Herinneringen ophalen

Okay, het was wel geen vier dagen zoals in Nederland, maar we hadden toch een lang weekend hier. Maandag was namelijk Memorial Day.
Zaterdag was onze trouwdag, zeven jaar geleden is het dat we elkaar het ja-woord gaven. Het grappige is, dat op het moment dat we wakker werden, we zeven jaar geleden al zo’n beetje getrouwd waren, vanwege het tijdsverschil. Dus kan je niet echt de dag opnieuw synchroon beleven, maar toch leuk om weer terug te denken aan toen. Alexander wilde ’s morgens niet aankleden, dus terwijl ik hem met veel pijn en moeite in zijn kleding probeerde te wurmen, dacht ik nog “zeven jaar geleden had ik niet kunnen vermoeden dat ik zeven jaar verder zo’n leuk maar tamelijk tegenstribbelend mannetje in zijn kleding zou proberen te heisen, aan de andere kant van de oceaan”. We dachten ook nog even “Na zeven goede jaren komen zeven slechte jaren,” maar meteen daarna bedachten we dat we eigenlijk al bijna 14 jaar samen zijn (nou ja, ruim 13), dus de zeven zogenaamd slechte jaren zouden we dus blijkbaar al gehad moeten hebben, dus we kunnen alleen maar nog weer betere tijden tegemoet zien de komende zeven jaar (als je er al in zou geloven). Ruud had een lekker ontbijtje geregeld, en al snel hadden we besloten dat we van deze heugelijk dag geen klusdag zouden gaan maken. Wat dat betreft kwam het 3-daags weekend als geroepen.
Dus ’s morgens zijn we in de auto gestapt en naar de Streets at Southpoint gereden, ik was daar sinds december niet meer geweest, en Ruud zelfs nog langer niet meer. Lekker een beetje gesnuffeld, een leuk broekje gekocht voor Alexander, nog wat sokjes voor de baby, een lekkere cinnamon roll genuttigd van Cinnabon, kortom een lekker relaxed morgentje. Toen Alexander ’s middags eenmaal weer wakker was van zijn middagslaapje was het al weer laat, en zijn we naar de Subway gereden. Je zou denken “Niet echt een romantisch diner, voor op je trouwdag” maar er was een gratis openluchtconcert in downtown Apex, we wisten niet wat voor muziek, maar het leek ons leuk om daar heen te gaan. Dus klapstoeltjes in de auto, broodje halen bij de Subway en op weg naar downtown Apex. Het bleek een Elvis-impersonator te zijn die optrad, en nog een goede ook. Was dus heel erg leuk, echt een geslaagd dagje al met al.


Zondagmorgen heeft Ruud zich weer in ’t zweet staan werken, de babymeubels hebben hun laatste laag verf gekregen. Ik heb me bezig gehouden met wat details, ik heb bijvoorbeeld wat houten fotolijstjes geverfd en voor in ’t lijstje een leuk ontwerpje gemaakt op de computer en die geprint. En ik heb lakentjes gemaakt (ik kwam een grote-mensen-laken tegen in precies de juiste kleur, dus de schaar erin en dan heb je baby-lakens) en van dezelfde stof nog een soort ‘zak’ voor in een rieten mandje dat Ruud eerder al wit had gespoten.
’s Middags had Ruud een goed idee, namelijk naar de speeltuin met Alexander. Ik had lekker even liggen slapen terwijl Alexander sliep dus ik kon er ook weer even tegen, dus zijn we gezellig naar de Kids Together speeltuin in Cary gegaan. En daarna pizza eten!
En maandag dus zoals gezegd Memorial Day. Op deze dag herdenken de Amerikanen hun slachtoffers van de diverse oorlogen. En dat zijn er heel wat, zowel slachtoffers als oorlogen. En helaas komen er elke dag nog nieuwe ‘casualties’ bij....
Zelf hebben we er verder niet zo bij stil gestaan, we hebben de nabije toekomst om over na te denken. Ruud heeft alle babymeubels weer in elkaar en op hun plek gezet, we hebben de babykleertjes van Alexander uit de luchtdichte zakken gehaald en uitgezocht. We gaan die kleertjes evenals alle nieuw gekregen en nieuwe gekochte kleertjes lekker even wassen en dan de kast inrichten. Er liggen alvast mini-luiertjes in de commode, dat wel, maar er is nog genoeg te doen, zoals de muurdecoraties (heel leuk, denken we zelf, maar dat zien jullie vanzelf wel als het af is) en gordijnen ophangen enzo. Maar het ziet er plots weer een stuk beter uit dan aan het begin van het weekend (op de stapels kleding na dan)!

