9 weken...

Ja, ik dacht, laat ik er maar eens een nummertje aan hangen. Nog zo’n 9 weken, en dan moeten we ons huis uit zijn. Er beginnen diverse zaken vorm te krijgen, wanneer, wat, waar, hoe. We vliegen op 30 april ‘s morgens naar Seattle, om onze reis van een maand door het westen te beginnen. Dus hebben we onze huur per 29 april opgezegd, althans, op die dag komt de verhuurder het huis dus inspecteren. Omdat we een kat hebben, zijn we verplicht om een ‘mannetje’ te laten komen om de vlooien (die er niet zijn) uit te roeien, dus dat gebeurt de 28ste. Het huis moet ook professioneel schoongemaakt worden (het verhuurbedrijf heeft een tamelijk grondig contract – misschien slechte ervaringen met huurders uit het verleden), dus dat gebeurt weer een dag eerder. We hebben een vrij groot huis (zeg ongeveer omgerekend 300 m2), dus daar staat ook wel minstens een dag voor. We hebben 2 verschillende verhuizers over de vloer gehad van de week, om te kijken wat we zo’n beetje hebben aan spullen, zodat ze een offerte kunnen maken. Een van de twee zei, dat ze dacht dat het wel 3 dagen inpakken zou worden, maar op ons verzoek zou ze proberen daar 2 dagen van te maken. We zijn dan ondertussen bij een weekend beland, ze beginnen dan dus vrijdag 24 april al met inpakken van de niet-noodzakelijk dingen, om de 27ste verder te gaan. Dus vanaf de 27ste hebben we geen bedje meer, dat wordt dus een hotel.

Wat wel erg jammer was, is dat tijdens het bezoekje van de verhuizers bleek, dat sommige regels (waarschijnlijk sinds “9/11”) wat zijn aangescherpt. Diverse dingen, waarvan ik gewoon uitging “die gaan mee”, mogen niet mee. En dan heb ik ’t over onbenullige zaken hoor, zaken zoals een w.c.-reiniger, spul voor de vaatwasser, maar ook over al mijn hobby-verfjes (snik, snik!) en waarschijnlijk ook zaken zoals parfum. En natuurlijk alcohol. De fles wijn die we hebben meegenomen tijdens de avond dat we verkering kregen (een speciale “V&D Vlaardingen 25 jaar”-fles), mocht op de heenreis wel mee naar hier, maar nu niet meer mee terug naar Nederland. Qua inhoud maakt dat me niet uit, ik drink toch geen wijn, maar het ging me om het idee. Idem dito met een fles wijn van Slot Loevestein, waar Ruud mij ten huwelijk vroeg. Als ie niet vol mee mag, dan maar leeg, maar vol staat toch leuker in je kast, vind ik.

