Moedermomenten

Afgelopen vrijdag, Goede Vrijdag, ben ik met Alexander naar Bond Park gereden in Cary. Daar werd namelijk een Easter Egg Hunt georganiseerd. Net als vorig jaar in Apex was het niet echt een ‘hunt’, je hoeft er geen oog voor te hebben zal ik maar zeggen, want de eieren liggen letterlijk voor het oprapen. Maar toch, wel leuk om naar toe te gaan. Het was super-druk, de politie was er zelfs bij om het verkeer te regelen. Er waren verschillende velden voor verschillende leeftijdscategorieen. Alexander mocht dit jaar nog mee doen bij de ‘under 3’-categorie. Maar niemand die dat controleert hoor, de mensen hier zijn netjes opgevoed wat dat betreft, iedereen wacht ook keurig netjes op de lijn tot er afgeteld is enzo.

Alexander zag er niet zo de noodzaak van in om eieren op te rapen, hij stond er een beetje bij en hij keek er naar. Als een echte aanstaande ‘soccermom’ moedigde ik heel fanatiek mijn kind aan, “Kijk, een ei! Kijk, daar nog een! Achter je! Naast je! Doe maar in je mandje!”, ondertussen een beetje ruimte creeerend tussen Alexander en mijzelf, daarmee hopelijk een signaal afgevend aan anderen (m.n. de ouders) van “geef mijn kind een beetje de ruimte om ook 2 of 3 eieren op te rapen”. Zo ben ik dan ook wel weer, want zelfs in de leeftijdscategorie onder de 3 wordt het gehele veld binnen een paar minuten helemaal leeggezogen (waarbij de kids als stofzuiger fungeren). Ondertussen de camera in de hand, want er moesten natuurlijk wel leuke foto’s gemaakt worden. Ja, ik ben al een echte ‘mommy’! Na het eieren ‘zoeken’ zijn we nog even verder gelopen door Bond Park. Er waren wat springkussens opgezet, waar ik Alexander zonder al te veel problemen voorbij heb weten te loodsen. De politie en brandweer waren aanwezig, en er zou ook nog een goochelaar zijn. Even met de politieagent staan praten (die ken ik van mijn CAP-werkzaamheden), hij had een mooie sticker en 'n kleurboek voor Alexander en Alexander zei heel netjes “Thank you”. Hij mocht ook even in de politieauto zitten. Daarna even kijken bij de brandweer, hij mocht ook in de brandweerauto. We hebben nog zitten wachten op de show van de goochelaar, maar ik had het idee dat Alexander misschien nog iets te jong was voor zulk soort shows, hij wilde bovendien naar huis, dus ik vond het wel weer genoeg ‘spanning en sensatie’ voor een dag, dus we hebben de goochelaar gelaten voor wat ie was. Toen Ruud thuis kwam voor de lunch, ging Alexander heel enthousiast vertellen over het park, eieren, politie en brandweer, zo leuk is dat dan.

Wij hebben Pasen gevierd op zaterdag en zondag, want Ruud moest gewoon werken op zowel vrijdag als maandag. Nou is Pasen vieren een groot woord, we hadden gekookte eitjes en rozijnenbrood bij het ontbijt, en nog een pakje Matzes die ik de laatste keer dat we in Nederland waren had gekocht, en ik had wat kuikentjes e.d. ter decoratie op tafel gezet, en toen gingen we weer over naar de orde van de dag.

Zaterdag hebben we o.a. de gordijnrails opgehangen in Alexander’s toekomstige kamer, en zondag is Ruud een groot deel van de dag bezig geweest met het spuiten van de planken van Alexander’s kast. Ze zijn wit nu, alleen er moeten natuurlijk diverse lagen op.

