9 weken...

Ja, ik dacht, laat ik er maar eens een nummertje aan hangen. Nog zo’n 9 weken, en dan moeten we ons huis uit zijn. Er beginnen diverse zaken vorm te krijgen, wanneer, wat, waar, hoe. We vliegen op 30 april ‘s morgens naar Seattle, om onze reis van een maand door het westen te beginnen. Dus hebben we onze huur per 29 april opgezegd, althans, op die dag komt de verhuurder het huis dus inspecteren. Omdat we een kat hebben, zijn we verplicht om een ‘mannetje’ te laten komen om de vlooien (die er niet zijn) uit te roeien, dus dat gebeurt de 28ste. Het huis moet ook professioneel schoongemaakt worden (het verhuurbedrijf heeft een tamelijk grondig contract – misschien slechte ervaringen met huurders uit het verleden), dus dat gebeurt weer een dag eerder. We hebben een vrij groot huis (zeg ongeveer omgerekend 300 m2), dus daar staat ook wel minstens een dag voor. We hebben 2 verschillende verhuizers over de vloer gehad van de week, om te kijken wat we zo’n beetje hebben aan spullen, zodat ze een offerte kunnen maken. Een van de twee zei, dat ze dacht dat het wel 3 dagen inpakken zou worden, maar op ons verzoek zou ze proberen daar 2 dagen van te maken. We zijn dan ondertussen bij een weekend beland, ze beginnen dan dus vrijdag 24 april al met inpakken van de niet-noodzakelijk dingen, om de 27ste verder te gaan. Dus vanaf de 27ste hebben we geen bedje meer, dat wordt dus een hotel.

Wat wel erg jammer was, is dat tijdens het bezoekje van de verhuizers bleek, dat sommige regels (waarschijnlijk sinds “9/11”) wat zijn aangescherpt. Diverse dingen, waarvan ik gewoon uitging “die gaan mee”, mogen niet mee. En dan heb ik ’t over onbenullige zaken hoor, zaken zoals een w.c.-reiniger, spul voor de vaatwasser, maar ook over al mijn hobby-verfjes (snik, snik!) en waarschijnlijk ook zaken zoals parfum. En natuurlijk alcohol. De fles wijn die we hebben meegenomen tijdens de avond dat we verkering kregen (een speciale “V&D Vlaardingen 25 jaar”-fles), mocht op de heenreis wel mee naar hier, maar nu niet meer mee terug naar Nederland. Qua inhoud maakt dat me niet uit, ik drink toch geen wijn, maar het ging me om het idee. Idem dito met een fles wijn van Slot Loevestein, waar Ruud mij ten huwelijk vroeg. Als ie niet vol mee mag, dan maar leeg, maar vol staat toch leuker in je kast, vind ik.

