna 14 jaar samen zijn (nou ja, ruim 13), dus de zeven zogenaamd slechte jaren zouden we dus blijkbaar al gehad moeten hebben, dus we kunnen alleen maar nog weer betere tijden tegemoet zien de komende zeven jaar (als je er al in zou geloven). Ruud had een lekker ontbijtje geregeld, en al snel hadden we besloten dat we van deze heugelijk dag geen klusdag zouden gaan maken. Wat dat betreft kwam het 3-daags weekend als geroepen.
Dus ’s morgens zijn we in de auto gestapt en naar de Streets at Southpoint gereden, ik was daar sinds december niet meer geweest, en Ruud zelfs nog langer niet meer. Lekker een beetje gesnuffeld, een leuk broekje gekocht voor Alexander, nog wat sokjes voor de baby, een lekkere cinnamon roll genuttigd van Cinnabon, kortom een lekker relaxed morgentje. Toen Alexander ’s middags eenmaal weer wakker was van zijn middagslaapje was het al weer laat, en zijn we naar de Subway gereden. Je zou denken “Niet echt een romantisch diner, voor op je trouwdag” maar er was een gratis openluchtconcert in downtown Apex, we wisten niet wat voor muziek, maar het leek ons leuk om daar heen te gaan. Dus klapstoeltjes in de auto, broodje halen bij de Subway en op weg naar downtown Apex. Het bleek een Elvis-impersonator te zijn die optrad, en nog een goede ook. Was dus heel erg leuk, echt een geslaagd dagje al met al.


Zondagmorgen heeft Ruud zich weer in ’t zweet staan werken, de babymeubels hebben hun laatste laag verf gekregen. Ik heb me bezig gehouden met wat details, ik heb bijvoorbeeld wat houten fotolijstjes geverfd en voor in ’t lijstje een leuk ontwerpje gemaakt op de computer en die geprint. En ik heb lakentjes gemaakt (ik kwam een grote-mensen-laken tegen in precies de juiste kleur, dus de schaar erin en dan heb je baby-lakens) en van dezelfde stof nog een soort ‘zak’ voor in een rieten mandje dat Ruud eerder al wit had gespoten.
’s Middags had Ruud een goed idee, namelijk naar de speeltuin met Alexander. Ik had lekker even liggen slapen terwijl Alexander sliep dus ik kon er ook weer even tegen, dus zijn we gezellig naar de Kids Together speeltuin in Cary gegaan. En daarna pizza eten!
En maandag dus zoals gezegd Memorial Day. Op deze dag herdenken de Amerikanen hun slachtoffers van de diverse oorlogen. En dat zijn er heel wat, zowel slachtoffers als oorlogen. En helaas komen er elke dag nog nieuwe ‘casualties’ bij....
Zelf hebben we er verder niet zo bij stil gestaan, we hebben de nabije toekomst om over na te denken. Ruud heeft alle babymeubels weer in elkaar en op hun plek gezet, we hebben de babykleertjes van Alexander uit de luchtdichte zakken gehaald en uitgezocht. We gaan die kleertjes evenals alle nieuw gekregen en nieuwe gekochte kleertjes lekker even wassen en dan de kast inrichten. Er liggen alvast mini-luiertjes in de commode, dat wel, maar er is nog genoeg te doen, zoals de muurdecoraties (heel leuk, denken we zelf, maar dat zien jullie vanzelf wel als het af is) en gordijnen ophangen enzo. Maar het ziet er plots weer een stuk beter uit dan aan het begin van het weekend (op de stapels kleding na dan)!

Eerder in de week nog wat doktersbezoekjes gehad. Eerst dinsdag naar de dermatoloog die een moedervlek heeft weggehaald. Ik vind altijd dat ze hier medisch gezien erg grondig te werk gaan, en dat ze ook veel preventief doen. Ik ga nu dus eens per jaar naar de dermatoloog voor controle, en dan vergelijkt ze echt haar bevindingen met die van het jaar ervoor, ze heeft aantekeningen van elke moedervlek en soms zelfs polaroid foto’s. En bij mijn controle enkele weken ervoor had ze dus een moedervlek ontdekt die iets groter leek, dus.... onder het mes. Nou ja, baat het niet, dan schaadt het niet, hè.