We voeren hier soms wel een voorstelling op van ‘De blinde helpt de lamme’ (of omgekeerd?), want zondag kreeg ik heel erg pijn in mijn buik/liesstreek, zo erg dat ik niet kon lopen, dus Ruud – die zich ook toch nog steeds niet 100% voelt – moest eten koken en Alexander op bed leggen en de vaatwasser inruimen, terwijl ik hulpeloos op de bank zat. Klinkt aanlokkelijk, maar ik vond er niks aan! Bovendien een beetje eng idee, die pijn, maar goed, de nachtrust heeft me wel goed gedaan, ik kan weer een beetje lopen/waggelen (als een oud vrouwtje, dat wel), en ik zie het maar als signaal van mijn lichaam “Rustig aan doen!”. Woensdag ga ik naar de gyneacoloog dus dan kan ik dat meteen even vermelden, dus maak jullie geen zorgen.

En ik heb meteen gevolg gegeven aan het signaal van mijn lichaam. Want terwijl ik dit schrijf, is er iets bijzonders aan de hand: Alexander is op school! Hier vlakbij zit een ‘preschool’ waar je ook je kind zonder afspraak kunt brengen, ‘drop-off’ heet dat, en de ‘drop-off’-kindjes draaien gewoon mee met het preschool programma. Ik had Alexander voordat we naar Jamaica gingen er al ’n keertje gebracht voor ’n uurtje of anderhalf, en dat was best redelijk gegaan. Dus vanmorgen heb ik hem er ook gebracht, met het voornemen om dat wekelijks 2 ochtenden te gaan doen. “Drop-off” geeft je een beetje flexibiliteit, je kan zelf je dagen en de tijd kiezen. Ik heb ook besloten voorlopig even te stoppen met Jazzercise, want het doet gewoon te veel pijn, ongeacht hoe langzaam ik het doe. En dat vind ik wel jammer, want Alexander is de afgelopen tijd juist heel erg gewend geraakt aan de oppas-moeders en de kindjes. Sterker nog, volgens mij is ie een beetje verliefd op Ayla, de 2-jarige dochter van Zoe, z’n gezichtje klaart helemaal op als ie haar ziet, en dan loopt ie naar d’r toe en gaat dan bij d’r staan, ’n beetje verlegen. Zo schattig! Maar goed, aangezien ie dus Ayla en de andere kindjes van de sportschool zal moeten missen de komende maanden, leek het me reden temeer om hem nu echt maar eens naar die preschool hier vlakbij te gaan brengen. Toen ik vanmorgen wegreed bij de preschool met achterin een leeg autostoeltje, voelde ik me plots weer echt een ‘moeder’. Het enige wat nog ontbrak was de ‘mommy-van’ (oorspronkelijk bekend als 'minivan') (nee, een Pacifica is geen mommy-van! Alleen al omdat ie geen schuifdeuren heeft). Ik hoop dat alles goed gaat, hij is nu best wat langer op ‘school’ dan dat ik ‘m voorheen ergens heb achtergelaten, maar nog een uurtje en dan ga ik ‘m weer halen. En dan ben ik lekker alvast bij met de blog!

Het is hier trouwens raar weer, of ik moet eigenlijk zeggen “typisch North Carolina weer”. We hebben diverse malen buiten gegeten vorige week (ik heb daar nog een kort filmpje van) omdat het zulk lekker weer was – met temperaturen boven de 30 graden, en nu plots is het weer erg koud, compleet met nachtvorst. Zoals je misschien eerder hebt gezien, ik heb aan de rechterkant van de blog een dingetje met de plaatselijke temperatuur, dus dan kunnen jullie een beetje bijhouden wat het weer hier doet.
En hierbij even het filmpje van tijdens het buiten eten:

Nou, ik hoop weer eens van jullie te horen, en hopelijk hebben jullie een leuke Pasen gehad.

P.S. dat uur voordat ik Alexander kon ophalen, was natuurlijk allang voorbij tegen de tijd dat ik alle foto's en film op de blog had gezet, dus ik kan meteen even melden dat alles goed is gegaan, hij had bij thuiskomst al weer praatjes over 'mevrouw Jody' die hem ging helpen (met verven) en spelen met de andere kindjes. Gaat goed!