E-Day

Vandaag is het zo ver, iedereen die nog niet ‘early’ gestemd heeft, gaat naar de stembus. Men verwacht veel chaos, hopelijk valt dat een beetje mee. Qua kandidaat, Obama ligt nog steeds aan kop, maar dat weten jullie ook, want jullie volgen de verkiezingen net zo intensief als wij. Er stond een overzicht in de ‘Parade’ (een tijdschrift dat we bij de krant krijgen) met van beide kandidaten nog maar eens op een rijtje hoe ze over bepaalde zaken denken, voor diegenen die hun beslissing op “feiten” (bewust tussen aanhalingstekens, ja, want eerst zien, dan geloven) willen baseren en niet op de lastercampagne. En ik wist natuurlijk al van bepaalde standpunten, vanwege de debatten eerder op t.v. en dergelijke. Maar zo zwart op wit, zonder al te veel poespas er om heen, viel me eigenlijk op dat de verschillen op sommige vlakken niet eens zo groot zijn (neem bijvoorbeeld het energievraagstuk, de kandidaten zijn naar elkaar “toegegroeid” – in de hoop natuurlijk wat kiezers van de andere kant over te halen te switchen). Het is alleen een andere aanpak, en niemand kan de toekomst voorspellen dus hoe weet je van te voren welke aanpak het beste gaat uitpakken? Ik kon me na het lezen van het overzicht in ieder geval wel voorstellen dat sommige mensen die niet vanuit traditie stemmen en zich niet laten indoctrineren misschien nog steeds tussen de kandidaten switchen. Het is maar net wat er erg belangrijk voor je is, en of een van de twee kandidaten daar een uitgesproken mening over heeft, die verschilt van zijn tegenstander. En dan nog denk ik “Het is wel politiek....!” wat voor mij vooral betekent “veel beloften, ik moet het nog maar zien.” Ik vind het eigenlijk wel mooi zo, van een klein afstandje de boel te volgen. Niet dat ik geen voorkeur heb, hoor. Maar ik kan wel denken “Die vent vind ik niks, en in die man heb ik wel vertrouwen” maar het is in principe niet mijn toekomst waar we het hier over hebben: niet mijn gezondheidsplan, niet de opleiding van mijn kinderen (althans, je weet nooit wat ze later gaan doen natuurlijk, jaartje ‘highschool’, studeren op NCSU...??), niet mijn belastinggeld (meer).
Jullie op de hoogte houden zal niet nodig zijn, omdat jullie zoals gezegd zelf ook alles goed volgen, en bovendien... ik heb uitgerekend vanavond weer cursus! En ja, die gaat gewoon door. Of er nou geschiedenis wordt geschreven ondertussen of niet.

Dan nog even terug naar de orde van de dag, of week. Afgelopen vrijdag was het Halloween!! Onze laatste Halloween in Amerika, zo vreemd, we beginnen nu allerlei dingen echt bewust voor het laatst mee te maken. Donderdag en vrijdag was het “Fall Festival” bij Alexander op school, die dagen mocht hij verkleed naar school, en de ouders mochten wat lekkers meegeven voor de klas, dus met name vrijdag kwam Alexander met allerlei snoepgoed thuis.
Thomas the Train op weg naar school met Halloween cupcakes


En ‘s avonds trick-or-treaten! Ik was met twee ridders op pad, lekker veilig!Het duurde in eerste instantie een eeuwigheid. Ridder Alexander stond erop om over de opritten te lopen, niks er van dat ie even 20 meter afsnijdt door over het grasveld van voordeur naar voordeur te lopen (te goed opgevoed, ik wist niet dat het bestond!). En bij elk trappetje vroeg ie weer aan me: “Trick or treat? En daarna Thank you?” Jahhaaa... En bij elke voordeur vroeg ie: “Aanbellen?” Jahhaaa.... Maar goed, na zo’n 20 huizen begon ie de smaak te pakken te krijgen.Piraat Ruud was er inmiddels ook bij, die was eerst even thuis gebleven om snoep uit te delen aan de kindjes die bij ons langs de deur kwamen. Op ‘t laatste moment hebben we nog diverse “versieringen” aangebracht, het vliegende spook dus, dat het helaas niet wilde doen, en de etalagepop waar normaal gesproken mijn bruidsjurk op hangt, werd buiten op de porch gezet met een mooi zombie-pakje aan. Paar spinnenwebjes erom heen, rookmachine, CDtje met enge muziek op en we waren er klaar voor! Buren verderop hadden een party tent staan, omdat het zijn verjaardag was, met chili en wijn. en garde!


Langs bij onze vrienden Steve en Isabel:Toen Ruud met ons mee ging lopen verder de wijk in, hebben we de bak met snoep voor de deur gezet, met een briefje erbij: “Twee snoepjes per persoon aub. Geen uitzonderingen! Ook niet als je een heel grote tas te vullen hebt!” want we verdenken de oudere kinderen met name (niemand in het bijzonder) ervan tijdens eerdere Halloweens de bak gewoon in z’n geheel in hun tas leeg te hebben gekieperd (sommigen gaan zelfs met een kussensloop op pad om maar vele kilo's snoep binnen te halen!!). En dat is niet leuk voor de kindjes die erna komen. Maar het briefje van dit jaar hielp! Toen we terug kwamen, lag er nog een handjevol snoepjes in!! Dat in tegenstelling tot Alexander’s snoepmandje, hij had goed gescoord:Terwijl hij toch keurig netjes altijd maar 1 snoepje pakt als hem niks aangereikt wordt (soms krijg je, soms pak je, hangt er maar net van af).
De volgende morgen hoorde ik om half 7 “whoooo.... whooo!” ... even stil en toen weer “whoooo.... whooo!”. Bleek het vliegende spook in onze voortuin te hebben besloten om 12 uur te laat toch maar te gaan spoken! Vreemde gewaarwording, kan ik wel zeggen. Maar ik ben heel dapper in mijn pyjama naar buiten gestapt en ik heb korte metten gemaakt met het spook.

Maandag had Alexander een verjaardagsfeestje van een meisje van school, dus wederom geen tijd voor ‘le blogge’. veel kado's?

Verder weinig nieuws, Ruud heeft het druk op z’n werk, ik heb ‘t druk thuis (met spelletjes en minder leuke dingen),dus zo vliegt de tijd voorbij. De bomen merken dat ook, die beginnen plots in sneltreinvaart te verkleuren. En wel grappig, Quinten stond gisteren naar buiten te wijzen, en hij zei maar “Aah! Aah! Aah!” dus ik denken wat ie zou kunnen bedoelen. Meestal als ie dat zegt, wijst ie op een lamp en bedoelt ie dat die aan staat, of hij wijst op zijn muziekdoosje dat aan moet. En plots ging er bij mij een lampje branden.... Quinten weet niet beter of de blaadjes aan de bomen zijn groen. En nu zijn ze plots felgeel, oranje, donkerroze. Misschien bedoelde hij dat de blaadjes net als een lamp aan stonden!

Dit was het, alleen als afsluiter nog een foto van de twee jongens op hun Kapsule-stoeltjes: