Er kwam even iets tussen…

... of eigenlijk niet.
Jullie zaten gisteren natuurlijk allemaal schreiend achter jullie computertjes, dat er geen nieuwe blog was. Nou, het is een lang verhaal, en ik zal niet mijn best doen om het korter te maken, want dat lukt toch niet ;-)
Zie eerst deze twee foto’s:
Ons huis staat weer te huur inderdaad. Wij gaan er eind april uit, en het verhuurbedrijf hoopt er binnen een week nieuwe mensen in te hebben. Maar dan moet men wel weten dat het tegen die tijd beschikbaar is, en dan moeten men ook voor die tijd het huis van binnen kunnen zien. Er hangt dus een zogenaamde ‘lock box’ aan onze voordeur, met een lettercode. Als je de lettercode weet, kan je de ‘lock box’ openen, en dan zit daar de sleutel van onze voordeur in. Dit ding zijn ze vorige week dinsdag aan komen brengen, ze hebben het wel even gezegd, maar verder niet de code verklapt. Alleen als een makelaar wil komen kijken, en nadat wij hebben gezegd “ja, da’s goed, kom op die en die tijd maar”, wordt de code verstrekt aan die betreffende makelaar. Wij dachten niet dat het veel vaart zou lopen, toen we de week ervoor een brief kregen dat het huis weer te huur zou worden gezet. Maar vorige week zaterdag ging de telefoon: centralized showing, het bedrijf dat bezichtigingstijden regelt tussen koper en verkoper (en in ons geval huurder 1 en huurder 2, met kennisgeving aan verhuurder). Of er iemand zondag mocht komen kijken. Dat was de dag dat wij naar Washington DC zouden rijden, dus ja, waarom niet. We waren toevallig toch al een beetje aan het opruimen voor de komst van Ma, dus dat hebben we even grondig uitgebreid en het hele huis onder handen genomen, alles gestofzuigd, gepoetst, alles was spik en span. Toen wij eindelijk na die heeeel lange reis zondagnacht thuis kwamen, zag het huis er nog exact hetzelfde uit, alle deuren op exact dezelfde kier nog (niet dat ik van te voren gemeten had, maar dat zie je). Ik vond het al vreemd, ik vroeg me al af hoe die mensen binnen waren gekomen, want er hing nog geen ‘lock box’, die kwam de dinsdag erop pas. Achteraf bleek dus inderdaad dat die mensen er niet in konden, dus wij hadden eigenlijk een beetje voor nop alles gepoetst en opgeruimd, al was het natuurlijk best prettig thuis komen. Maar ik had ook dingen opgeruimd waar ik eigenlijk mee bezig was enzo.
(ik merk het al weer, dit wordt echt een heel lang verhaal... ga er gezellig even bij zitten ofzo)
Afijn, de rest van de week probeerde dat ‘centralized showing’-bedrijf (vanaf nu ‘c.s.’) een paar keer een bezichtiging te regelen, maar het verliep wat rommelig, ze maakten verkeerde aantekeningen, zodat er een tijd werd voorgesteld op een tijdstip waarvan ik de dag ervoor nog had gezegd dat dat niet goed uitkwam etc etc. En we hadden het weekend een feestje (daarover later meer), dus dat ging niet meer lukken vorige week. Maandagmorgen ging de telefoon, ‘c.s.’. Nog voor ik kon oppakken, was de verbinding verbroken. ’s Middags weer de telefoon, ditmaal het verhuurbedrijf zelf. Of er die avond mensen mochten komen kijken, tussen 7 en half 8. Ja, dat kan, want dat had ik opgegeven als een geschikte avondtijd, na het eten, voor het slapen gaan. Ze vroeg nog: “Wat gebeurde er toen ‘c.s.’ probeerde een afspraak te maken?” Ik uitleggen, en ik zei “Hoezo, zeiden ze dat ik de telefoon erop gegooid had?” Nee, het was nog fraaier, ze zeiden dat ik de bezichtiging geweigerd had! Ik sta zeker vanwege vorige week meteen al in hun systeem als moeilijk geval ofzo, maar dan nog...!
De vrouw van het verhuurbedrijf adviseerde om thuis te blijven tot het moment dat de gegadigden er waren, voor het geval ze wat te laat waren, dan hoefden we niet onnodig vroeg weg. Want het is wel de bedoeling dat je zelf niet thuis bent. Dus stipt 7 uur stopte er een auto voor de deur, dus wij hebben ons boeltje gepakt, door de voordeur naar buiten gelopen en wij zijn een stukje gaan wandelen. Nog wat foto’s gemaakt:Alles mooi in bloei (en zie je dat? Korte broek! Jaha, dat na die sneeuw van vorige week...)Om half 8 liepen we richting huis, en zo’n 5 minuten voordat we thuis waren, schoot me plots een onaangename gedachte te binnen. “Ze zullen toch niet de voordeur op slot hebben gedaan? Want we hebben geen sleutel