We hebben (een paar dagen geleden al weer) wederom een druk weekend achter de rug. Zaterdag zijn we vertrokken richting westen, via de 64. Via de 40 had ook wel gekund, maar via de 64 is toch wat leuker, landelijker. Op een kleine 3 uur rijden ligt een plaats genaamd Statesville. Ik had er nog nooit van gehoord, maar Ruud had van een collega gehoord dat daar dit weekend een “hot air balloon festival” zou zijn, en hij had dus een verrassings-weekendje-weg geregeld. Onderweg even wat gegeten bij een plaatselijk restaurantje, echt van ‘t soort dat waarschijnlijk iedereen daar meteen aan ons zag dat we niet uit de buurt komen, omdat iedereen die daar zit elkaar kent. Wel heel leuk, en ook echt lekker gegeten!
Eenmaal in Statesville op zoek naar het plaatselijke vliegveldje, en op een groot grasveld daarnaast was het festival. Er waren ook allerlei standjes met natuurlijk eten (funnel cake, gyros, hamburgers, the usual) en er waren -hoera!- ook opblaasglijbanen waar Alexander natuurlijk per se meteen op moest. Daarna zochten we een mooi plekje, want het bleek dat de luchtballonnen al klaar lagen, ze waren alleen nog niet vol. Ja, ik weet natuurlijk ook niet hoe dat in z’n werk gaat, ik dacht al “ik zie helemaal geen ballonnen, waar hebben ze die dan verstopt? Zeker daar achter dat bos, en dan zien we straks in één keer met z’n allen tegelijk opstijgen.” Maar nee, ze lagen gewoon her en der plat te liggen op ‘t veld, je kon er gewoon omheen lopen als je wilde. En om een uur of half 5 begonnen ze ze te vullen, met hete lucht, neem ik aan. Een heel apart gezicht, soms zag het er net uit alsof er een stel walvissen gestrand was, allemaal van die half-volle ballonnen op de grond. De eerste ballon die de lucht in ging, kreeg een groot applaus. En alle ballonnen die volgden, kregen dat ook in mindere of meerdere mate. Bij eentje ging het bijna fout, die kwam al los terwijl ie nog niet helemaal vol leek, misschien een onverwachte windvlaag? Die gleed heel laag boven de grond weg, maar... er stonden daar nog allemaal mensen en andere half-volle en bijna-volle ballonnen! De “bestuurder” gaf continue vol gas, beetje vreemde omschrijving want het is geen auto, maar je snapt hopelijk wat ik bedoel. En gelukkig ging ie nog rakelings langs de andere ballonnen! Dat zal even zweten zijn geweest! Hierbij een foto-impressie:
(Echt even kijken hoor, er zitten mooie plaatjes tussen, al zeg ik ’t zelf. En sorry als de ondertitels niet kloppen, ik kreeg ’t even niet gerepareerd.) Daarna werden de ballonnen teruggebracht voor de avondsessie. Niet dat ze ‘s avonds ook gingen vliegen, wat ik onwetend als ik ben wel dacht, maar ze gingen gewoon al staand op de grond weer gevuld worden, en als het dan donker is en er wordt hete lucht in geblazen, geven ze heel gaaf licht. Kijk maar:
Hierna zijn we naar een hotel gereden wat Ruud gereserveerd had. De volgende morgen zijn we terug de 64 op gegaan, maar halverwege zijn we gestopt in Asheboro, voor een bezoek aan de dierentuin! Dit stond al heel lang op mijn programma en het kwam er nooit van. De North Carolina Zoo is heel uitgestrekt, met een North America gedeelte en een Africa gedeelte (met beiden hun eigen parkeerplaatsen en ingang). We zijn begonnen in Afrika, om zo langzaam naar Noord Amerika af te “reizen”, waar we aan het einde van de dag een busje konden nemen terug naar de Afrika-parkeerplaats. Ideaal! Echt een mooie dierentuin, met veel ruimte voor de dieren.
Verder... verkiezingen? Ja, die staan voor de deur, ik vind het best spannend worden nu, het idee dat we dan weliswaar niet bijdragen aan de mogelijkheid, maar wel getuige kunnen zijn van de mogelijkheid tot het schrijven van geschiedenis. De eerste zwarte president. Ik durf niet zeker te zeggen of ie ‘t gaat halen. In eerste instantie zagen we in de wijk hier vooral bordjes voor McCain staan in de voortuinen. Maar geleidelijk komen er steeds meer Obama-bordjes bij, die nu dus in de meerderheid zijn hier. Op de State Fair zag ik wel weer heel veel mensen met McCain-stickers rondlopen, en vandaag sprak de buurman mij aan, gekleed in een t-shirt waar geen twijfel over bestond: McCain/Palin stond er met koeienletters op. De peilingen duiden echter nog op Obama. Ik weet het gewoon niet. Ik hoop alleen dat iedereen straks na de verkiezingen wel weer gewoon leuk met elkaar kan om kan blijven gaan, ondanks politieke voorkeuren die elkaar wellicht tegenspreken. Hier vlakbij staat een eenzaam McCain-huis, met links, rechts en aan de overkant Obama-aanhangers. Maar je bent ondertussen ook gewoon allemaal buren van elkaar.