Zaterdagavond had ik een “Banquet” van de politie. Tijdens deze avond zou een politieagent een speciale “award” uitgereikt krijgen, namelijk de George Almond Award, vernoemd naar een politieagent van de Cary Police die, in 2001, tijdens een routinestop van een voertuig in zijn hoofd werd geschoten. Hij overleefde het, maar heeft er wel wat aan overgehouden (blind aan 1 oog, doof aan 1 oor, duizelingen etc). Gelukkig heeft hij nog steeds een goed gevoel voor humor. Een bijzondere man, die ook vast al een heel bijzondere man was voor velen, voordat hem dit overkwam. Het was ook weer een bijzondere avond, helaas ben ik mijn fototoestel vergeten. Maar zo waren er diverse gastsprekers, zoals Attorney General Roy Cooper, State Treasurer Janet Cowell en WRAL ‘news anchor’ en host van “NC Wanted” Gerald Owens. Ook altijd wel indrukwekkend is wat “presentation of colors” word genoemd. Vier politieagenten, de Honor Guard, komen dan de zaal binnen, in een speciaal soort pas, de hele zaal staat en is muisstil. Eentje draagt de vlag, twee dragen een (in dit geval antiek-ogend) geweer.
Toen de Honor Guard op het podium stond, stapte er een klein meisje op het podium, en zij begon het “National Anthem” (volkslied) te zingen. Het schijnt dat ze 10 jaar oud is, maar echt een heel klein, fijn meisje. En die zette me toch een keel op, echt geweldig. Eigenlijk dat je denkt “Is dit niet te hard?” maar loepzuiver, en ik kreeg er toch echt gewoon kippenvel van. Ze zingt ook voor de Carolina Hurricanes het volkslied, en we hebben haar 2 jaar geleden ook gehoord (voor dezelfde aangelegenheid als deze avond). Maar dat is toch altijd wel weer zo bijzonder, het Amerikaanse volkslied, misschien woon ik hier al te lang, maar ik vind het altijd indrukwekkend, en tegelijkertijd jammer dat zoiets in Nederland eigenlijk niet (meer?) kan.
Tijdens de avond waren er ook twee soorten veilingen. Een zogenaamde stille veiling, waarbij je op een bepaald item kan bieden door je nummer (bij binnenkomst kreeg je die) op te schrijven en het bedrag dat je biedt, waarbij je natuurlijk de kans loopt dat iemand na je komt die meer biedt. Die veiling sloot op een bepaald tijdstip. Ik had geboden op een restaurant-coupon, waard $50, die wilde ik best hebben voor $35. Maar iemand anders bood natuurlijk meer. En alle andere items vond ik te duur of gewoon niet leuk. Toen kwam de “live auction”, waarbij een echte veilingmeester kwam, en die deed het heel leuk. Er werd o.a. geboden op gesigneerde basketballen (het damesteam van Kay Yow bijvoorbeeld, ter ere van haar), een gesigneerd shirt van de Carolina Hurricanes, maar ook stoere sportfietsen. En de bedragen die er geboden waren, waren niet misselijk! Dan heb ik ’t over $400 voor een bal, of $700 voor een fiets. Vast wel een “deal” als dat iets is waar je om geeft, maar om je nou tijdens een veiling zo op te laten jutten (want dat is natuurlijk wat er gebeurt!), dat je plots 10 minuten later de eigenaar bent van iets waar je 10 minuten daarvoor het bestaan niet wist, tja....
Maar goed, al met al een interessante avond, oh ja, ook nog lekker gegeten, en helaas geen foto’s dus.
Na afloop van de avond, heb ik wat ballonnen mee naar huis mogen nemen voor de jongens, en daar heb ik dan weer wel foto’s van ;-).

Vorige week ben ik met de jongens naar een speciale kindertandarts geweest. Niet dat er iets mis is met hun tanden, hoor, maar ik was niet onder de indruk van wat mijn eigen tandarts deed toen ik Alexander mee nam voor controle, dus mijn kinderarts adviseerde een kindertandarts. En dat was toch wel een hele happening, ik vond het meteen jammer dat het maar een eenmalig bezoek zou zijn, want het zag er allemaal zo leuk uit. Alles in jungle-thema versierd (zelfs de kantoortjes, eentje had een bordje “tribal council”), een wachtkamer met allemaal kindermeubilair, overal knuffelbeesten, t.v.’s, speelgoed. En alle stoelen (allemaal in andere kleurtjes) stonden in een halve cirkel naast elkaar, dus geen aparte hokjes. Boven elke stoel een eigen t.v.tje met kindervideo etc etc. Van Alexander zijn rontgenfoto’s gemaakt, om te kijken of zijn volwassen tanden al netjes liggen te wachten, en of er geen gaatjes zijn. Alles was prima in orde. Zelfs geen enkel effect te zien van het duimen dat hij gedaan heeft (en een heel enkele keer nog met het slapen gaan doet), da’s mooi!
Quinten vond het allemaal drie keer niks, die liet duidelijk merken dat ie niet gediend was van enig gepiel aan zijn tanden. Wel apart, in Nederland vinden ze het nog niet zo belangrijk, tandzorg de eerste twee jaar, maar hier werd me zelfs voor Quinten al op het hart gedrukt, dat ik echt 2x per dag moet poetsen (wat ik meestal al deed), en dat ik zelfs bij drie tandjes moet beginnen met flossen!
Dezelfde middag nog kreeg ik foto’s gemaild van de tandarts:

En twee dagen later kregen beide jongens een kaartje in de bus, ieder door hun eigen mondhygeniste geschreven, dat het leuk was dat ze langs waren geweest, en succes met onze reis naar Nederland. Nou... is dat niet super?

Hierbij nog zomaar wat foto’s van de jongens: appeltje?
appeltje!

En tenslotte ook nog wat foto’s van wat vogeltjes in de achtertuin zoals een mannetjes- en vrouwtjeskardinaal, en nog een klein vogeltje (weet even niet wat voor soort, is dat erg?).Dit is ‘m denk ik weer voor nu, groetjes!

