Onder het mes

Dat ze hier medisch gesproken grondig te werk gaan, wisten we eigenlijk al. Maar de afgelopen week zijn we toch weer even onverwachts in een stroomversnelling geraakt op dat gebied. Vorig weekend had Alexander een soort steenpuist op zijn bil, die ontstoken leek te raken. Ik belde maandag naar de kinderarts, om te ontdekken of ze hier ook trekzalf verkopen, en hoe dat dan heet, en of dat veilig is voor kleine kinderen. Toen de 'nurse' hoorde dat de plek toch wel een centimeter of 2, 3 groot begon te worden, wilde ze dat ik een afspraak maakte met de arts. Dus dinsdagmorgen zijn we naar de kinderarts gegaan, die de diagnose 'staph aureus' trok, een bacterie. Hij heeft wat spul afgenomen uit de plek en naar het laboratorium gestuurd, en voor Alexander een antibiotica-kuurtje voorgeschreven. Vrijdag moest ik terugkomen met Alexander, maar wel 's morgens zei hij, want als het niet beter werd, zou er wellicht een chirurg aan te pas moeten komen. Echt beter werd de plek helaas niet gedurende de dagen die volgden, dus toen we vrijdag naar de kinderarts gingen, is Ruud ook maar even meegekomen voor de zekerheid. De uitslag van het lab bevestigde inderdaad 'staph aureus'. En helaas, de kinderarts wilde de plek zelf niet behandelen, daar vond ie 'm te groot voor. Hij zou wel even bellen voor een chirurg. Toen ie terug kwam, zei hij dat we naar de kinder-'eerste hulp' afdeling van WakeMed Hospital in Raleigh moesten, daar was op dat moment een kinder-chirurg aanwezig, en die kon Alexander verder helpen. We hebben nog gelunched op weg naar het ziekenhuis, omdat de chirurg toch nog aan het opereren was op dat moment. Heel raar, je moet naar de emergency room, maar je stopt onderweg wel even om wat te eten. Tegenstrijdig idee. Eenmaal in het ziekenhuis moest Alexander een ziekenhuisjurkje aan. Zo'n schattig gezicht. Er hebben kort daarna wel 4 of 5 mensen gekeken naar de ontstoken plek op zijn bil, dus dat was natuurlijk elke keer huilen. Toen werd er (door 3 vrouw sterk) een infuus aangebracht en werd ons verteld dat hij de volgende dag geopereerd zou worden. Hij moest dus de nacht blijven! En de operatie zou onder volledige narcose gebeuren! Whow, dat hadden we even niet zien aankomen. We dachten, "plaatselijk verdoving, sneetje, even uitzuigen, pleister erop, klaar," maar nee dus. Ik moet wel zeggen, terwijl we daar zaten, waren we natuurlijk allang blij dat we met iets zoals dit op de emergency room waren terecht gekomen, en toen ze ons nog geen tijd van de operatie konden geven omdat ze niet konden voorspellen of er iets tussen zou komen, konden we ook alleen maar blij zijn dat hij een geval was dat 'kon wachten'. Ruud is naar huis gereden om diverse spulletjes op te halen, toiletartikelen, kleding, een boek voor mij en natuurlijk Alexander's knuffelmuis. Om 6 uur kreeg Alexander zijn eerste lading antibiotica via het infuus, hij zou om de 6 uur een zakje krijgen. Er liep continue een infuus met vocht, omdat ie na 12 uur middernacht niks meer mocht eten of drinken tot na de operatie. Er was in eerste instantie geen kamer beschikbaar voor Alexander. Dus om half 8 hebben we hem "in bed gelegd", waar hij al die tijd al in lag. Maar dan dus met verhaaltje lezen, melk drinken, liedje zingen, de hele bedtijdroutine. We hadden wel een prive-kamer, maar dat was eigenlijk een behandelkamer. Er mocht 1 persoon 's nachts blijven, dus Ruud is naar huis gegaan toen Alexander 'op bed' lag. Net toen ik om kwart over 9 dacht, ik ga zo maar slapen (er was een uitklapbare luie stoel gebracht voor me), kwam er iemand zeggen dat er een kamer vrij was en dat we moesten verhuizen. Daar baalde ik best van, Alexander werd natuurlijk wakker, ik moest een heleboel spulletjes verzamelen, maar ja, we hielden wel een eerste-hulp-behandelkamer bezet, dus tja...