En donderdag weer naar de gyneacoloog. Dat zijn echt bliksembezoekjes, bloeddruk meten (die wel stukje bij beetje omhoog aan het gaan is, maar blijkbaar nog geen reden tot zorgen), urine testen, hartslag van de baby luisteren, buik opmeten, en je staat weer buiten. Het gaat dus nog steeds allemaal zoals het moet gaan. Ik moet vanaf nu elke week, ja, het gaat echt opschieten. Ik merk dat ik een beetje vocht begin vast te houden, da’s wat minder, maar dat hoort er toch een beetje bij (zeker als je bedenkt dat de temperaturen hier zelfs in de schaduw soms oplopen tot ver boven de 30).

Ruud is woensdag weer naar het Carolina Back Center geweest voor zijn rug. Hij zit nu wederom aan de pillen, en woensdag had ie een afspraak met een fysiotherapeut daar. Hij doet nu elke avond braaf zijn oefeningen, nu maar hopen dat dat gaat helpen.

Alexander is erg met de tijd bezig en met de dagen van de week. ’s Morgens vraagt hij “Mamma ‘tellen dag is vandaag?” en als ie dan ’s middags na zijn slaapje wakker wordt, roept ie “Nog steeds (maan/dins/woens)dag!”. Hij weet de dagen zowel in ’t Engels als Nederlands. En hij weet dat pappa thuis is op zaterdag en zondag. Ook vraagt hij diverse keren per dag (soms om de minuut) “Mamma ‘tellen laat is op de klok?”
En hij zingt sinds kort het alfabet in het Engels, op zijn manier, dat wel. Ik weet niet of ze het op school ook gezongen hebben, of dat ie dat allemaal van mij heeft opgepikt, ik heb ‘t een paar keer voor hem gezongen.
Hij vraagt van een heleboel woorden tegenwoordig hoe die in het Engels heten. Dus dan vraagt ie bijvoorbeeld “Tafel heet Engels?” Hij is er erg mee bezig, Nederlands en Engels.
Wat ie ook erg interessant vindt, zijn labels. Voordat ie zijn kleding aankrijgt, wil ie eerst lezen wat voor merk t-shirt of broek ie aankrijgt. Daarna wil ie het waslabel zien. Hij maakt overigens geen onderscheid, hoor, van een Hema-label wordt ie net zo blij als van een Polo Ralph Lauren-label. Er is bijna geen een merknaam die hij niet kan lezen. Hij leest dus ook t-shirts van vreemde mensen voor.
Op school gaat het nog steeds goed met hem, hij vindt het er echt wel leuk. Alleen wat lastig is, is dat ie er eenmaal thuis zelf één keer over vertelt, maar vervolgens moeten wij aan hem vertellen over school, en daar ben je snel over uitgepraat als je er zelf niet bij was (en zelfs al waren we er wel bij geweest). Dus zeggen we een paar keer “Je ging verfen op school. En zingen. En rennen in het gymzaaltje” en eventueel nog wat we van hem of zijn juf hebben gehoord dat ze gedaan hebben, maar hij blijft maar doorvragen. Dat hijzelf het beste weet hoe het op school was, lijkt ie nog niet erg te snappen. Hij heeft ook zo veel te verwerken in dat kleine bolletje van ‘m!

Tot zo ver uw razende reporter vanuit Apex, North Carolina – over naar jullie in Nederland!