Lief, leuk en lekker

In de categorie lief:

Zaterdag was het natuurlijk Valentijnsdag, wat bij Alexander op school al de hele week gevierd werd. Ik dacht van te voren nog origineel te zijn, ik had al wat spulletjes in huis gehaald om Valentijnszakjes te maken om uit te delen.Komt ie de vrijdag voor vorige week plots thuis met een lijstje namen, Miss Connie’s Class Valentine List. Ruud vroeg nog, toen hij Alexander ophaalde en het lijstje meekreeg: “Wat is hiervan de bedoeling?” “Nou, dat iedereen kaartjes o.i.d. schrijft voor elkaar.” No Child Left Behind, maar dan in Valentijns-uitvoering. En het spontane was dus meteen van mijn aktie af, maar goed. Afgelopen vrijdag kreeg hij een zelf-versierde doos mee naar huis, met allerlei kaartjes en lekkers.
Toch wel weer leuk, al was het weinig spontaan en in sommige gevallen misschien ook iets minder gemeend (ik kende zelf ook ‘n deel van de kindertjes niet op zijn lijst).

Wel gemeend, al wisten ze het zelf niet, waren de kaarten die Alexander en Quinten hadden voor hun pappa op Valentijnsdag!

Alexander heeft een nieuwe Valentijnskleur uitgevonden, namelijk groen. Het kaartje dat hij voor Miss Connie gekleurd had, was keurig binnen de lijntjes, maar elk vlakje was groen, dus het binnen-de-lijntjes-effect ging een beetje verloren.

En voor een Valentijns-kleurwedstrijd ging hij ook op groen.Misschien wel omdat ik nieuwe regels heb verzonnen voor thuis, waarbij groen goed is, en rood niet….?

Verder nog lief:

Knuffelen met de jongens!

Droppie in het zonnetje….

Quinten

Alexander en Quinten spelen samen

In de categorie leuk:

Zoals jullie wellicht weten, is Alexander geen geboren fietswonder. En daar bedoel ik mee, dat hij het gewoon niet kan. Zelfs niet op een driewieler. Andere kindjes van zijn leeftijd beginnen met fietsen zonder zijwieltjes, maar hem kan je ‘t niet aan ‘t verstand peuteren hoe ‘t moet. Kleuteren ook  niet ;-) Wij waren het proberen met hem al snel zat, want wij waren degenen die zijn benen moesten bewegen, en dat is geen pretje als de trappertjes van het zich (door onze spierkracht) langzaam voortbewegende voertuigje zich slechts een centimeter of 20 boven de grond bevinden.  Niet goed voor de rug, zal ik maar zeggen.

Maar vorige week zagen we bij de Wal-Mart een apparaatje in de aanbieding, waarvan wij dachten dat het Alexander wel aan zou spreken. Namelijk een soort kinder-hometrainer, die je op een t.v. aansluit. Waarbij je al fietsend o.a. letters en cijfers kunt zoeken. En dat past natuurlijk wel in Alexander’s straatje. En wij kunnen op de grond naast hem zitten, i.p.v. bukkend achter hem aan te moeten lopen. En onze hoop was dus, dat hij op die manier ongemerkt de beweging onder de knie zou krijgen, letterlijk.

Zaterdag het ding aangesloten. Na 2 dagen van lichte frustratie dat hij het nog steeds niet door leek te hebben (op achteruit trappen na dan, dat kon ie bijna meteen als geen ander – maar daar schiet je niks mee op als vooruit de bedoeling is), begonnen we vandaag gelukkig vooruitgang te zien! Figuurlijk, want hij kwam natuurlijk nog steeds niet van zijn plek. Maar toch wel heel fijn dat hij ‘t nu een beetje door heeft. Zolang het weer nog een beetje koud is (iets wat hier wel met het uur kan veranderen, dat geef ik toe), kan hij lekker binnen oefenen. En dan straks, over een poosje, maar buiten proberen op een echte fiets. Ruud en ik zaten al te denken , dan moeten we ‘t wel net zo interessant maken voor ‘m buiten, overal bordjes met nummertjes neer zetten of zoiets, haha!

