Zoom-zoom

Zo, de jongens liggen op bed, even tijd voor de blog. De week is weer voorbij gevlogen. Het eerste deel van de week was weinig spannend, dus die slaan we over.
Vrijdagmiddag kwam Jackie weer eens langs met Norah en Isabel. Helaas was het een kort bezoekje, we moesten onverwacht zelf vroegtijdig op pad. Ruud had namelijk wat rond gebeld, we zijn al enige tijd aan het kijken voor een andere auto. En hij had dus diezelfde vrijdagmiddag afgesproken met een dealer. En bij deze dealer zijn we uiteindelijk geslaagd: zoom-zoom! Hierbij een reclamefilmpje van onze nieuwe auto:
De Mazda CX-9 dus. Mooi hè.
Niet dat er iets mis was met de Pacifica, maar ik zal jullie niet vervelen met de details over waarom, waarom nu, waarom deze. Zaterdag zijn we ‘m op gaan halen, en hij rijdt heerlijk. Hierbij een serietje foto’s:



Ik heb ‘m alleen naar huis gereden (vandaar dat dat mooie papieren vloerkleedje er nog ligt aan de bijrijderskant). Ruud is vanaf de dealer met zijn eigen auto naar een ‘Chinese New Year Celebration’ gereden, waarvoor de Nederlandse Club de Wieken was gevraagd of zij daar ‘lekkerbekjes’ en oliebollen wilden verkopen. Ruud is helaas vanwege al het kokkerellen vergeten foto’s te maken, maar het was gezellig en druk!

Vorige week had Ruud wat pap voor Quinten klaargemaakt en op tafel neergezet. Maar hij bedacht dat hij nog even naar het toilet moest. Toen hij terug kwam, was Alexander begonnen Quinten pap te geven. Lief hè?! De pap zat overal, maar dat geeft niet.... Zo lief, een echte grote-broer-actie!
Van de week heeft Alexander weer geholpen, en ik heb er dit keer een fotootje van kunnen schieten:
Hierbij nog wat foto’s van Quinten (toevallig allemaal voor/tijdens/na het eten), het is een lekker dankbaar onderwerp, zo’n lachende baby. Jammer genoeg is zijn tandje nog niet op de foto’s te zien (in ’t echt wel, en zeker ook te voelen!).

En, voor de afwisseling eens een ander model: Poes Droppie.

Ik ben zaterdagmiddag nog even met de jongens naar een Karate-open dag geweest, Jackie had me er over verteld, zij (of eigenlijk Norah) was er voor uitgenodigd, en de karate-man had haar verteld dat 3 jaar niet te jong was om te beginnen. We hadden daar allebei zo onze twijfels over, maar toch maar even gaan kijken. Wie weet, vinden ze ’t plots hartstikke leuk. Nou, nee dus. Quinten begon al te huilen toen we binnen kwamen, want de karate-man was nogal ehhh... luidruchtig met zijn kreten (vooral “Yes, sir!” “No, sir!” wat de kindertjes na moesten roepen, plus een portie “Eyes! Ears! Neck!” en andere lichaamsdelen waar men zijn/haar slagen op moest richten). Op een gegeven moment moesten alle kindertjes in de rij staan en langs een ‘bad guy’ oversteken naar waar de ouders stonden. Jackie stond er om zowel Norah als Alexander op de vangen (omdat ik Quinten beet had). Norah snapte het nog enigszins en stak over (om vervolgens de ‘bad guy’ een knuffel te geven, in plaats van een karate-slag, haha), maar Alexander bleef als enige staan, hartverscheurend stond hij te snikken. Okay, 3 jaar is denk ik toch nog te jong.... Eenmaal thuis hoorde ik van hem dat een jongetje hem geduwd had, dus dat had natuurlijk ook geen positief effect gehad terwijl hij toch al zo geïntimiteerd was. “Ik vond karate niet leuk,” zei hij de rest van de dag dus ook diverse malen. Volgend jaar misschien?