Buurtbarbecue

Dinsdag mocht Alexander naar de chirurg terug voor nacontrole. Hij vond het allemaal wel best, alleen toen ie de chirurg weer zag en op de behandeltafel moest, kreeg ie ’t toch even benauwd. Ik heb hem gelukkig kunnen overtuigen dat de dokter hem dit keer geen pijn ging doen, dus toen ging het verder gelukkig zonder problemen. Geen traan heeft ie gelaten, en dan merk je toch hoe groot je invloed als ouder eigenlijk is, dat je kind wel bang is maar dat je ‘m toch genoeg kan geruststellen dat ie kalm blijft. En gelukkig was de chirurg heel erg tevreden, de bil zag er zelfs beter uit dan hij had verwacht. Zelf vond ik ’t er nog niet zo mooi uitzien, nog wat blauwig enzo. Het had bijna drie weken achter verband verstopt gezeten en pas sinds een dag had ie geen verband meer erop. Volgens de chirurg kan het nog een jaar duren voordat het echt helemaal weer mooi is, vanwege littekenweefsels. Nou, van mij mag het volgende week al helemaal goed zijn, want hij heeft echt een deuk in zijn voorheen perfecte billetje. Eén geluk, niet al te veel mensen zullen zijn billen zien, dus het had op een slechtere plek kunnen zijn.

De rest van de week heb ik niet veel interessants gedaan, ik heb heel erg weinig energie (ik slaap al een poosje erg slecht) en met het beetje energie dat ik nog wel heb, doe ik dus zaken zoals boodschappen doen, wat poetsen, wat lezen, liedjes zingen met Alexander (hij is echt gek op liedjes tegenwoordig, zingt ook zelf bijvoorbeeld “The wheels on the bus” compleet met allerlei armgebaren enzo), foto’s bijbestellen en wat administratieve zaken.

Het weekend stond voor een groot deel weer in ’t teken van verf. Zaterdag heeft Ruud de babymeubeltjes geverfd. Zondagmorgen hebben sommige onderdelen alvast hun tweede laag gekregen, de rest komt volgende week. Zondagmiddag heeft ie het laatste onderdeel van het wiegje gespoten (al die spijlen is met een kwast of roller niet te doen), plus een rieten mandje en 2 kleine kastjes voor aan de muur. Het gaat erop lijken!

Zaterdagmiddag waren we uitgenodigd voor een buurtbarbecue bij ons oude huis voor. Eens per jaar organiseren de buurtjes daar zo’n barbecue, en zelfs nu we 400 nummers verderop wonen, mogen we nog komen. Er was een grote opblaasbare glijbaan, hamburgers, hotdogs, plus alle maaltijden die de gasten hadden meegenomen. Het was weer heel leuk, wel superwarm dus ik heb snel de schaduw opgezocht.

Alexander had ook naar zijn zin. Hij is met pappa de glijbaan opgeklommen en afgegleden, en daarna riep ie “Nog een keer” en toen hebben we ‘m alleen naar boven laten klimmen. Pas boven kwam ie er achter dat pappa niet achter ‘m liep, dus is ie zonder problemen helemaal alleen naar beneden gegleden. Alleen daarna wilde ie niet meer alleen naar boven, hij trapte er niet meer in. We zijn door de nieuwe bewoners van ons oude huis uitgenodigd om het huis te zien, ze hadden er heel wat aan gedaan. En we vonden het allebei echt heel erg leuk geworden. Ik bedacht me later dat dit de eerste keer was ooit dat ik terug ben geweest in een huis waar ik ooit gewoond heb. Logisch natuurlijk dat dat ’s nachts in een droom terug kwam, dat moet je toch even verwerken! ;-)

Vanmorgen kwam Jackie op visite met dochtertjes Norah en Isabelle. Net als Alexander duimt Norah nog, en ook al proberen zowel Jackie als ik om dat af te leren, het zag er toch wel heel schattig uit toen ze samen op de bank zaten met hun duim in hun mond!Dit was het weer voor dit keer, groetjes!

P.S.: Ruud heeft de voorpagina van de website aangepast!

Bunco, moederdag en poes

Dacht ik net nog een stukje voor de blog te hebben geschreven, is het toch zowaar alweer maandag! De dagen en weken vliegen echt voorbij.