Verder proberen we nog steeds wel op te ruimen hoor, ookal lijkt het soms “one step forward, two steps back”. Al opruimend kwam ik een schoenendoos tegen met allemaal brieven. De brieven heb ik nog, de schoenendoos heb ik weggedaan. Maar niet voordat ik er wat foto’s van had gemaakt. De betreffende schoenendoos + inhoud stamde uit de tijd dat “we” de Yes lazen, en dat alles daarin blijkbaar heel ‘trendy’ was. Als het goed is, zit er nu iemand thuis mee te lezen die denkt “Hey..! Dat zijn dan vast mijn brieven!”
Ik kwam ook in een oude agenda een concertkaartje tegen, ook op de foto (maar ook nog bewaard), speciaal voor mijn zusje!

En nog drie leuke foto’s. Quinten vindt het heel erg leuk om te kleuren. En vooral om de krijtjes er steeds in en uit te doen.  Dan roept ie: “Kleuren! Kleuren klaar al. Anne kleuren!”

Quinten ging “tflafen” op de grond. Nou, slaap lekker knul.

Quinten denkt dat de kiepauto groot genoeg is voor hemzelf i.p.v. de blokken die er in horen.

Ook leuk: vanaf a.s. woensdag heeft North Carolina een eigen Ikea! Nog steeds een paar uur rijden, want in Charlotte, en eigenlijk 7 jaar te laat, maar toch leuk. Ik ruik al bijna de Zweedse balletjes... ;-)

En als laatste in de categorie leuk: hopelijk het nieuwe jasje van mijn blog! Twee andere bloggende dames hier in de buurt hadden hun blog veranderd, en ik kon niet achterblijven!

In de  categorie lekker:

Quinten is een grote snoepkont! Boterhammetjes is ie niet zo voor te porren (wel netjes met een vork),...een gewoon prakje gaat nog wel, maar snoepjes, koekjes, chipjes – daar gaat ie voor! En als ie ‘t niet krijgt, gaat ie er toch zelf naar op zoek? Ik had een kinderslot op de deur van de voorraadkast, maar die is al gesloopd (waarschijnlijk met hulp van zijn grote broer) en sindsdien heb ik ‘m al heel wat keertjes betrapt. Hij kijkt gelukkig vaak nog wel betrapt, maar voor hoe lang nog? Twee foto’s van afgelopen week:

Dit was het weer voor deze week. Sorry voor eventuele rare spelfouten, ik typ dit op mijn Apple laptopje, en daarin worden sommige Nederlandse woorden automatisch “verbeterd” naar een Engelse variant, en het kan zijn dat ik iets over het hoofd zie (je verwacht het niet, als je een gewoon Nederlands word typt, date r plots iets anders staat – en die laatste hier vlak voor laat ik nu expres staan!)

En hopelijk zijn de foto’s ook goed (niet te groot, wat een te langzame blog veroorzaakt), ook hiervoor geldt: op ‘t eppeltje gezet, maar ik ben nog niet zo bekend met de fotosoftware die ik daarop tot mijn beschikking heb, dus ‘t was een beetje behelpen. Maar we doen het er maar mee met z’n allen, toch?

Groetjes!

Weer in 't land

We zijn al weer ruim een week terug uit Nederland, maar we moesten eventjes bijkomen hoor! Het is een drukke periode geweest in Nederland, heel produktief gelukkig, maar ook met her en der obstakels.

De score/schade van twee weekjes Nederland (ik kan er hier en daar ‘n getalletje naast zitten):

1 gebroken sleutelbeen (A)
4 vingers tussen de deur (Q)
2 bloedneuzen (A en Q)
1 tand-door-lip (Q)
1 bloedlip (Q)
4 bezoekjes aan snackbarren
2 bezoekjes aan McDonalds (we wisten niks anders in de buurt, maar we gingen wel “op z’n Nederlands” voor de McKroket en bitterballen)
3,5 keer Chinees gegeten (een half, omdat we nog een keer 's avonds laat een soepje en loempia gehaald hebben)
3 keer in ons aanstaande huis geweest
83 meubelwinkels van binnen gezien (sommigen meer dan eens)
6 verschillende keukenspecialisten bezocht (sommigen meer dan eens)
3 verschillende bouwmarkten bezocht (sommigen meer dan eens)
29 verschillende soorten tegeltjes overwogen voor toilet en badkamer
1 bezoekje aan Alexander's aanstaande school
4 nieuwe babies voor het eerst ontmoet (waaronder mijn eigenste nichtje Amber!)
1 bezoek aan Almere
1 bezoek aan Hellevoetsluis
3 zakken drop genuttigd
130 m2 aan vloeren besteld
3 lampen gekocht
4 vazen gekocht
2 kussens gekocht
1 vloerkleed, 2 salontafeltjes, 1 keukenblad besteld
1 magnetron en 1 stoomoven gekocht
230 leuke meubeltjes, tegeltjes, accessoires en/of prijskaartjes gefotografeerd
12 nachten “minder goed” geslapen (understatement...)
2 nachten wel allemaal doorgeslapen
7 keer (minstens) de kindertjes bij oma, opa en oma kunnen “dumpen”
2 kilo aangekomen (J, van Ruud weet ik ’t eerlijk gezegd niet)

