Mark your calendar...

Ik weet niet of jullie al een agenda hebben voor 2009, of een kalender wellicht. Ik wilde vorige week een agenda kopen, en degene die ik wilde hebben (vanwege een eerdere goede ervaring) was helaas ‘discontinued’, oftwel, werd niet meer geleverd/gemaakt. Dus ik moet nog even verder shoppen.

Maar of jullie nou al een agenda, kalender of alleen een kladblok hebben voor volgend jaar, maak even een aantekening zodat je eventueel een (mid)dagje vrij kan nemen of wat je verder nodig acht qua voorbereidingen.... Op maandag 1 juni 2009, zo rond een uur of 2 ’s middags zetten wij, na tegen die tijd 8 jaar Amerika, weer voet op Nederlandse bodem, en dit keer voorgoed!
We hebben dit weekend de vlucht geboekt, nadere details volgen nog wel. Ook alles wat er voor die tijd nog gaat gebeuren, begint wat meer vorm te krijgen, stukje bij beetje.

We hopen die avond eigenlijk meteen al in ons eigen huis te slapen, wat een leuk (en tegelijkertijd raar) idee! Al zal dat waarschijnlijk niet op ons eigen bed zijn, want dat dobbert dan nog samen met de rest van onze huisraad ergens in een container (op een schip) op zee, en hopelijk zullen die spullen dan binnen niet al te lange tijd ook in Nederland aankomen. Maar de container hebben we nog niet geregeld, dus daar weten we nu nog niks over. Er zijn zo veel puzzelstukjes, zo veel dingetjes waar je aan moet denken, dingen die ook op ’t eerste gezicht niks met elkaar te maken lijken te hebben.

Misschien maken we ons wel veel te druk hoor. Ik weet niet of ik dit wel eens eerder verteld heb, maar wij hadden vrienden hier in de wijk. Niet dat we de vloer bij elkaar platliepen, maar we zagen elkaar wel eens op feestjes, we waren onderdeel van hetzelfde Bunco-clubje, we kwamen op elkaars kinderverjaardagen. Op een dag liep ik langs hun huis, en zag daar een ‘te huur’-bord staan. Ik kijk eens goed, staat het huis leeg! Dus ik stuur die middag een mailtje om eens te informeren, krijg ik een mailtje terug “Oh, ja... we wonen nu in Japan. Het ging plots zo snel, binnen een week was alles geregeld, we konden geen afscheid meer nemen.” En dat zijn wel momenten dat je denkt “Waar maken wij ons in hemelsnaam druk over, het kan ook anders!”

Maar goed, ergens vind ik de manier waarop wij het doen toch prettiger, wij zijn nou eenmaal mensen die alles heel grondig doordenken, en we komen daardoor zelden voor teleurstellingen te staan. Ook voor de kinderen, Alexander met name, vind ik dit beter. We kunnen hem langzaam maar zeker voorbereiden op wat gaat komen, af en toe hebben we het er over, en dan weer dagen, weken niet. Ik vertelde bijvoorbeeld over zijn school in Nederland. Ik zei: “Alle kindjes en de juffen praten daar Nederlands.” Waarop hij vroeg: “Praat Miss Connie dan ook Nederlands?” Nee schat.... Miss Connie blijft lekker in Amerika.... (en dat vinden wij persoonlijk geen groot gebrek, maar goed, dat laten we nog steeds niet merken, hij is ondertussen toch echt gek op d’r, evenals de andere kindjes...)

Ben wel benieuwd hoe dat gaat straks met Alexander in Nederland. Hij is ondertussen bijna zo goed als tweetalig, maar hij heeft niet door dat sommige mensen geen Engels begrijpen. Hij gebruikt de talen ook gewoon door elkaar. Thuis spreekt ie ons ook heel vaak in ’t Engels aan. Soms kent ie ’t Engelse woord niet, dan verzint ie gewoon wat. “The mouse is overthere, on the plenk.” Een poosje geleden moest hij naar de dokter voor een griepprik, en ik was zo stom om dat al een uur van te voren al te zeggen. Hij meteen in tranen natuurlijk, dus ik een beetje sussen, zo van “Weet je wat, we vragen anders wel aan de dokter of het echt nodig is, misschien hoeft het niet.” (hij moest namelijk nog ontbijten, en ik zag het al gebeuren dat ie vanwege de angst voor het nadere onheil geen hap meer weg kreeg.) Dus hij vroeg aan mij, hoe een prik heet in het Engels. Dat is dus een ‘shot’. Afijn, elke minuut vroeg hij me: “Hoef ik geen prikje?” “Ik weet het niet, schat, we vragen het wel even.” Eenmaal bij de dokter nam hij zijn kans waar zodra hij de ‘nurse’ zag en riep lichtelijk in paniek: “I want zero spots!” (oftewel: ik wil nul stippen). Ik moest er zo om lachen (al kon ik ’t onderdrukken), het arme schatje was al zo bang voor zijn prikken, en dan zei hij het ook nog eens verkeerd. En helaas voor hem zei de ‘nurse’ (nadat ze even naar mij keek van “wat bedoelt ie?”) dat ze voor hem wel een shot had, en toen riep hij als een echte held op sokken: “Quinten needs to go first!” Uiteindelijk viel die hele prik heel erg mee, je zag echt de uitdrukking op z’n gezicht van “Hè? Was dat nou alles?” Soms is het goed je van te voren druk te maken, soms blijkt het helemaal niet nodig.

Ondertussen is het een waar bacillen-festijn hier in huize Bot. Alexander en Quinten zijn al 2 weken verkouden, alhoewel het bij Quinten een stuk minder is nu. En na een kleine twee weken ondergehoest en geniest te zijn, kon mijn immuunsysteem er niet meer tegen, dus sinds zaterdag ben ik ook ziek, zwak en verkouden. Slapen is er niet bij vanwege continue hoestaanvallen. Bluh....! Dus als je denkt, wat schrijft ze onsamenhangend, ik ben er niet helemaal bij...

Wel nog even een Amerikaans tafereeltje op de foto. Kijk maar naar dit huis: Dit huis staat vlak bij ons, in de wijk naast de onze, Seagrove’s Farm. Vroeger was dit een groot wild weiland, stonden er paarden, ik kan er nog wel een keer foto’s van laten zien. Nu is het sinds een jaar of twee bebouwd. Er staan nog wat oude schuren, en dit huis dus. Nu nog wel althans. Want als je goed kijkt, ziet het er een beetje vreemd uit. Het huis is namelijk opgetild. En ik vermoed, dat het huis straks achterop een vrachtwagen gaat, en vervoerd gaat worden naar een andere lokatie. Zo doen ze dat hier. Is er een leuk, historisch gezien zonde om te slopen huisje dat eigenlijk heel erg in de weg staat voor iets anders? Dat tillen we het toch even op en rijden we het ergens anders heen?
Tenslotte nog twee korte filmpje, even kijken of ’t lukken wil dit keer, en daarna ga ik snel op zoek naar hoestsiroop en een kop thee met honing. Groetjes!