Verhuisd!

Nee... wíj niet! Alexander! Zaterdag heeft Ruud de kast afgemaakt. Terwijl Alexander zijn middagdutje deed, heb ik de schroefjes van de kast wit geverfd (met snel-drogende verf) en daarna de kast een beetje ingericht. Het is echt een super-gave kast geworden! Toen Alexander weer wakker was, hebben we de gordijnen verhuisd en heeft Alexander geholpen boekjes en zijn slaapzakje enzo van zijn oude kamer naar zijn nieuwe kamer te verhuizen. Het is zo’n leuke kamer geworden!! Alleen jammer dat zijn ‘Offi’ stoel er nog niet is. We hebben dus het thema ‘Cars’, maar we hebben wel geprobeerd het niet al te ver door te voeren, want je kan het zo gek niet verzinnen of het is hier te koop. Elke winkel die je binnenstapt heeft wel iets van ‘Cars’ in de schappen liggen: dekens, lakens, prullenbakken, douchegordijnen, lampen etc etc. Terwijl toen we besloten dit als thema te nemen de film (of de decoratie ervan) eigenlijk nog niet zo populair was, maar Alexander had de film met Ruud gezien en vond ‘m gewoon heel leuk (zijn eerste ‘speelfilm’).

Zaterdagavond ging Alexander voor het eerst slapen in zijn ‘grote-jongen-kamer’. Was wel eventjes wennen, een andere kamer, een ander nachtlampje. Dus ik moest nog 2x terug komen om ’t lichtje uit te doen, en toen toch maar weer aan. En toen nog een dikke kus. En een dikke knuffel. En nog een dikke kus.... En nog ‘n.... etc etc. Uiteindelijk de deur op een kiertje laten staan en toen is ie heel lief gaan slapen.

Zijn wond is nog niet genezen, dat moet namelijk van binnenuit genezen, dus de wond op de huid blijft het langst open. Dus dagelijks 2x het verband verschonen en dergelijke. Vindt Alexander echt niet leuk, maar toch blijft ie elke keer redelijk rustig. We moeten het wel met z’n tweeën doen, anders wurmt ie zich los.

Verder gaat het wel goed met ‘m, hij is alleen nog wat sneller moe lijkt het. Dat kan de nasleep zijn van de narcose, of de antibiotica waarvan ie vandaag het laatste beetje heeft gekregen.
Hij is ook erg druk, soms denk ik dat ie op iets zit te “broeden”, zoals ik dat noem. Dat hebben kinderen soms, voordat ze iets nieuws onder de knie hebben, is het allemaal een beetje verwarrend voor ze, ze kunnen nog niet zo goed plaatsen dat ze iets aan het leren zijn en daar kunnen ze een beetje druk van worden. Dus ik ben benieuwd, of ie inderdaad ergens op zit te broeden. Ik hoop dat ie volgende week heeft besloten dat ie geen luiers meer nodig heeft ;-)
Ik denk wel dat het zoiets is (of hij is de ervaringen van de afgelopen tijd aan het verwerken), want met andere vormen van leren heeft ie zoals jullie ondertussen beginnen te vermoeden weinig problemen. Hij kent ondertussen de dagen van de week in twee talen (hij weet ook dat op bijv. een kalender MON maandag betekent, en SAT zaterdag enzo), hij weet ook vaak welke dag het vandaag is. Hij kent alle vormpjes, ook in twee talen. In het ziekenhuis wist ie twee verpleegsters helemaal van hun stuk te brengen. Hij zag een pijl op een deur, dus dat zei hij, in het Nederlands. Zij vroegen wat ‘pijl’ betekent, dus ik legde uit dat ie de pijl op de deur had gezien. “Oh, wauw, hij weet wat een pijl is?!” “Eh, ja, hij kent alle vormpjes.” Dus ik ging Alexander even ‘overhoren’, soms vindt ie dat echt heel erg leuk, dat is dan een spelletje voor hem. Dus ik begon “Wat is driehoek in het Engels?” en ging zo allerlei vormpjes af, zoals hartvorm, ruit, ster, rechthoek etc etc. En toen stopte ik, maar Alexander wilde dat ik nog door ging. “Octagon!?”, zei hij vragend, semi-veronderwaardigd. Da’s dus achthoek in het Engels. Je had die verpleegsters moeten zien, ze vielen echt bijna stijl achterover!!

We zitten hem echt niet te pushen om dingen te leren, als jullie dat soms denken. Weten jullie nog dat hij een poosje geleden alle staten van Amerika voor las in alfabetische volgorde, daar heb ik een filmpje van op de blog gezet. Nu wil hij elke keer dat filmpje zien (meerdere keren per dag heb ik ’t dan over, gek word ik er soms van!) en hij zit dan met zichzelf mee te praten. Wat er toe heeft geleid dat ie nu de staten (50 stuks) in alfabetische volgorde uit zijn hoofd weet! En geloof me, dat weet ik dus niet hoor, hoe vaak ik dat filmpje ondertussen ook al heb moeten aanhoren!

Ruud heeft jammer genoeg weer een terugslag wat zijn rug betreft, de ene pijn is weg, maar er is weer een andere voor in de plaats gekomen. Hij weet nog steeds niet wat hij moet doen. Opereren is een optie, maar niet echt een aantrekkelijke optie, kunnen we wel zeggen. En ondertussen heeft ie maar pijn. Heel lastig en vervelend voor hem, zeker aangezien we nog zo veel willen doen in en om het huis. Elke keer als ie iets gedaan heeft (bijvoorbeeld een kast in elkaar zetten), wordt ie de volgende dag ‘gestraft’ met nog meer pijn. Balen.

Nou, ik ga even heel hard aan de slag weer, er moet dus zoals gezegd nog volop gebeuren hier in huis, al dan niet baby-gerelateerd, dus ik ga even doen wat ik kan.
Groetjes!