Dit was ‘m, groetjes weer, en tot de volgende keer!

Snow white? Pearly white!

Het is jullie misschien al opgevallen, het is hier koud! Van de week toch maar even naar buiten geweest, lekker even een blokje om en natuurlijk naar de speeltuin:

Omdat het toch wel heel erg koud was, en ik voor Quinten geen wantjes mee had, heb ik hem mijn handschoenen aangedaan. Schattig hè?

We hadden heel erg gehoopt op een dik pak sneeuw dit weekend, er was ook sneeuw voorspeld. Ruud is vrijdag na zijn werk nog op zoek gegaan naar een slee, dat zijn altijd van die dingen die hier bij de eerste sneeuwval meteen uitverkocht zijn. Bij de tweede winkel was het gelukkig al raak, alhoewel hij er wel anderhalf uur op moest wachten, de vrachtwagen was onderweg vanuit Virginia. Hij sprak een man die tevergeefs bij wel zo’n 8 andere winkels geweest was voordat hij bij deze winkel kwam. Toen de vrachtwagen er eenmaal was, heeft Ruud meteen maar 2 sleetjes mee genomen, een ‘stoere’ (zwart, met rem) en een ‘handige’ (oranje, tweepersoons). We waren er dus helemaal klaar voor, zaterdag zou de sneeuw gaan vallen. Maar helaas, de voorspelling werd steeds een beetje bijgesteld, en uiteindelijk begon het pas om 5 uur ’s middags langzaamaan een beetje te sneeuwen, en helaas ook geen dik pak. Dit lag er op zondagmorgen nog: Niet genoeg dus om te sleeën.

Er was wel iets anders onverwachts wits dit weekend, al heb je hiervoor eigenlijk evengoed een vergrootglas nodig. Quinten heeft zijn eerste tandje door! Oftewel, op z’n Amerikaans, his first tooth reared its pearly white head. Je kan ‘m nog niet echt zien, maar al wel voelen. Dat Alexander en Quinten heel andere kindjes zijn, blijkt ook nu weer, Quinten is hiermee ruim 2 maanden eerder dan Alexander.

Bij gebrek aan sneeuw hebben we dus eigenlijk dit weekend vooral veel gewinkeld. Jaja, ik weet het, we moeten juist proberen spullen kwijt te raken in plaats van bij te kopen, maar aangezien we volgende maand op wintersport gaan, moeten we daar toch een beetje voor shoppen. We hebben zaterdag o.a. een schattig mutsje gekocht voor Quinten:

Even wat anders, Ruud en ik doen altijd wedstrijdje wie het meest van de ander houdt. Tja, we zijn tenslotte pas een kleine 15 jaar samen, dan doe je dat nog :-) ... Ik win natuurlijk altijd ;-), maar ik moet toegeven dat Ruud wel erg creatieve manieren zoekt om het tegendeel te bewijzen.Toen we nog in Nederland woonden, reed hij na zijn werk wel eens langs de bloemist voor iets leuks, en hij baalt er soms van dat er hier niet eentje op de route ligt (niet zo vreemd want hij werkt op 5 minuutjes rijden van huis). Maar zijn creativiteit kent gelukkig geen grenzen, hij verzint gewoon zelf iets heel origineels. Zo vond ik van de week dit op bed:Ja, dat zijn flesjes nagellak. Lief hè?! Misschien wordt het tijd dat ik ook weer wat origineels verzin, straks wint ie nog....!

Dit is het weer voor vandaag, groetjes!