mee....” Maar helaas. De voordeur was op slot. Wij hadden ‘m zelf niet op slot gedaan, beetje overdreven als er mensen voor je huis staan, die er 1 minuut na jouw vertrek naar binnen willen, en die dan helemaal moeilijk moeten doen met die ‘lock box’ (je kan hier van buiten de deur gewoon open doen als ie niet op slot zit, en ik ga vaak genoeg even weg met de deur van slot, dat kan hier best). Maar die makelaar, zagen we toen we al wegwandelend nog eens omkeken, opende wel de ‘lock box’, stak de sleutel in het slot en kwam er toen wel of niet achter dat de deur van slot was. En logischerwijs, na de bezichtiging deed hij het huis op slot, deed de sleutel in de ‘lock box’ terug en is weg gegaan. Daar stonden we.... Kindertjesbedtijd, al ietsjes frisser buiten... Wacht even, had de buurman geen sleutel? Ik aangebeld, buurman niet thuis.
Op het te-huur-bord in de tuin stond het telefoonnummer van de verhuurder. Dus naar de overburen, of we even mochten bellen. Ik bellen. Ja hoor, ze konden komen met een reservesleutel, en dat kostte ons dan $50. Aan mijn tegensputteren van “ja maar die makelaar....!” had ze niks, het was onze eigen verantwoording. En dat is natuurlijk ook zo. Hadden we maar een sleutel mee moeten nemen. Maar over dat wij ons (overigens wederom keurig schone) huis uit moesten zodat zij snel het huis weer konden verhuren, zullen we het dan maar niet hebben... al had het leuk geweest als ze daar rekening mee hadden gehouden toen ze zeiden “dat gaat je $50 kosten”, toch? En ze konden overigens ook de code van de 'lock box' niet geven, want dat was 'against the law'. Alsof je uit je eigen huis wat gaat stelen.
Maar goed, Ruud had een beter idee, namelijk de AAA bellen (de ANWB zeg maar), zeggen dat zijn auto dicht is en dat ie er niet in kan, zijn auto open laten breken (die van hem stond toevallig buiten voor de garage) en dan met de garagedeuropener de garage openen en op die manier naar binnen. Dat kost tenminste ook niks. Dus wij wachten bij onze lieve overburen op de AAA. Die was er nog maar net, toen ook de buurman (die van de sleutel) thuis kwam. Dat bood dubbel perspectief, en de AAA en de buurman! Ruud snel daar heen, met een sleutel terug gelopen, maar helaas dat was niet de goede. We hadden waarschijnlijk de sleutel een keer terug gevraagd om aan de babysitter te geven (van wie we hem zeker terug hadden gekregen). Tot overmaat van ramp (het was ondertussen over negenen ’s avonds) kreeg de AAA Ruud zijn BMW niet open! In het dagelijks leven een prettige gedachte, die jatten ze niet even zomaar, maar nu toch knap vervelend! De buurman (die van de sleutel, of eigenlijk niet dus) is politieagent geweest, dus ik weer naar hem toe met de vraag of hij niet kon inbreken. Ik had gehoopd op een sleutelbosje met allemaal ‘lock picks’ of iets dergelijks, wat prive detectives ook schijnen te hebben. Maar nee, hij ging het proberen met een grote schroevendraaier. Weer een geruststellende gedachte: ook in ons huis is niet zomaar in te breken (althans, niet met een grote schroevendraaier, zonder breekschade). Maar ook tevens flink balen! De man van de AAA had het na een uur opgegeven, dus die ging weg. Er zou een ‘lock smith’ komen. Maar dat duurde en duurde maar. Quinten was nog zo fris als een hoentje (laat wakker van zijn middagslaapje, en nog wat voordeel van de zomertijd die hier afgelopen zondag is ingegaan), maar Alexander was echt wel moe, dus die heb ik bij de overburen in de logeerkamer gelegd. Alleen ging ie jammer genoeg niet slapen...
Ruud hing ondertussen continue aan de telefoon met de AAA, want Ruud z’n moeder had een heel goed idee (alleen helaas net nadat die eerste AAA-man vetrokken was). Uiteindelijk kwam de tweede AAA-man, die heeft Ma’s plan uitgevoerd (en ik ga het plan niet verklappen, want dan weet iedereen het, en het is best een goede inbraak-methode eigenlijk – als je het wil weten, vertellen we het je wel persoonlijk ;-) ), en uiteindelijk, om half 11 ’s avonds konden we naar binnen!!!
Dus, toen ging ik niet meer effe de blog doen, dat snap je... En wij vergeten nooit meer een sleutel, dat snap je ook! De overbuurvrouw zei het nog zo mooi: “Hindsight is 20/20” (slecht te vertalen, ’t betekent min of meer: achteraf zie je alles scherp).

