Typisch zo'n week....

Je kent ze wel, van die dagen dat alles niet gaat zoals gepland. Nou, daar hadden we nou een hele week van. Een berichtje van de ziektekostenverzekeraar dat we dit keer niet in aanmerking komen voor de kraamzorgvergoeding die ik drie jaar geleden na de geboorte van Alexander nog wel kreeg. Een brief van de belastingdienst, of we een jaaropgave willen versturen, en natuurlijk precies die ene jaaropgave die op mysterieuze wijze is verdwenen uit Ruud’s goed georganiseerde administratie. Na een paar keer contact opnemen eindelijk een berichtje van de leverancier van Alexander’s leuke Offi Kapsule Chair (besteld in januari) dat de stoel toch niet op 10 april verstuurd is (zo'n vermoeden begonnen we al te krijgen), maar dat ie pas in juni komt. Een telefoontje van de drukkerij waar ik langs was geweest om te informeren naar het laten drukken van geboortekaartjes, dat ze “zulke kleine kaartjes” (gewoon formaat kaartje in mijn optiek) niet kunnen drukken zonder torenhoge kosten omdat de walsen daar te groot voor zijn of zo iets dergelijks. Na een zoektocht op internet tot de conclusie komen dat de enige enigszins leuke zwangerschapsgymnastiek-lessen alleen helemaal in de buurt van downtown Raleigh worden gegeven (echt eventjes te ver rijden vind ik – maar misschien verander ik nog van mening). Moet ik nog door gaan, of is het al duidelijk dat dit typisch zo’n week was....

Gelukkig is het niet alleen maar “ach en wee” hier, hoor! We hebben een heel productief weekend gehad. We hebben o.a. Alexander oude babybedje geschuurd en die is ook al voor een groot deel gespoten. Alexander’s boekenkast is ook bijna klaar, die kan nu in elkaar gezet worden. Dat geeft de burger weer moed.
Met Alexander gaat het erg goed. Hij zegt continue van die eigenwijze zinnetjes, heel serieus. “Hoe kan dàt nou?” of als iets er niet is of als iets niet kan “Jammer. Heel jammer.” En op blijkbaar komische momenten “Wat een lol!” En als ie iets voor elkaar heeft “Zo dan.” En als iets lekker is natuurlijk “Dat is lekker.” En als iets niet is zoals hij denkt dat het moet zijn “Klopt niet” en nog veeeeeel meer. Hij vertelt over alles wat ie ziet, maar ook over dingen van weken geleden. Hij heeft het soms nog steeds over de honden van Hans en Karen bijvoorbeeld. En over de katten die boven verstopt waren, dat ie met Hans boven ging kijken, maar dat ze er niet waren.
Als er foldertjes bezorgd worden, dan is ie daar helemaal door geobserdeerd. Ik zie wel eens kleine meisjes (en soms ook wat grotere meisjes) met roze t-shirtjes waarop staat “Born to shop”, en ik begin me af te vragen of ze zulke t-shirtjes ook niet in ’t blauw moeten gaan uitbrengen (niet serieus hoor, jullie hoeven er niet naar op zoek!), want hij kent alle winkels. Hij hoeft maar 1 blik op een foldertje te werpen en hij roept de naam van de winkel uit, soms zelfs als die naam nog niet eens zichtbaar is! Idem dito als we in de auto rijden, hij weet van te voren waar welke winkel zit. En hij vraagt minstens een paar keer per dag of we boodschappen gaan doen. Hij is ook erg bezig met talen, hij wil zijn DVD’s tegenwoordig in een andere taal zien. Hij heeft al een paar keer Baby Einstein in het Italiaans gekeken (daarbij zeggen ze niet zo heel veel, dus da’s blijkbaar toch wel leuk voor ‘m, en hij weet heel goed dat als ze wat zeggen dat het dan Italiaans is) en Nijntje in het Vlaams (scheelt niet zo veel, maar toch, dat is wat ie wil!). Alleen Dribbel in het Frans, waarbij wel veel wordt gesproken vond ie toch niet zo leuk bij nader inzien.
Engels begint echt een beetje tweede taal te worden, in zo verre dat ie er niet meer van op kijkt en het wel interessant vindt, zeker nu ie naar school gaat. We lazen wel vaker boekjes in het Engels voor, maar dat wil ie nu echt continue. En hij vraagt van Nederlandse woorden hoe dat in het Engels heet. Hij hoort echt het verschil.
School gaat ook goed zoals gezegd. Thuis zit ie nog een beetje te jammeren van te voren, maar eenmaal in de auto zit ie de weg al weer te wijzen (hij weet ‘links’ en ‘rechts’ tegenwoordig) en als we er zijn, roept ie “Daar is school!” en hij huppelt bij wijze van spreken naar binnen. Ze doen veel 'sensory play', oftewel zaken zoals verven (met groen bijvoorbeeld -> zie foto!), kleuren, lijmen, voelen van texturen, spelen met water, zand en modder. Erg leuk, aangezien ik daar thuis niet zo veel mee doe, dat geeft zo’n rommel. En ook leuk zijn de sociale contacten natuurlijk. Hij praat alleen eigenlijk helemaal niet als ie op school is, ook niet in het Nederlands dus, heb ik begrepen, maar hopelijk komt dat vanzelf wel, het is toch even wennen allemaal.