Nog een ander politiek-getint onderwerpje: benzine-prijzen. Ongeveer twee/drie weken geleden was ik superblij. Ik was langs onze eigen BP gereden waar de benzine 3.79 per gallon kostte, naar een andere BP, waar de prijs 3.71 was. Superblij mijn tank volgegooid, zo’n lage prijs had ik in tijden niet gezien! Afijn, een week later begint de prijs te zakken, dus terwijl ik nog rondreed met mijn 3.71-benzine, konden anderen al weer tanken voor 2.99! Ik heb ook nog een keer getankt voor 2.99, en toen... begonnen de prijzen verder te zakken. Dit weekend hebben we wel heel gunstig kunnen tanken, tijdens ons tripje, voor 2.59! Wat een verschillen, hè, in een kwestie van twee, drie weken!
Ik ben ondertussen vorige week bij Wake Technical College begonnen met een cursus Adobe Illustrator (jaahaa, neef Remko, zie je dat?!). De grijze massa kan wel wat training gebruiken, en die krijg ‘t dus nu ook al volop. De eerste les zat ik nog zo van “oh, dit kan ik” en ik was dan ook met een ruime voorsprong als eerste klaar met de eerste oefening. Maar met les twee ging het al wat minder soepeltjes, ik zag de “directional handles”, “pen tool”, shift, alt en “anchor points” vliegen. Nadeel is dat ik als enige niet buiten de les om kan beschikken over het programma, want alle andere deelnemers aan de cursus hebben een baan waarbij ze dit moeten gebruiken, en zij kunnen dus oefenen thuis of op ‘t werk. Dus ik moet er maar af en toe wat eerder naar toe zodat ik ook nog wat kan oefenen. Ik wil het programma waarschijnlijk wel aanschaffen, maar zover ben ik dus nog niet.
Hieronder een mooi filmpje waarop wat beter te zien is hoe goed Quinten al kan lopen:
Jackie is vorige week nog langs geweest met de meiden, altijd gezellig (en druk! Hoe kinderen op elkaar reageren, wonderbaarlijk altijd weer...).
Maar je ziet, Norah en Alexander hebben ook heel lief samen gespeeld. Kunnen jullie je het verhaal nog herinneren van de leuke stoel voor Alexander? Die Offi Kapsule stoel? Die ene, die maar niet kwam? En 16 maanden later uiteindelijk toch wel? Van het weekend was ik in een moedige bui. Quinten klimt namelijk continue op Alexander’s stoeltje, hij vindt ‘m echt leuk. Dus tja... het zou toch het leukste zijn als we dan twee van die stoeltjes hadden.... Dus zoals gezegd, ik heb zaterdag heel dapper nog zo’n stoeltje besteld. Ruud zei nog “Die komt nooit binnen voordat we terug verhuizen.” Nou, mooi dat ie er gisteren al was!!! Zoef zoef! Dus nu hebben ze twee identieke stoeltjes om om te vechten, kijken hoe lang ze dat volhouden. Er zal er altijd wel eentje net leuker, mooier, beter zijn in hun ogen, maar ik zie in ieder geval geen verschil. ;-)
Dit was ‘m weer, ik ga weer verder! Als je nou een van die mensen bent, die al lange tijd op een leuk mailtje ofzo zit te wachten van mij, excuses, excuses, maar om John Lennon maar even te citeren: "Life is what happens to you while you're busy making other plans." Maar ik blijf mijn best doen....
Alexander lag al vroeg op bed, en terwijl Ruud de oppas ging ophalen, scharrelde Quinten een beetje beneden rond terwijl ik nog even in de keuken bezig was. En plots pakte hij de hak van mijn schoen beet en gaf er een ruk aan...! Gelukkig stond ik stevig op mijn andere voet, anders had ik mooi onderuit gegaan, haha!
We mochten onszelf rondleiden en ik raakte een beetje de tel kwijt. 