Eenmaal op de nieuwe kamer, werd Alexander's bloeddruk en temperatuur gemeten, er moest natuurlijk weer naar zijn bil gekeken worden, dus met al het huilen etc was het tegen 11 uur eerdat ie weer sliep. 's Nachts kwam de verpleegster nog een paar keer kijken, er moest ook een nieuw zakje antibiotica aan het infuus, etc etc. En de uitklapbare stoel die als mijn bed fungeerde was super-oncomfortabel, dus al met al heb ik zelf niet langer dan 2 uur achtereen geslapen die nacht. 's Morgens om een uur of 7, we lagen nog in bed, zei de verpleegster dat Alexander rond 9.45 geopereerd zou worden. Twee minuten later kwam ze terug, dat ze hem nu al kwamen halen. Dus ik in de kleding waarin ik geslapen had mee met een slaperige, huilende Alexander, in een bedje op weg naar de operatiekamer. Geen idee hoe lang het al met al heeft geduurd, hij is nog een poos met mij in de 'pre-op'-ruimte geweest, waar ook weer weet ik hoeveel mensen kwamen kijken naar hem of praten met mij over de operatie. Ik dacht dat ze hem een soort slaapmiddeltje zouden geven waar ik bij was, maar op het moment supreme bleek dat hij nog geheel bij bewustzijn bij mij weg gehaald zou worden. Dus ik snel aan Alexander uitgelegd dat die mensen hem zouden meenemen en dat ik heel snel weer bij 'm zou zijn, dus dat was natuurlijk weer huilen. Het was maar een kleine procedure, maar op het moment dat ze je huilende kind bij je weg halen om hem onder volledige narcose te gaan brengen, breekt je hart. Zodra hij buiten beeld was, kwamen de tranen bij mij ook. Gelukkig troostte de verpleegster me en zei dat alle moeders dat hebben. Toen stuurde ze me weg om even wat te gaan eten. Ik liep echt een beetje versuft door het ziekenhuis, voor m'n gevoel nog in mijn pyjama (al was het gewoon een t-shirtje en een comfi broek), met waarschijnlijk rode vlekken op mijn gezicht, maar het kon me niks schelen. In het ziekenhuiscafetaria even een kopje thee en een plakje cake gehaald, maar die heb ik maar half gegeten, ik wilde snel weer terug naar de wachtruimte. De vrouw daar had me al heel lief een beeper mee gegeven toen ik naar het cafetaria liep, maar ik wilde zo vlak bij zijn als mogelijk op het moment dat ze klaar waren met Alexander. Gelukkig was dat al snel. Ik mocht naar de 'uitslaap'ruimte komen, ik weet niet precies hoe dat heet, maar goed, daar lag Alexander in een bedje, een beetje jammerend. Toen hij mij zag, begon ie te huilen. Hij was waarschijnlijk gewoon helemaal van slag van de pijn, alle mensen om hem heen (en geen idee wat ze zeggen natuurlijk), wat gebeurt er allemaal en waarom?? Hij lag aan een hartslag-monitor, ik mocht hem bij me op schoot nemen om te troosten, terwijl de chirurg uitlegde hoe de operatie gegaan was. Van tijd tot tijd werd Alexander weer boos/verdrietig of had ie extra last van de pijn, dan zette ie 't weer op een brullen en zag je zijn hartslag omhoog schieten. Nadat ze hem een poosje geobserveerd hadden, of ie goed uit de narcose was gekomen (en ik wist al dat ie dat was, want als ie niet huilde, was ie alle woorden die hij om zich heen zag staan aan het spellen!), mochten we terug naar de kamer, en dat deed hem goed. Op de gang begon ie al weer wat meer zichzelf te worden en hoefde ie ook niet meer zo te huilen. Alleen, zodra er in de uren erna iemand bij ons de kamer binnen stapte, werd ie weer bang en begon te huilen. Logisch natuurlijk. Pas na de operatie kon ik Ruud bellen, 's morgens was het zo snel gegaan, en terwijl ik aan het wachten was, had mijn mobiele telefoon geen bereik. Ruud kwam 's middags langs, want 's morgens had hij een 'yard sale', maar daarover straks meer. Alexander moest nog een nacht blijven vanwege de antibiotica die hij kreeg toegediend. Ruud is gebleven tot Alexander's bedtijd, het was wel fijn dat hij er 's middags was om even wat dingen over te nemen, zoals voor de 30ste keer hetzelfde boek voorlezen enzo.

