We hebben bezoek vanuit Nederland! Ruud z’n moeder is zondag aangekomen, en we hebben haar opgehaald op het vliegveld. Dat klinkt iets simpeler dan de daadwerkelijke uitvoering, het vliegveld was namelijk het vliegveld van Washington D.C. Zondagochtend vertrokken we dus om 9 uur, toch maar gezellig met z’n allen, zodat ik ook kon rijden – anders had Ruud een dag eerder gegaan en daar overnacht om uitgerust te zijn voor de terugreis.
Halverwege, zo’n beetje in Virginia, begonnen de eerste sneeuwvlokjes te vallen, we reden als het ware door een sneeuwstorm heen, want iets noordelijker was het weer wat beter. Maar we dachten al wel aan wat dat beloofde voor de terugreis....
Lunchen bij de Cracker Barrel 
Als dit niet Amerikaans is.... Ketchup (niet voor mij), sweet tea, biscuits, en een schaal met sausage & cheese (en paprika en aardappels en gravy) 
Eenmaal in Washington D.C. kwamen we vlak langs het Pentagon en we zagen ook het Washington Monument, wat we dus ook tegen Alexander zeiden (om op school te vertellen). Helaas betekende dit wel, dat we verkeerd waren gereden, ons navigatiesysteem stuurde ons naar het verkeerde vliegveld. Onze eigen fout natuurlijk, dat ding stuurt ons daar heen wat wij opgeven, maar wat blijkt, Dulles International Airport ligt niet in Washington D.C., maar net over de grens nog in Virginia, en we hadden het vliegveld in Washington D.C. opgegeven, wat Reagan National Airport bleek te zijn, en daar was Ma niet geland! Gelukkig was er een heel aardige agent die ons uitgelegd heeft hoe we dan bij Dulles moesten komen (want dat konden we dus niet vinden in het navigatiesysteem). Uiteindelijk was Ma na een goede vlucht wel wat vertraagd bij de douane (waar ze nog allerlei vragen stelden, over credit cards en geld enzo, die Ma toch maar eventjes goed begreep! Ze wordt een echte wereldreizigster...!), dus we waren eigenlijk prima op tijd. Helaas daar een minder sympatieke agent, hij stuurde mij (of eigenlijk de auto) weg terwijl Ruud met Alexander binnen ging kijken of ie Ma kon vinden. Dat geeft niet, maar de manier erop was zo onsympatiek, in het voorbijlopen gaf ie een klop op het raam en een gebaar wat je feitelijk alleen maar kon vertalen met “wegwezen!” en dat zonder enig oogcontact. Ik draaide mijn raampje open, waarna ik het zelfde gebaar kreeg. Daarna kreeg ik te horen “You need to circle around. No waiting –“ en toen ik mijn mond wilde openen om iets te zeggen, volgde er bars achteraan “- at all!” Okay dan, gezellig, jammer voor je dat je zo’n rotbaan hebt.... Dus helaas geen gezellige aankomstfoto’s van Ma, want ik moest wachten op een afgelegen parkeerterrein tot ik gebeld werd door Ruud, toen was het terugrijden, koffers inladen en snel weg daar.
En toen de terugreis....
En dat betekende sneeuw, veel sneeuw. Ik had zo gebaald, toen er hier in januari sneeuw was gevallen terwijl wij in Nederland zaten. Dus Koning Winter zal wel gedacht hebben: “Jij wilt sneeuw? Daar zorg ik voor, net zo veel tot je geen sneeuw meer kan zien!” want op de snelweg als je een reis van 5 uur voor de boeg hebt, is het al snel knap irritant! We hebben om ’t uur gewisseld, want het was ook erg vermoeiend rijden.