Hieronder even een slideshow, dat is toch het makkelijkste. Sorry, achteraf merk je dat niet iedereen er op staat, maar goed, dat maken we in juni, juli, augustus etc. natuurlijk helemaal goed!

Wel vreemd, zo’n laatste reis naar Nederland, vooral als je terug vliegt. (Voorlopig de komende jaren) nooit meer aankomst in Philadelphia, toch een beetje ons stam-vliegveld, op RDU na natuurlijk. Wat wel heeeel fijn was, was bij het afscheid kunnen zeggen “Tot over een paar maandjes!”

Toen we half januari aankwamen op Schiphol, en daarna richting Schiedam reden, kwamen we bij Leiderdorp langs dat bekende pannenkoekenhuisje, dat er zo schattig uitzag. Ik herinner me dat ik het bewust in me opnam, echt zo denkend “Leuk, zo’n Hollands tafereeltje!”. En een paar weken later hoor je dat dit de vaste lokatie is van ... ehm... bepaalde types van verdacht allooi, zal ik maar zeggen. Toch een minder leuk idee spontaan.... weer een illusie armer.

Wat trouwens op de weg naar Schiedam ook/wel leuk was, was dat de TomTom ons op ’t laatste stukje via de toeristische route stuurde (Alexander vindt navigatiesystemen erg leuk, die wil ze graag aan hebben, zelfs al weten we de weg). Dus we reden over een heeeel smal polderweggetje, met heeeel diepe slootjes aan weerszijde. En boerderijen ernaast. Dus ik zeg tegen Alexander: “Kijk, dat zijn boerderijen.” En als bij een echte Amerikaanse toerist (die weliswaar Nederlands kan spreken), werd zijn aandacht spontaan getrokken. “Boerderij?? Waauuwwww....!”

Alexander heeft de periode in Nederland trouwens op zijn eigen manier “verwerkt”, zoals je misschien bij de slideshow wel gezien hebt. Hij las natuurlijk alle straatnaambordjes! En vervolgens schreef hij die allemaal op. Ook vond hij de (en nu moet ik heeeeeel lang nadenken hoe die dingen heten .... .... .... oh ja!) hectometerpaaltjes heel interessant, die zat ie allemaal mee te tellen, om ons af en toe mede te delen welke bordjes aan de muur (van een brug/tunnel) hingen i.p.v. op een bordje in ’t gras of op de vangrail.

Zaterdag waren we weer in Amerika aangekomen (na een lange terugreis, waarbij Quinten gelukkig wel goed geslapen heeft de eerste vlucht, maar het desondanks toch echt wel zat was tijdens de laatste vlucht – de vlucht die Alexander dan wel weer slapend heeft doorgebracht gelukkig). En zondag hadden we meteen een feestje. De jaarlijkse Superbowl Party bij Nancy en Jason! En die konden we toch niet missen, ookal voelde het voor ons nog als middernacht. Is het een spannende wedstrijd, jongens?

Nou, ik kan nog wel uren blijven typen, en verhaaltjes blijven vertellen, en andere dingen vertellen die er nog niet bij staan, maar we moeten nuttig gebruik maken van onze laatste maanden hier, er moet nog veel gebeuren. Gelukkig hoorde ik vanmorgen heel onverwacht nieuws (gisteren namelijk pas voor het eerste de mogelijkheid besproken), Ruud z’n moeder komt ons helpen in maart! Eigenlijk wilde ze niet meer zo ver vliegen, maar Ruud heeft haar overtuigd. Heel fijn, zodoende kunnen wij wat vaker opruimen en dergelijke hier in huis, terwijl de jongetjes toch de aandacht krijgen die ze verdienen. Want het moet wel een beetje leuk zijn, die laatste maanden hier, niet alleen maar stress, en daar heb ik nu plots heel wat meer vertrouwen in!

Tot de volgende keer maar weer....