Het viel me mee, dat Alexander in al die uren dat hij aan zijn bed gebonden was maar een paar keer heeft gevraagd of hij eruit mocht. En hij was ook heel snel weer positief over alles. Verpleegsters en dokters vond ie nog steeds lief, ookal hadden ze hem pijn gedaan. We hadden besloten dat ik ook de tweede nacht zou blijven, dat stoel-bed-ding was voor Ruud waarschijnlijk nog slechter voor zijn rug dan dat het voor mijn oncomfortabel was, en bovendien wist ik al een beetje hoe het er aan toe ging. De tweede nacht werd Alexander ook weer om de zoveel uur gecontroleerd, en weer een zakje antibiotica etc etc en de volgende morgen (zondag) om half 7 vond Alexander dat het wel tijd was om wakker te worden, dus kon ik weer aan de slag met boekjes lezen. Gelukkig kon ik ook videobanden lenen en er was een 'play room' waar hij niet naar toe kon vanwege het infuus maar waar vandaan de verpleegster de vorige dag al boekjes en wat speeltjes had gebracht. En om 11 uur kwam plots de chirurg langs om de wond te bekijken, dus ik heb snel Ruud gebeld en voor 12 uur mochten we al naar huis.

Ruud had heel lief het hele huis opgeruimd, want toen ik vrijdagmorgen naar de kinderarts ging, had ik er natuurlijk geen idee van dat ik pas op zondagmiddag weer thuis zou komen. En Ruud had een kadootje voor Alexander, namelijk de DVD 'Cars'!

Met Alexander gaat alles goed ondertussen. We moeten nog wel zelf wat nazorg verlenen, de wond moet de komende week genezen, dus elke keer als we het verband willen verschonen, zet ie ’t op een krijsen. Maar zodra alles weer zit, is ie gewoon weer zijn positieve zelf en doet ie weer van alles: rennen; vliegen; springen, dus hij lijkt er geen pijn van te hebben in ’t dagelijks leven . Alleen nog wat moe van het slaapgebrek van de afgelopen dagen (en ik ken er nog eentje!), maar dat trekt wel weer bij.