We zijn vorige week maandag begonnen met een opfriscursusje ‘puffen’. Officieel heet het natuurlijk anders, namelijk ‘Labor & Birth Review’. Deze vervolgcursus is voor aanstaande ouders die al eerder een cursus hebben gevolgd bij een vorige zwangerschap. We hebben er 3 jaar geleden best wat nuttige informatie vandaan gehaald, dus vandaar dat we dit keer de opfriscursus doen (want ik heb ’t idee dat ik alles vergeten ben).

Donderdag moest ik weer naar de verloskundige/gyneacoloog (dat is een en dezelfde persoon hier). Alles prima in orde. Ze meten ook je buik op, en ik lag echt helemaal perfect op schema, ze werd er bijna lyrisch van. Altijd fijn om te weten. Ik ging tot op heden om de 4 weken, maar vanaf nu mag ik om de 2 weken. Dat betekent dat het nu toch echt gaat opschieten.... Zo zie ik er tegenwoordig uit:
Vrijdagavond hadden we een feestje bij ons thuis, namelijk Bunco! Het was wederom heel gezellig. Jackie en Frank zijn ook gekomen, dus die hebben meteen met een hoop andere mensen kunnen kennis maken. Helaas vergeet ik vaak foto’s te maken omdat ik ’t te druk heb met dobbelen, maar hierbij toch nog ’n paar kiekjes:
Zaterdag hebben we de babymeubels geschuurd en schoongemaakt. Het wachten is nu op het laagje verf. We hadden natuurlijk nog ’n dag in het weekend, maar zondag was Moederdag, dus hebben we lekker niet geklust! ’s Morgens vroeg kwamen mijn twee mannetjes me ‘wakker’ maken (zelfs als het mag, lukt het me tegenwoordig niet meer zo heel goed om uit te slapen....), elk hadden ze een leuke kaart en een spannend leesboek voor mij. Alexander had daarvoor natuurlijk wel pappa’s hulp ingeschakeld. Daarna lekker rustig ontbijten. Donderdag had Alexander al een heel mooi moederdagwerkje mee genomen van school vandaan, namelijk zijn handafdrukjes met een mooi verhaaltje (in de trant van 'kleine handjes worden groot, nu kan je altijd onthouden hoe klein mijn handjes waren') erbij.

Alexander en ik zijn vervolgens even langs Jackie en Frank gereden om wat Nederlandse DVD’s terug te geven die we geleend hadden. Alexander vindt het volgens mij wel leuk met hun dochtertje Norah, vorige week waren we ook even langs geweest, en nu zijn ze allebei nog een beetje verlegen, maar volgens mij zijn ze wel aan elkaar gewaagd.

‘s Middags hebben we een mooi familieportret laten maken bij de fotograaf. Die foto willen we gaan gebruiken op de website. Die hebben we namelijk al een jaar niet meer bijgewerkt, dus dat hopen we heel binnenkort te gaan doen, en dan zetten we er meteen een link op naar de blog. Wordt vervold, en dan kunnen jullie meteen ons portret bewonderen!
’s Avonds zijn we lekker uit eten geweest met z’n drietjes, en daarna was er een 3-uur lange uitzending van ‘Survivor’, de finale! Toen was het weekend echt op.