Gratis

Iemand vroeg me laatst, wat ik zou missen van Amerika als we weer in Nederland wonen straks. Nou, in alle eerlijkheid is dat best veel, maar van de week was wel weer heel duidelijk dat “klantvriendelijkheid” in ieder geval één van die dingen is. Hoe vaak ik wel niet in de rij stond bij de klantenservice de afgelopen jaren, een verhaal in gedachten herhalend over waarom het toch is dat ik dit of dat artikel terug wil brengen, en elke keer was ik weer stomverbaasd dat men nergens om vroeg, anders dan een bonnetje. En zelfs als je je bonnetje niet hebt, zijn er nog genoeg winkels waar je alsnog je geld terug krijgt. Er zijn ook winkels waar je gerust 90 dagen hebt om iets terug te brengen, en als je daar over heen gaat, krijg je een in-store credit (je kan je geld dan dus alleen bij die winkel opnieuw besteden). Beter kan toch gewoon bijna niet?!
Van de week ging ik ’s morgens brood ophalen wat ik twee dagen ervoor besteld had. In plaats van mijn brood te pakken, zei de cassière echter tegen me: “The manager needs a word with you”. Het klonk bijna dreigend, ik dacht: “Wat is er aan de hand, mag ik niks meer bestellen? Ben ik te lastig?” Maar nee, dat was het niet. Het brood was er niet, het deeg was er zelfs nog geen eens. Het deeg wordt elke dag vers aangeleverd en vervolgens worden de broden ter plekke gebakken, maar dat doen ze in heel aangepaste hoeveelheden. Vandaar dat ik altijd m’n brood bestel, dan kunnen zij weer extra deeg bestellen. Maar goed, zoals ik dus zei, het deeg was er nog niet. Ze hadden geprobeerd me te bellen, maar ze hadden wat nummers omgewisseld, dus dat had niet het gewenste effect. De manager was echt super aardig tegen me. Hij zou me bellen als het brood gebakken was, en ze wilden het thuis komen brengen. En bovendien... ik hoefde er niet voor te betalen! En aangezien brood hier best duur kan zijn en ik zes broden besteld had, ging dat om een bedrag van om en nabij de $25! Ik kon het gewoon niet maken om ze dat brood ook nog eens thuis langs te komen brengen, daar zou ik me dan echt voor hebben geschaamd! Laat in de middag had ik daar wel een beetje spijt van, Quinten sliep zo heerlijk maar ik moest toch nog op pad om mijn broden op te halen. Hem dus wakker gemaakt, maar nu dus wel een vriezer vol gratis brood.
Ik kan het nog sterker vertellen, onze vorige bestelling was om min of meer dezelfde reden ook gratis! Ruud had die bestelling (2 broden dit keer) geplaatst, maar die was helemaal niet door gekomen, dus die kon hij pas 2 dagen later ophalen (want moest opnieuw besteld), en die kreeg hij toen ook gratis mee...! Aan ons verdienen ze niks hier, da’s wel duidelijk.

Afgerond een jaar geleden had ik voor Alexander een leuke stoel besteld. Maar het duurde toen even voordat ie bezorgd kon worden. Na een poosje had ik een mailtje gestuurd, om te vragen wanneer ie dan zou komen. Helaas, de levering was weer een maand uitgesteld. Na anderhalve maand weer gemaild, en helaas, de levering was weer uitgesteld. Zo is dit een jaar lang door gegaan, met steeds uitstel van een paar maanden. Ze vroegen af en toe of ik de bestelling wilde annuleren, maar dat wilde ik niet. Het is zo’n grappig stoeltje, en ik heb nergens een stoeltje gezien dat in de buurt kwam (of ’t was er eentje met een prijskaartje van 10x zo duur). Van de week was het dus weer eens raak. Het stoeltje zou omstreeks 31 december verstuurd worden, dus ik weer een mailtje gestuurd: “Ik heb nog niks zien staan voor m’n deur. Wanneer komt ie? Ik hoop op een verrassend antwoord”. Het antwoord was niet zo verrassend, ze zouden (wederom) contact opnemen met de leverancier. Ik weer terug mailen: “Dat is niet het verrassende antwoord dat ik in gedachten had. Ik dacht meer iets in de trant van ‘De sales manager komt het stoeltje persoonlijk brengen, hij kan elk moment voor je deur staan en je hoeft er niet voor de betalen’ ”. Ja, na een jaar begin je het wel een beetje zat te worden. Ik schreef er ook nog bij “Als je denkt dat ik overdrijf....” en vervolgens het verhaal verteld van mijn gratis brood dat ook nog thuis bezorgd had kunnen worden. Ze mailde me de volgende dag terug met een nieuwe leverdatum, en ..... ze zouden m’n geld terug storten!! De leverdatum is natuurlijk wederom onder voorbehoud, pas als dat stoeltje hier staat geloof ik ‘t, maar mochten ze plots doorhebben in de stoeltjesfabriek hoe ze nou toch eindelijk dat ding in elkaar moeten flansen (ik ben positief ingesteld, tè positief volgens Ruud) dan hebben we binnenkort na een jaar wachten Alexander’s stoeltje – gratis!