Wat hebben we verder nog meegemaakt deze week? Het was eigenlijk al geen supersaaie week, best leuk eigenlijk.
Woensdag had ik een feestje van de Jazzercise, onze lerares Tara vierde dat ze 20 jaar les geeft, dus er was een verrassingsfeestje voor haar georganiseerd bij Lucky 32. Iedereen riep ook, net als in de film, “Surprise!” toen ze aankwam. Ze dacht dat ze met 3 vriendinnen wat ging eten, in plaats daarvan stonden er 40 mensen ongeveer. En ze was ook echt verrast, zo leuk, die uitdrukking op haar gezicht! Echt zo beduusd “Voor mij....?” Was een leuke avond, ook lekker gegeten.Tara en de mooie ballonnenZoe en Georgina

ik en Paula, een gezellige tafelgenote
natuurlijk was er taart...

ik en Tara

Vrijdagmorgen had ik een interessante rondleiding, via mijn vrijwilligerswerk bij de politie, namelijk door het gebouw van de SBI, State Bureau of Investigation, zeg maar de CSI. Zag er natuurlijk heel anders uit dan de CSI op tv (veel meer licht om te beginnen), eigenlijk gewoon een heel saai kantoorgebouw, wel dezelfde soort apparatuur in feite, maar ’t zag er veel minder spectaculair uit. Ze doen ook wel hetzelfde als wat je op tv ziet, zei onze ‘gids’, alleen zo handig als op tv allerlei systemen aan elkaar gelinkt zijn, dat is in het echt niet, het duurt allemaal langer enzo. We zagen ook eigenlijk niet al te veel apparatuur in werking, we hebben niet door een microscoop gekeken of iets dergelijks. Maar toch super-interessant om daar door dat gebouw te lopen en al die ruimtes te zien en te horen wat ze daar doen. Er hingen ook overal posters met uitleg. Heel leuk dus. Ik zat alweer te denken “Goh, dat is een leuke baan voor mij: posters maken voor de politie”, dan combineer ik de twee dingen die ik het liefst doe! Maar goed, de posters hingen er al, en bovendien geloof ik dat we hier binnenkort toch weg gaan...

Met die laatste gedachte in het achterhoofd, hadden we hier zondag een feestje. We hadden iedereen die we zo’n beetje kennen hier uitgenodigd voor een knabbeltje en een drankje, en gezegd dat we van alles te koop hadden. Dus van te voren zo veel mogelijk gemarkeerd. We hadden bijna overal groene briefjes (met daarop “yes, it’s for sale” en een prijs) en rode briefjes met een tekst als “nee, niet te koop” of “nee, we nemen het mee” opgeplakt. Niet iedereen kon komen, maar van de mensen die er waren heeft zo goed als iedereen iets gekocht, dus dat was super! Wij moeten er toch vanaf, vaak waren het nog heel goede spullen, nu konden we anderen er blij mee maken zonder dat je achteraf hoort “Oh, als ik had geweten dat je dit of dat weg zou doen....” en ze hebben nog iets dat ze af en toe aan ons herinnert.... Dus best een groot succes.

Quinten en Ava (dochter van Nancy & Jason, zo'n 15 maanden oud)

Jason, Lisa met zoon TJ, David (vader van TJ) met Ava (dochter Nancy & Jason), Nancy en ik met Quinten

Nu nog de rest kwijt zien te raken, omdat we nou eenmaal veel hebben is dat nog steeds niet weinig, maar we hebben nog eventjes. Ik denk dat we aanstaande zaterdag beginnen met de wekelijkse yard sales, hopelijk loopt dat dan ook lekker.

Als laatste nog wat losse foto’s, bijvoorbeeld van wat dingen die Alexander gemaakt heeft.
We doen tegenwoordig aan groen en rood (groen is goed gedrag, krijgt ie een stickertje voor; rood is niet goed, dan moet ie in de hoek). Voor groen heb ik een kaart gemaakt, en als die vol is, krijgt ie iets kleins. En hij wilde zelf zijn nieuwe kaart maken (alleen ik heb het eerste stukje geschreven voorop), en ik was helemaal verbaasd, want dit was het eindresultaat (zonder hulp van ons en ook zonder voorbeeld). Kunnen jullie het een beetje ontcijferen?

Ook helemaal uit zichzelf dit mooie doolhof. Leuk he?
Alexander en Quinten zijn samen ook heel lief!
Ma en Alexander op de laptop: aan het Skypen naar Karin en Robin die vandaag jarig waren!Nu echt genoeg getypt, hopelijk heb ik de volgende keer wat minder spannende avonturen (avonduren? ;-) ), maar wel gewoon leuks natuurlijk.
Groetjes!