Veel auto’s langs de kant zien staan, in de berm of tegen de vangrail geklapt. Op sommige stukken reden we echt heel langzaam, 35 mijl per uur – en dan duurt zo’n reis lang! Ik ben nog van mijn baan gedrukt door een vrachtwagen, gelukkig kon ik opzij. Ook zat er een vrachtwagen achter me te seinen, of ie er effe langs mocht en of ik dan maar effe een baantje naar rechts wilde gaan zodat hij kon doorscheuren. Raar rijgedrag.... Zo merk je dat zij met een heel andere mentaliteit op de weg zitten dan wij. Uiteindelijk ruim 8,5 uur gedaan over de terugreis, half 2 uur ’s nachts waren weer thuis. Heelhuids, en daar ging het om!
Vanmorgen sneeuwde het hier nog steeds, dus dat was een goedmakertje voor gisteren, want vandaag vonden we het natuurlijk wel leuk en mooi! Kijk maar:
Ook hier geen duidelijke foto van Ma, maar dat komt nog wel, ze is hier nog tot eind maart tenslotte.
Wel nog 3 fotootjes van eerder deze week.
Ik heb vast nog wel meer te vertellen, maar we lagen er zo laat in gisteravond, dus ik ga er een eind aan gaan breien, dus hopelijk de volgende keer meer.
Groetjes!
Halverwege, zo’n beetje in Virginia, begonnen de eerste sneeuwvlokjes te vallen, we reden als het ware door een sneeuwstorm heen, want iets noordelijker was het weer wat beter. Maar we dachten al wel aan wat dat beloofde voor de terugreis....
Eenmaal in Washington D.C. kwamen we vlak langs het Pentagon en we zagen ook het Washington Monument, wat we dus ook tegen Alexander zeiden (om op school te vertellen). Helaas betekende dit wel, dat we verkeerd waren gereden, ons navigatiesysteem stuurde ons naar het verkeerde vliegveld. Onze eigen fout natuurlijk, dat ding stuurt ons daar heen wat wij opgeven, maar wat blijkt, Dulles International Airport ligt niet in Washington D.C., maar net over de grens nog in Virginia, en we hadden het vliegveld in Washington D.C. opgegeven, wat Reagan National Airport bleek te zijn, en daar was Ma niet geland! Gelukkig was er een heel aardige agent die ons uitgelegd heeft hoe we dan bij Dulles moesten komen (want dat konden we dus niet vinden in het navigatiesysteem). Uiteindelijk was Ma na een goede vlucht wel wat vertraagd bij de douane (waar ze nog allerlei vragen stelden, over credit cards en geld enzo, die Ma toch maar eventjes goed begreep! Ze wordt een echte wereldreizigster...!), dus we waren eigenlijk prima op tijd. Helaas daar een minder sympatieke agent, hij stuurde mij (of eigenlijk de auto) weg terwijl Ruud met Alexander binnen ging kijken of ie Ma kon vinden. Dat geeft niet, maar de manier erop was zo onsympatiek, in het voorbijlopen gaf ie een klop op het raam en een gebaar wat je feitelijk alleen maar kon vertalen met “wegwezen!” en dat zonder enig oogcontact. Ik draaide mijn raampje open, waarna ik het zelfde gebaar kreeg. Daarna kreeg ik te horen “You need to circle around. No waiting –“ en toen ik mijn mond wilde openen om iets te zeggen, volgde er bars achteraan “- at all!” Okay dan, gezellig, jammer voor je dat je zo’n rotbaan hebt.... Dus helaas geen gezellige aankomstfoto’s van Ma, want ik moest wachten op een afgelegen parkeerterrein tot ik gebeld werd door Ruud, toen was het terugrijden, koffers inladen en snel weg daar.
En toen de terugreis....
En dat betekende sneeuw, veel sneeuw. Ik had zo gebaald, toen er hier in januari sneeuw was gevallen terwijl wij in Nederland zaten. Dus Koning Winter zal wel gedacht hebben: “Jij wilt sneeuw? Daar zorg ik voor, net zo veel tot je geen sneeuw meer kan zien!” want op de snelweg als je een reis van 5 uur voor de boeg hebt, is het al snel knap irritant! We hebben om ’t uur gewisseld, want het was ook erg vermoeiend rijden.