Vanmorgen was ik van plan om Alexander naar school te brengen, en daarna door naar de dierenarts waar ik om 10 uur een afspraak had voor Droppie voor haar jaarlijkse controle en inentingen. Ik had gisteravond de ‘carrier’ al uit de garage gehaald en van spinnenwebben en stof ontdaan. Dat Droppie dat niet was ontgaan, bleek vanmorgen, toen ze in geen velden of wegen te bekennen was. Ik vond ze onder ons bed, waar ze natuurlijk niet onder vandaan wilde komen. Ik probeerde ze van links te benaderen, in de hoop dat ze er dan rechts onderuit zou rennen. Ze ging wel naar rechts, maar zodra ik dan omliep om haar te pakken, ging ze weer naar het midden onder het bed. Zo ging ik dus weet ik hoeveel keer heen en weer van links naar rechts, elke keer weer op mijn knieen, dus mijn buik begon ook hevig te protesteren. Duidelijk geen taak voor één (zwanger) persoon..... Uiteindelijk (ik ben er niet trots op, maar je moet wat) heb ik ze zo bang weten te maken dat ze niet alleen van onder het bed vandaan kwam maar ook de slaapkamer uitrende. Lokken met een lekker snoepje of iets dergelijks helpt in deze gevallen niet, voor diegenen die zich dat nu afvragen. Maar goed, ze rende weg, maar waar naar toe?? Het hele huis ben ik door gegaan, elke keer de deur achter me dicht als ik een kamer leeg had bevonden, zodat ze daar niet weer in zou kunnen. Nergens was ze te vinden. Ondertussen was het kwart voor 10 en samen met Alexander (“Doppie, Doppie, waar ben je??”) ben ik wel 3 keer het hele huis doorgelopen. De enige optie was dat ze achter een kast zat, maar daar kon ik met geen mogelijkheid bij. Dus ten einde raad Ruud maar gebeld, wat fijn toch dat ie zo vlak bij werkt!! Ruud is gekomen, op een ladder geklommen om achter de kast te kunnen kijken en ja hoor, daar zat ze. Met een bezem heeft ie haar daar vandaan ‘geveegd’, ik heb ze opgevangen en samen hebben we ze in de ‘carrier’ gedaan. Alexander naar school brengen ging bij lange na niet meer lukken, hij mocht lekker mee naar de dierenarts! Droppie is wederom helemaal gezond verklaard, ze heeft haar prikjes gekregen, dus hopelijk kunnen we er voorlopig weer even tegen.

We hebben van de week trouwens een kaartje gekregen van ‘de hele familie’, uit Ommen. Dat moet van het familieweekend (waar we natuurlijk niet bij konden zijn) van mijn moeder’s kant af zijn gekomen! Hartelijk dank, familie, leuk dat jullie aan ons gedacht hebben!

Groetjes weer en tot de volgende blog!

Verhuisd!

Nee... wíj niet! Alexander! Zaterdag heeft Ruud de kast afgemaakt. Terwijl Alexander zijn middagdutje deed, heb ik de schroefjes van de kast wit geverfd (met snel-drogende verf) en daarna de kast een beetje ingericht. Het is echt een super-gave kast geworden! Toen Alexander weer wakker was, hebben we de gordijnen verhuisd en heeft Alexander geholpen boekjes en zijn slaapzakje enzo van zijn oude kamer naar zijn nieuwe kamer te verhuizen. Het is zo’n leuke kamer geworden!! Alleen jammer dat zijn ‘Offi’ stoel er nog niet is. We hebben dus het thema ‘Cars’, maar we hebben wel geprobeerd het niet al te ver door te voeren, want je kan het zo gek niet verzinnen of het is hier te koop. Elke winkel die je binnenstapt heeft wel iets van ‘Cars’ in de schappen liggen: dekens, lakens, prullenbakken, douchegordijnen, lampen etc etc. Terwijl toen we besloten dit als thema te nemen de film (of de decoratie ervan) eigenlijk nog niet zo populair was, maar Alexander had de film met Ruud gezien en vond ‘m gewoon heel leuk (zijn eerste ‘speelfilm’).

Zaterdagavond ging Alexander voor het eerst slapen in zijn ‘grote-jongen-kamer’. Was wel eventjes wennen, een andere kamer, een ander nachtlampje. Dus ik moest nog 2x terug komen om ’t lichtje uit te doen, en toen toch maar weer aan. En toen nog een dikke kus. En een dikke knuffel. En nog een dikke kus.... En nog ‘n.... etc etc. Uiteindelijk de deur op een kiertje laten staan en toen is ie heel lief gaan slapen.