Wat de sociale contacten betreft, zit het de laatste tijd trouwens wel goed. Zo hebben we bijvoorbeeld een buurmeisje dat helemaal gek is op Alexander, zij is net 3 geworden, Elly (Eliana voluit) heet ze. Ze wil dat Alexander bij haar komt wonen. Maar ondanks dat ze direct naast ons woont, zien we haar niet zo heel erg vaak.
En hopelijk kan Alexander in de nabije toekomst af en toe met Norah spelen. Norah is de dochter van Jackie en Frank, Jackie is afgelopen donderdag met haar dochters aangekomen hier in Apex terwijl Frank hier al een paar maandjes zit. Zaterdag hebben we dus even een klein welkomstpakketje gebracht, helaas waren ze er op dat moment niet, dus Alexander en Norah hebben nog geen kennis gemaakt.

Toen ik het vorige bericht eindigde met “groetjes uit een stormachtig Apex...” was ik me nog niet bewust van wat er zich op dat moment afspeelde in onze achtertuin. Ik had die ochtend zelfs nog verse foto’s gemaakt van hoe groen het bos was, en toen was me nog niks opgevallen. Maar rond een uur of 2 keek ik naar buiten en dacht “Huh, wat is dat nou, rondom de stam van die boom daar?”. Dat bleken dus de wortels te zijn, de boom was door de storm en de regen van de dagen ervoor ontworteld! Hij was bij lange na nog niet om, maar tegen een boom vlak ernaast tot stilstand gekomen. Die andere boom vond dat niet zo’n geweldig plan en met z’n tweeën zakten ze gedurende de dag steeds verder schuin. Gelukkig richting bos, en niet richting huis. De buurman kwam enigszins in paniek aan de deur “Als die boom op mijn zwembad valt....!!” (ja, ze hebben een zwembad hiernaast). Gelukkig kon ik hem ietwat geruststellen door hem een blik te gunnen op de boom vanuit ons perspectief. Toen zag ie ook in dat de boom wel erg acrobatische toeren moest uithalen om op zijn zwembad terecht te kunnen komen.Toen ik de toestand van de boom de eerste keer aanschouwde, was ik er van overtuigd dat ie elk moment om kon gaan, dus ik had de videocamera paraat. Uiteindelijk bleek dat wel mee te vallen, maar dat er iets aan gedaan moest worden was duidelijk. Maandag dus maar even gebeld naar het bedrijf dat het huis verhuurt aan ons, het was al na kantooruren tegen die tijd. Dinsdagmiddag kwam er iemand van het bedrijf kijken. Donderdag zijn er wat bedrijven langs geweest die zich specialiseren in het omhakken van bomen en dergelijk, om een prijsquote te kunnen doen aan het huisverhuurbedrijf. En tot op de dag van vandaag hangt die arme boom maar op half 7. Best gevaarlijk aangezien er nog wel eens mensen door het bos struinen. Maar ja, de boom-hak-bedrijven hadden het na de storm tamelijk druk, dus wat doe je er aan? Wordt vervolgd, zou ik zeggen.

Ondertussen ligt het voortuintje er leuk bij, vind ik:

De meest linkse zijn een soort sterrenbloemen, de echte naam ben ik even kwijt, die zijn 's morgens nog dicht en als de zon er op schijnt gaan ze volop bloeien, heel leuk!

Groetjes weer!