Eerder in de week nog wat doktersbezoekjes gehad. Eerst dinsdag naar de dermatoloog die een moedervlek heeft weggehaald. Ik vind altijd dat ze hier medisch gezien erg grondig te werk gaan, en dat ze ook veel preventief doen. Ik ga nu dus eens per jaar naar de dermatoloog voor controle, en dan vergelijkt ze echt haar bevindingen met die van het jaar ervoor, ze heeft aantekeningen van elke moedervlek en soms zelfs polaroid foto’s. En bij mijn controle enkele weken ervoor had ze dus een moedervlek ontdekt die iets groter leek, dus.... onder het mes. Nou ja, baat het niet, dan schaadt het niet, hè.

En donderdag weer naar de gyneacoloog. Dat zijn echt bliksembezoekjes, bloeddruk meten (die wel stukje bij beetje omhoog aan het gaan is, maar blijkbaar nog geen reden tot zorgen), urine testen, hartslag van de baby luisteren, buik opmeten, en je staat weer buiten. Het gaat dus nog steeds allemaal zoals het moet gaan. Ik moet vanaf nu elke week, ja, het gaat echt opschieten. Ik merk dat ik een beetje vocht begin vast te houden, da’s wat minder, maar dat hoort er toch een beetje bij (zeker als je bedenkt dat de temperaturen hier zelfs in de schaduw soms oplopen tot ver boven de 30).

Ruud is woensdag weer naar het Carolina Back Center geweest voor zijn rug. Hij zit nu wederom aan de pillen, en woensdag had ie een afspraak met een fysiotherapeut daar. Hij doet nu elke avond braaf zijn oefeningen, nu maar hopen dat dat gaat helpen.

Alexander is erg met de tijd bezig en met de dagen van de week. ’s Morgens vraagt hij “Mamma ‘tellen dag is vandaag?” en als ie dan ’s middags na zijn slaapje wakker wordt, roept ie “Nog steeds (maan/dins/woens)dag!”. Hij weet de dagen zowel in ’t Engels als Nederlands. En hij weet dat pappa thuis is op zaterdag en zondag. Ook vraagt hij diverse keren per dag (soms om de minuut) “Mamma ‘tellen laat is op de klok?”
En hij zingt sinds kort het alfabet in het Engels, op zijn manier, dat wel. Ik weet niet of ze het op school ook gezongen hebben, of dat ie dat allemaal van mij heeft opgepikt, ik heb ‘t een paar keer voor hem gezongen.
Hij vraagt van een heleboel woorden tegenwoordig hoe die in het Engels heten. Dus dan vraagt ie bijvoorbeeld “Tafel heet Engels?” Hij is er erg mee bezig, Nederlands en Engels.
Wat ie ook erg interessant vindt, zijn labels. Voordat ie zijn kleding aankrijgt, wil ie eerst lezen wat voor merk t-shirt of broek ie aankrijgt. Daarna wil ie het waslabel zien. Hij maakt overigens geen onderscheid, hoor, van een Hema-label wordt ie net zo blij als van een Polo Ralph Lauren-label. Er is bijna geen een merknaam die hij niet kan lezen. Hij leest dus ook t-shirts van vreemde mensen voor.
Op school gaat het nog steeds goed met hem, hij vindt het er echt wel leuk. Alleen wat lastig is, is dat ie er eenmaal thuis zelf één keer over vertelt, maar vervolgens moeten wij aan hem vertellen over school, en daar ben je snel over uitgepraat als je er zelf niet bij was (en zelfs al waren we er wel bij geweest). Dus zeggen we een paar keer “Je ging verfen op school. En zingen. En rennen in het gymzaaltje” en eventueel nog wat we van hem of zijn juf hebben gehoord dat ze gedaan hebben, maar hij blijft maar doorvragen. Dat hijzelf het beste weet hoe het op school was, lijkt ie nog niet erg te snappen. Hij heeft ook zo veel te verwerken in dat kleine bolletje van ‘m!

Tot zo ver uw razende reporter vanuit Apex, North Carolina – over naar jullie in Nederland!