Zijn wond is nog niet genezen, dat moet namelijk van binnenuit genezen, dus de wond op de huid blijft het langst open. Dus dagelijks 2x het verband verschonen en dergelijke. Vindt Alexander echt niet leuk, maar toch blijft ie elke keer redelijk rustig. We moeten het wel met z’n tweeën doen, anders wurmt ie zich los.

Verder gaat het wel goed met ‘m, hij is alleen nog wat sneller moe lijkt het. Dat kan de nasleep zijn van de narcose, of de antibiotica waarvan ie vandaag het laatste beetje heeft gekregen.
Hij is ook erg druk, soms denk ik dat ie op iets zit te “broeden”, zoals ik dat noem. Dat hebben kinderen soms, voordat ze iets nieuws onder de knie hebben, is het allemaal een beetje verwarrend voor ze, ze kunnen nog niet zo goed plaatsen dat ze iets aan het leren zijn en daar kunnen ze een beetje druk van worden. Dus ik ben benieuwd, of ie inderdaad ergens op zit te broeden. Ik hoop dat ie volgende week heeft besloten dat ie geen luiers meer nodig heeft ;-)
Ik denk wel dat het zoiets is (of hij is de ervaringen van de afgelopen tijd aan het verwerken), want met andere vormen van leren heeft ie zoals jullie ondertussen beginnen te vermoeden weinig problemen. Hij kent ondertussen de dagen van de week in twee talen (hij weet ook dat op bijv. een kalender MON maandag betekent, en SAT zaterdag enzo), hij weet ook vaak welke dag het vandaag is. Hij kent alle vormpjes, ook in twee talen. In het ziekenhuis wist ie twee verpleegsters helemaal van hun stuk te brengen. Hij zag een pijl op een deur, dus dat zei hij, in het Nederlands. Zij vroegen wat ‘pijl’ betekent, dus ik legde uit dat ie de pijl op de deur had gezien. “Oh, wauw, hij weet wat een pijl is?!” “Eh, ja, hij kent alle vormpjes.” Dus ik ging Alexander even ‘overhoren’, soms vindt ie dat echt heel erg leuk, dat is dan een spelletje voor hem. Dus ik begon “Wat is driehoek in het Engels?” en ging zo allerlei vormpjes af, zoals hartvorm, ruit, ster, rechthoek etc etc. En toen stopte ik, maar Alexander wilde dat ik nog door ging. “Octagon!?”, zei hij vragend, semi-veronderwaardigd. Da’s dus achthoek in het Engels. Je had die verpleegsters moeten zien, ze vielen echt bijna stijl achterover!!

We zitten hem echt niet te pushen om dingen te leren, als jullie dat soms denken. Weten jullie nog dat hij een poosje geleden alle staten van Amerika voor las in alfabetische volgorde, daar heb ik een filmpje van op de blog gezet. Nu wil hij elke keer dat filmpje zien (meerdere keren per dag heb ik ’t dan over, gek word ik er soms van!) en hij zit dan met zichzelf mee te praten. Wat er toe heeft geleid dat ie nu de staten (50 stuks) in alfabetische volgorde uit zijn hoofd weet! En geloof me, dat weet ik dus niet hoor, hoe vaak ik dat filmpje ondertussen ook al heb moeten aanhoren!

Ruud heeft jammer genoeg weer een terugslag wat zijn rug betreft, de ene pijn is weg, maar er is weer een andere voor in de plaats gekomen. Hij weet nog steeds niet wat hij moet doen. Opereren is een optie, maar niet echt een aantrekkelijke optie, kunnen we wel zeggen. En ondertussen heeft ie maar pijn. Heel lastig en vervelend voor hem, zeker aangezien we nog zo veel willen doen in en om het huis. Elke keer als ie iets gedaan heeft (bijvoorbeeld een kast in elkaar zetten), wordt ie de volgende dag ‘gestraft’ met nog meer pijn. Balen.

Nou, ik ga even heel hard aan de slag weer, er moet dus zoals gezegd nog volop gebeuren hier in huis, al dan niet baby-gerelateerd, dus ik ga even doen wat ik kan.
Groetjes!