Veel auto’s langs de kant zien staan, in de berm of tegen de vangrail geklapt. Op sommige stukken reden we echt heel langzaam, 35 mijl per uur – en dan duurt zo’n reis lang! Ik ben nog van mijn baan gedrukt door een vrachtwagen, gelukkig kon ik opzij. Ook zat er een vrachtwagen achter me te seinen, of ie er effe langs mocht en of ik dan maar effe een baantje naar rechts wilde gaan zodat hij kon doorscheuren. Raar rijgedrag.... Zo merk je dat zij met een heel andere mentaliteit op de weg zitten dan wij. Uiteindelijk ruim 8,5 uur gedaan over de terugreis, half 2 uur ’s nachts waren weer thuis. Heelhuids, en daar ging het om!Vanmorgen sneeuwde het hier nog steeds, dus dat was een goedmakertje voor gisteren, want vandaag vonden we het natuurlijk wel leuk en mooi! Kijk maar:
Ook hier geen duidelijke foto van Ma, maar dat komt nog wel, ze is hier nog tot eind maart tenslotte.
Wel nog 3 fotootjes van eerder deze week.
Ik heb vast nog wel meer te vertellen, maar we lagen er zo laat in gisteravond, dus ik ga er een eind aan gaan breien, dus hopelijk de volgende keer meer.
Groetjes!
4 opmerkingen:
Wat leuk die sneeuw, goeie aankomst voor Ruud zijn moeder ;-)
Alleen als je moet auto rijden is het niet handig nee !
Het lijkt hier voorzichtig wat voorjaar te worden, heb wel weer zin in het zonnetje !
Veel plezier met opruimen, rustig aan en geniet van de gezelligheid.
Groetjes van Mariska
Hallo lieverds,
Ik kan me goed voorstellen, dat jullie blij waren dat jullie heelhuids en zonder schade thuis zijn gekomen. Ik zag het gisteren bij het NOS-journaal, dat het in Washington lichtjes sneeuwde. Ik dacht dus dat er bij jullie ook nog wel wat gevallen zou zijn. Maar zo te zien aan de sneeuwbeelden is er aardig wat gevallen. Dan is het inderdaad weer een mooi gezicht. Je kunt dan beter, net als Quinten, binnen zijn. Hoewel een tochtje op de slee is ook niet te versmaden.
Dus weer, zoals altijd, mooie en leuke foto's en een boeiend verhaal daarbij.
Veel liefs van opapa en omama.
Hallo,
Dat was een flinke onderneming,zo'n ritje airport.
Maar gelukkig alles goedgegaan.
Nu maar gezellig genieten,van jullie moeder en oma.en succes met opruimen.
Spannende weken.
groet van leo en nel
@ Mariska: hebben we je al weer ingehaald, qua voorjaarsweer...? Zie nieuwe bericht: korte broek!
@ opapa en omama: ja, het was echt best veel sneeuw! En eigenlijk ook leuk als je buiten bent. Maar we waren wantjes vergeten bij de jongens, dus vandaar dat Quinten het niet leuk vond.
@ Leo & Nel: ja, dat doen we niet meer hoor, zo'n ritje airport ;-) Maar het was het natuurlijk wel waard hoor!
@ Sylvia (vorig bericht): dank je voor je berichtje, ik zal ook even iets op jouw blog schrijven binnenkort. Fijn om te weten dat we misschien toch wel veel mee kunnen nemen, ik was al emotioneel afscheid aan het nemen van mijn verfjes (echt waar) en had mijn nagellak al uitgezocht. Duimen dus dat toch alles mee gaat...! En dan hopelijk net zo snel ook als bij jullie!
Groetjes allemaal!
Een reactie posten