Zaterdagavond had ik een “Banquet” van de politie. Tijdens deze avond zou een politieagent een speciale “award” uitgereikt krijgen, namelijk de George Almond Award, vernoemd naar een politieagent van de Cary Police die, in 2001, tijdens een routinestop van een voertuig in zijn hoofd werd geschoten. Hij overleefde het, maar heeft er wel wat aan overgehouden (blind aan 1 oog, doof aan 1 oor, duizelingen etc). Gelukkig heeft hij nog steeds een goed gevoel voor humor. Een bijzondere man, die ook vast al een heel bijzondere man was voor velen, voordat hem dit overkwam. Het was ook weer een bijzondere avond, helaas ben ik mijn fototoestel vergeten. Maar zo waren er diverse gastsprekers, zoals Attorney General Roy Cooper, State Treasurer Janet Cowell en WRAL ‘news anchor’ en host van “NC Wanted” Gerald Owens. Ook altijd wel indrukwekkend is wat “presentation of colors” word genoemd. Vier politieagenten, de Honor Guard, komen dan de zaal binnen, in een speciaal soort pas, de hele zaal staat en is muisstil. Eentje draagt de vlag, twee dragen een (in dit geval antiek-ogend) geweer.
Toen de Honor Guard op het podium stond, stapte er een klein meisje op het podium, en zij begon het “National Anthem” (volkslied) te zingen. Het schijnt dat ze 10 jaar oud is, maar echt een heel klein, fijn meisje. En die zette me toch een keel op, echt geweldig. Eigenlijk dat je denkt “Is dit niet te hard?” maar loepzuiver, en ik kreeg er toch echt gewoon kippenvel van. Ze zingt ook voor de Carolina Hurricanes het volkslied, en we hebben haar 2 jaar geleden ook gehoord (voor dezelfde aangelegenheid als deze avond). Maar dat is toch altijd wel weer zo bijzonder, het Amerikaanse volkslied, misschien woon ik hier al te lang, maar ik vind het altijd indrukwekkend, en tegelijkertijd jammer dat zoiets in Nederland eigenlijk niet (meer?) kan.
Tijdens de avond waren er ook twee soorten veilingen. Een zogenaamde stille veiling, waarbij je op een bepaald item kan bieden door je nummer (bij binnenkomst kreeg je die) op te schrijven en het bedrag dat je biedt, waarbij je natuurlijk de kans loopt dat iemand na je komt die meer biedt. Die veiling sloot op een bepaald tijdstip. Ik had geboden op een restaurant-coupon, waard $50, die wilde ik best hebben voor $35. Maar iemand anders bood natuurlijk meer. En alle andere items vond ik te duur of gewoon niet leuk. Toen kwam de “live auction”, waarbij een echte veilingmeester kwam, en die deed het heel leuk. Er werd o.a. geboden op gesigneerde basketballen (het damesteam van Kay Yow bijvoorbeeld, ter ere van haar), een gesigneerd shirt van de Carolina Hurricanes, maar ook stoere sportfietsen. En de bedragen die er geboden waren, waren niet misselijk! Dan heb ik ’t over $400 voor een bal, of $700 voor een fiets. Vast wel een “deal” als dat iets is waar je om geeft, maar om je nou tijdens een veiling zo op te laten jutten (want dat is natuurlijk wat er gebeurt!), dat je plots 10 minuten later de eigenaar bent van iets waar je 10 minuten daarvoor het bestaan niet wist, tja....
Maar goed, al met al een interessante avond, oh ja, ook nog lekker gegeten, en helaas geen foto’s dus.
Na afloop van de avond, heb ik wat ballonnen mee naar huis mogen nemen voor de jongens, en daar heb ik dan weer wel foto’s van ;-).

Vorige week ben ik met de jongens naar een speciale kindertandarts geweest. Niet dat er iets mis is met hun tanden, hoor, maar ik was niet onder de indruk van wat mijn eigen tandarts deed toen ik Alexander mee nam voor controle, dus mijn kinderarts adviseerde een kindertandarts. En dat was toch wel een hele happening, ik vond het meteen jammer dat het maar een eenmalig bezoek zou zijn, want het zag er allemaal zo leuk uit. Alles in jungle-thema versierd (zelfs de kantoortjes, eentje had een bordje “tribal council”), een wachtkamer met allemaal kindermeubilair, overal knuffelbeesten, t.v.’s, speelgoed. En alle stoelen (allemaal in andere kleurtjes) stonden in een halve cirkel naast elkaar, dus geen aparte hokjes. Boven elke stoel een eigen t.v.tje met kindervideo etc etc. Van Alexander zijn rontgenfoto’s gemaakt, om te kijken of zijn volwassen tanden al netjes liggen te wachten, en of er geen gaatjes zijn. Alles was prima in orde. Zelfs geen enkel effect te zien van het duimen dat hij gedaan heeft (en een heel enkele keer nog met het slapen gaan doet), da’s mooi!
Quinten vond het allemaal drie keer niks, die liet duidelijk merken dat ie niet gediend was van enig gepiel aan zijn tanden. Wel apart, in Nederland vinden ze het nog niet zo belangrijk, tandzorg de eerste twee jaar, maar hier werd me zelfs voor Quinten al op het hart gedrukt, dat ik echt 2x per dag moet poetsen (wat ik meestal al deed), en dat ik zelfs bij drie tandjes moet beginnen met flossen!
Dezelfde middag nog kreeg ik foto’s gemaild van de tandarts:

En twee dagen later kregen beide jongens een kaartje in de bus, ieder door hun eigen mondhygeniste geschreven, dat het leuk was dat ze langs waren geweest, en succes met onze reis naar Nederland. Nou... is dat niet super?

Hierbij nog zomaar wat foto’s van de jongens: appeltje?
appeltje!

En tenslotte ook nog wat foto’s van wat vogeltjes in de achtertuin zoals een mannetjes- en vrouwtjeskardinaal, en nog een klein vogeltje (weet even niet wat voor soort, is dat erg?).Dit is ‘m denk ik weer voor nu, groetjes!