De zoon des huizes
De dochter des huizes (met oppas) 
Ik vroeg achteraf aan Nancy hoeveel badkamers er waren, en zelf moest ze ook even denken. “Ik denk vijf en een half.” Een halve badkamer is alleen een toilet. Dacht ik dat ik veel had te poetsen met onze vier badkamers.... Foto’s zijn te zien op 
Eentje zat er op de begane grond in de voorkamer, eentje zat er beneden in de “kelder” (wat dus zo geen kelder is...! Maar ik weet even geen beter woord ervoor). Ik geloof niet dat ik ooit eerder blackjack heb gespeeld, maar Ruud had me al het een en ander uitgelegd, en tijdens het spelen zat er iemand naast me met veel speelervaring die mij constant (tot ongenoegen van de dealer, denk ik) luidkeels toeriep wat ik moest doen en waarom. “Pass! He has a five, so you’re betting he gets 2 tens and busts!” “An ace. I would double-up if I were you!” “Two tens, you need to split those” etc etc. 
En zo leer je het spelletje best snel. En zeker toen ik me realiseerde dat ik elke keer maar een fiche ter waarde van een kwartje inzette, durfde ik wat meer te proberen. En dat ging niet onaardig. Tegen het einde van de avond zette ik constant (het schokkende bedrag van) $2.50 in (het maximum), wat ik dus soms ook nog verdubbelde. En uiteindelijk had ik ongeveer 8x zo veel fiches als waar ik mee begonnen was 
Er is van alles te zien op de State Fair. Het is een grote kermis, maar ook een soort dierkeuring, en mensen brengen hun grootste en mooiste oogst (pompoenen, watermeloenen, appels). Andere mensen knutselen of bakken iets in de hoop een prijs te winnen.
Er zijn ook boerderijapparaten te zien, en oude ambachten, maar daar hebben we dit jaar niet gekeken.
Vergeet ik nog iets? Oh ja, eten. Heel veel en heel ongezond eten! Overal, en steeds meer van hetzelfde. Turkey legs, deep fried .....* (* zelf in te vullen, bijv. candy bars, stukken taart, je kan het zo gek niet verzinnen), gyros, pizza, sweet roasted corn, fries natuurlijk (gewone fries, van aardappels dus, maar ook cheese fries en apple fries), corndogs, het gebruikelijk aanbod aan hamburgers, hot dogs, philly cheese steaks etc etc. Om te drinken natuurlijk lemonade of sweet tea. En ja, we hebben diverse dingen geprobeerd, alhoewel we het ook niet te gek hebben gemaakt (geen deep fried pecan pie!). Het was vast ongezond, maar je neemt ook niet je boterhammetjes mee naar zoiets, dus alles met mate, zal ik maar zeggen.
Alexander vond het ook heel leuk op de Fair. Met pappa in het reuzenrad. 
Van een heel hoge glijbaan af, zittend op een soort jute zak, wat natuurlijk niet goed ging (hij werd niet echt geholpen bovenaan en kwam dus scheef op de zak te zitten, en kwam dus scheef de glijbaan af) wat dus resulteerde in een heel angstig gezicht, maar zodra ie beneden was, riep ie “Nog een keer!” Aan het einde van de dag dus nog een keer van die glijbaan af, toen ging het bijna nog fouter, omdat ie alvast wilde gaan terwijl die man nog bezig was met 2 andere kinderen, met de zak dus niet onder ‘m, maar nog stevig in z’n knuistjes geklemd. Geen idee wat er gebeurt als je zonder zak gaat, maar gelukkig greep de man van glijbaan nog nèt op tijd in. Zo’n moment dat je beneden aan die glijbaan staat en niks kan doen en ziet dat het (bijna) fout gaat, dat zijn geen leuke moedermomenten. Maar goed, hij vond het ondanks zijn angstige gezicht toen ie eenmaal wel op de zak naar beneden kwam wederom leuk, en ik zal ‘m toch zijn eigen gang moeten laten gaan, steeds wat meer moeten loslaten. Ookal kan het soms (bijna) fout gaan.
Sta nooit zo te popelen om bij zulke dingen te gaan kijken, ben altijd een beetje bang dat ik dan slechte leefomstandigheden voor zulke beesten financieer. Maar Ruud en Alexander wilden graag kijken, dus bij wijze van uitzondering ben ik toch gegaan. Bij het nemen van deze foto, 
waarbij de beer lijkt te slapen, maar in werkelijkheid veel bewoog en ook af en toe naar Alexander keek, dacht ik ook eventjes “Dat glas zal toch wel stevig zijn? ’t Ziet er zo dun uit...” Ach ja, moederzorgen hè... Schijnt er bij te moeten horen.
En hij is nog samen met mij in een soort kinderachtbaan geweest, die was ook heel erg leuk! Kortom, een geslaagd dagje.