Eigenlijk hadden we natuurlijk heel andere plannen voor het weekend. Op zaterdag zou er in onze wijk een ‘community yard sale’ gehouden worden, oftewel iedereen houdt een soort rommelmarktje op zijn eigen oprit. Daar waren ook advertenties voor gezet van te voren, dat je lekker veel aanloop hebt. Wij wilden ook heel wat spul verkopen, dus Ruud had (nadat ie in 3 dagen tijd ruim 40 uur had gewerkt) de donderdag vrij genomen en toen zijn we door onze ‘yard sale’ spulletjes gegaan, kijken wat we nou eigenlijk allemaal hadden in de dozen, wat er geprijsd moest worden etc etc. Daar waren we donderdag nog niet klaar mee, dus ik wilde er vrijdagmiddag terwijl Alexander sliep verder mee, dan de puntjes op de ‘i’ op vrijdagavond. En dan vroeg op op zaterdag, want het zou om 7 uur al beginnen dus dan moet je je spul al buiten hebben liggen. Alleen, toen kwam de hele ziekenhuis-kwestie om de hoek kijken. Aangezien de hele garage vol lag met rommel, heeft Ruud besloten de yard sale toch maar te houden, hij had geen zin alles weer op te ruimen. Gelukkig is er een collega van hem komen helpen op zaterdag, dat scheelde toch weer iets. Hij had er van te voren wel meer tijd aan willen besteden, maar het is toch erg goed gegaan en hij is uiteindelijk een heleboel spulletjes kwijt geraakt. Dat ruimt lekker op!
Tot en met donderdag dacht ik nog dat het spannendste nieuws van de week zou zijn, dat de boom in de achtertuin is weggehaald. Daar zijn ze ook ruim 2 uur mee bezig geweest. Ze kwamen natuurlijk precies met al d’r kettingzagen etc toen Alexander sliep...of eh, eigenlijk moet ik zeggen, in bed lag, want hij wilde niet slapen. Dus ik heb ‘m er maar snel uitgehaald, anders zou ie zich plots rot schrikken (hij heeft zijn kamer (nu nog) aan die kant). Ik dacht dat ie ’t wel interessant zou vinden, maar na een paar minuten had ie ’t wel gezien. Ikzelf heb echter alles van begin tot eind bekeken, ze gingen heel anders te werk dan ik dacht. Er klom bijvoorbeeld een mannetje als een soort aap heel hoog in een andere boom vanwaar hij de hoge takken van de bewuste boom kon afzagen. En met een Bobcat-graaf/schep/hap-machine werd de boom omgeduwd terwijl er bij de stam iemand met zijn kettingzaag tekeer ging. De boom pletterde dus gewoon het bos in, nam daarbij dus ook het een en ander aan andere boompjes mee, dat verbaasde me echt! Er zijn ook bedrijven namelijk die zo’n boom met een soort kraan gewoon optillen en op die manier weg halen. Het heeft dus flink wat rommel gegeven in het bos, maar in onze tuin zelf hebben ze het aardig opgeruimd. Als je niet beter wist, kon je er weinig van merken dat daar een boom heeft gestaan. Maar ik was maar al te blij dat we nog weinig aan tuinieren hadden gedaan in dat deel van onze tuin, want het ging er niet zachtzinnig aan toe, zal ik maar zeggen!

Wat trouwens wel/ook leuk was deze week, was dat we maar liefs 2 pakjes gekregen hebben met de post! Eerst eentje van mijn zusje Agnes, met heel een heel grappig baby-truitje en een lief rompertje, een baby-kalender en voor over 6 maanden alvast 2 zwarte pietjes. En daarna eentje van Marco en Sandra, met een stoer shirt voor Alexander, een leuk truitje en broekje voor de baby en een doosje herfstthee! Jullie allemaal heel erg bedankt!!!!!

Qua zwangerschap gaat alles trouwens wel okay, al is het nog steeds zwaar. De baby beweegt ook heel veel, en ik heb echt het idee dat dit een heel ander soort kind gaat worden dan Alexander. In het ziekenhuis heeft hij zich gelukkig al die tijd heel rustig gehouden, alsof ie aanvoelde dat ik er even niet meer bij kon hebben ofzo. Maar hij heeft het al weer ruimschoots goedgemaakt hoor, ik zeg tegenwoordig wel eens voor de grap dat deze baby waarschijnlijk met 6 maanden al gaat lopen, aangezien hij nu –in de buik- al probeert te gaan staan!! De tijd zal het ons allemaal leren.

Ik ga het er bij houden voor deze keer, veel groetjes weer!