Ballonnen, beren, Barack, benzine

Goh, dat het nou toch al weer woensdagavond is... Jullie zullen wel helemaal van slag zijn, vorige week zat ik er ook al naast. Maar ik ben met zo veel dingen tegelijk bezig, dat er nauwelijk tijd overschiet voor een beetje behoorlijk blogbericht. Misschien moet ik maar op zoek naar een bumper sticker: “I’d rather be blogging.” Of beter nog: “I’d rather be sleeping”! (Ruud, wil jij er ook zo een dan? ;-) )

We hebben (een paar dagen geleden al weer) wederom een druk weekend achter de rug. Zaterdag zijn we vertrokken richting westen, via de 64. Via de 40 had ook wel gekund, maar via de 64 is toch wat leuker, landelijker. Op een kleine 3 uur rijden ligt een plaats genaamd Statesville. Ik had er nog nooit van gehoord, maar Ruud had van een collega gehoord dat daar dit weekend een “hot air balloon festival” zou zijn, en hij had dus een verrassings-weekendje-weg geregeld. Onderweg even wat gegeten bij een plaatselijk restaurantje, echt van ‘t soort dat waarschijnlijk iedereen daar meteen aan ons zag dat we niet uit de buurt komen, omdat iedereen die daar zit elkaar kent. Wel heel leuk, en ook echt lekker gegeten!

Eenmaal in Statesville op zoek naar het plaatselijke vliegveldje, en op een groot grasveld daarnaast was het festival. Er waren ook allerlei standjes met natuurlijk eten (funnel cake, gyros, hamburgers, the usual) en er waren -hoera!- ook opblaasglijbanen waar Alexander natuurlijk per se meteen op moest. Daarna zochten we een mooi plekje, want het bleek dat de luchtballonnen al klaar lagen, ze waren alleen nog niet vol. Ja, ik weet natuurlijk ook niet hoe dat in z’n werk gaat, ik dacht al “ik zie helemaal geen ballonnen, waar hebben ze die dan verstopt? Zeker daar achter dat bos, en dan zien we straks in één keer met z’n allen tegelijk opstijgen.” Maar nee, ze lagen gewoon her en der plat te liggen op ‘t veld, je kon er gewoon omheen lopen als je wilde. En om een uur of half 5 begonnen ze ze te vullen, met hete lucht, neem ik aan. Een heel apart gezicht, soms zag het er net uit alsof er een stel walvissen gestrand was, allemaal van die half-volle ballonnen op de grond. De eerste ballon die de lucht in ging, kreeg een groot applaus. En alle ballonnen die volgden, kregen dat ook in mindere of meerdere mate. Bij eentje ging het bijna fout, die kwam al los terwijl ie nog niet helemaal vol leek, misschien een onverwachte windvlaag? Die gleed heel laag boven de grond weg, maar... er stonden daar nog allemaal mensen en andere half-volle en bijna-volle ballonnen! De “bestuurder” gaf continue vol gas, beetje vreemde omschrijving want het is geen auto, maar je snapt hopelijk wat ik bedoel. En gelukkig ging ie nog rakelings langs de andere ballonnen! Dat zal even zweten zijn geweest! Hierbij een foto-impressie:

(Echt even kijken hoor, er zitten mooie plaatjes tussen, al zeg ik ’t zelf. En sorry als de ondertitels niet kloppen, ik kreeg ’t even niet gerepareerd.) Daarna werden de ballonnen teruggebracht voor de avondsessie. Niet dat ze ‘s avonds ook gingen vliegen, wat ik onwetend als ik ben wel dacht, maar ze gingen gewoon al staand op de grond weer gevuld worden, en als het dan donker is en er wordt hete lucht in geblazen, geven ze heel gaaf licht. Kijk maar:

Hierna zijn we naar een hotel gereden wat Ruud gereserveerd had. De volgende morgen zijn we terug de 64 op gegaan, maar halverwege zijn we gestopt in Asheboro, voor een bezoek aan de dierentuin! Dit stond al heel lang op mijn programma en het kwam er nooit van. De North Carolina Zoo is heel uitgestrekt, met een North America gedeelte en een Africa gedeelte (met beiden hun eigen parkeerplaatsen en ingang). We zijn begonnen in Afrika, om zo langzaam naar Noord Amerika af te “reizen”, waar we aan het einde van de dag een busje konden nemen terug naar de Afrika-parkeerplaats. Ideaal! Echt een mooie dierentuin, met veel ruimte voor de dieren.

Verder... verkiezingen? Ja, die staan voor de deur, ik vind het best spannend worden nu, het idee dat we dan weliswaar niet bijdragen aan de mogelijkheid, maar wel getuige kunnen zijn van de mogelijkheid tot het schrijven van geschiedenis. De eerste zwarte president. Ik durf niet zeker te zeggen of ie ‘t gaat halen. In eerste instantie zagen we in de wijk hier vooral bordjes voor McCain staan in de voortuinen. Maar geleidelijk komen er steeds meer Obama-bordjes bij, die nu dus in de meerderheid zijn hier. Op de State Fair zag ik wel weer heel veel mensen met McCain-stickers rondlopen, en vandaag sprak de buurman mij aan, gekleed in een t-shirt waar geen twijfel over bestond: McCain/Palin stond er met koeienletters op. De peilingen duiden echter nog op Obama. Ik weet het gewoon niet. Ik hoop alleen dat iedereen straks na de verkiezingen wel weer gewoon leuk met elkaar kan om kan blijven gaan, ondanks politieke voorkeuren die elkaar wellicht tegenspreken. Hier vlakbij staat een eenzaam McCain-huis, met links, rechts en aan de overkant Obama-aanhangers. Maar je bent ondertussen ook gewoon allemaal buren van elkaar.

Nog een ander politiek-getint onderwerpje: benzine-prijzen. Ongeveer twee/drie weken geleden was ik superblij. Ik was langs onze eigen BP gereden waar de benzine 3.79 per gallon kostte, naar een andere BP, waar de prijs 3.71 was. Superblij mijn tank volgegooid, zo’n lage prijs had ik in tijden niet gezien! Afijn, een week later begint de prijs te zakken, dus terwijl ik nog rondreed met mijn 3.71-benzine, konden anderen al weer tanken voor 2.99! Ik heb ook nog een keer getankt voor 2.99, en toen... begonnen de prijzen verder te zakken. Dit weekend hebben we wel heel gunstig kunnen tanken, tijdens ons tripje, voor 2.59! Wat een verschillen, hè, in een kwestie van twee, drie weken!

Ik ben ondertussen vorige week bij Wake Technical College begonnen met een cursus Adobe Illustrator (jaahaa, neef Remko, zie je dat?!). De grijze massa kan wel wat training gebruiken, en die krijg ‘t dus nu ook al volop. De eerste les zat ik nog zo van “oh, dit kan ik” en ik was dan ook met een ruime voorsprong als eerste klaar met de eerste oefening. Maar met les twee ging het al wat minder soepeltjes, ik zag de “directional handles”, “pen tool”, shift, alt en “anchor points” vliegen. Nadeel is dat ik als enige niet buiten de les om kan beschikken over het programma, want alle andere deelnemers aan de cursus hebben een baan waarbij ze dit moeten gebruiken, en zij kunnen dus oefenen thuis of op ‘t werk. Dus ik moet er maar af en toe wat eerder naar toe zodat ik ook nog wat kan oefenen. Ik wil het programma waarschijnlijk wel aanschaffen, maar zover ben ik dus nog niet.

Hieronder een mooi filmpje waarop wat beter te zien is hoe goed Quinten al kan lopen:
Koddig hè! Het is echt nog zo’n soort slaapwandel/zombie-manier van lopen, haha!

Jackie is vorige week nog langs geweest met de meiden, altijd gezellig (en druk! Hoe kinderen op elkaar reageren, wonderbaarlijk altijd weer...).Maar je ziet, Norah en Alexander hebben ook heel lief samen gespeeld.

Kunnen jullie je het verhaal nog herinneren van de leuke stoel voor Alexander? Die Offi Kapsule stoel? Die ene, die maar niet kwam? En 16 maanden later uiteindelijk toch wel? Van het weekend was ik in een moedige bui. Quinten klimt namelijk continue op Alexander’s stoeltje, hij vindt ‘m echt leuk. Dus tja... het zou toch het leukste zijn als we dan twee van die stoeltjes hadden.... Dus zoals gezegd, ik heb zaterdag heel dapper nog zo’n stoeltje besteld. Ruud zei nog “Die komt nooit binnen voordat we terug verhuizen.” Nou, mooi dat ie er gisteren al was!!! Zoef zoef! Dus nu hebben ze twee identieke stoeltjes om om te vechten, kijken hoe lang ze dat volhouden. Er zal er altijd wel eentje net leuker, mooier, beter zijn in hun ogen, maar ik zie in ieder geval geen verschil. ;-)

Dit was ‘m weer, ik ga weer verder! Als je nou een van die mensen bent, die al lange tijd op een leuk mailtje ofzo zit te wachten van mij, excuses, excuses, maar om John Lennon maar even te citeren: "Life is what happens to you while you're busy making other plans." Maar ik blijf mijn best doen....