(ja, ik weet ‘t, je zou ook kunnen denken dat ze er nu onderuit zijn gekomen zonder dat ik de bestelling heb geannuleerd, maar ik houd jullie wel op de hoogte – en ik zal eerlijk zijn!)

Nog een mededeling van financiële aard: ik ben toch herkozen als penningmeester bij het CAP Team. Ik heb daar, aangestoken door alle aandacht voor de presidentsverkiezingen hier, wel wat voor moeten lobbyen, want officieel had ik te weinig uren gemaakt om directielid te mogen blijven. Maar laat er in de statuten nou toch niks staan over zwangerschapsverlof... Dus dat heb ik aangekaard. Vervolgens is dit voorgelegd aan alle leden, zij konden stemmen of ze mij op basis van zwangerschapsverlof toch verkiesbaar wilden laten zijn, en dat wilden ze (of ze hadden er in ieder geval niks op tegen). Vervolgens heeft de andere kandidaat voor het penningmeesterschap zich terug getrokken, hij had zich verkiesbaar gesteld met het idee “Iemand moet het doen”. En zodoende word ik in 2008 dus wederom penningmeester. De reden dat ik hier een beetje m’n best voor heb gedaan, is omdat een slimme meid op haar toekomst is voorbereid. Als ik straks in Nederland weer een baan moet gaan zoeken, heb ik een gat van 8 jaar in mijn (nog jonge) C.V. En om een toekomstige werkgever er van te overtuigen dat ik niet alleen maar sherrietjes heb zitten drinken op de bank of elke dag tennislessen heb genomen bij een gebronsde tennisleraar, dacht ik dat het wel goed zou staan op diezelfde C.V. dat ik 6 jaar in de Board of Directors heb gezeten van een vrijwilligersorganisatie. Dus....zodoende. Over een jaar zal ik hier wel een lobby gaan beginnen voor die baan in Nederland waar ik dan dus naar op zoek moet gaan. Hulp van derden daarin wordt niet afgeslagen! ;-)

Dan, na al deze tekst (ik hoop dat er niet al te veel mensen zijn afgehaakt), nog wat foto’s! Ik heb een beetje zitten spelen met de kleuraccentjes, dat geeft een grappig effect en een beetje abstracte foto’s soms:



Dan nog een paar gewone foto’s:
Quinten kijkt om ’t hoekje van zijn kinderstoel:Quinten moet altijd erg lachen om “Er komt een muisje aangelopen....”:Alexander zag pappa’s 4x4 Rubik’s kubus liggen, en dat wilde ie ook wel eens proberen:Gelukkig is ie er nog niet aan verslaafd...!
En wat knutselwerkjes van school (de onderste moet een iglo voorstellen):Dat was ‘m weer, groetjes!

Voor de duidelijkheid

En toen was het jaar al weer zeven dagen oud! Ik had nog niet geschreven over onze oudejaarsactiviteiten. We zijn naar de vroege versie van First Night in Raleigh geweest, net als vorig jaar (toen met mijn ouders). We waren wat aan de late kant omdat we besloten eerst nog wat eten te halen onderweg. Maar we vonden een prachtig parkeerplekje en nog gratis ook! De optocht hebben we gemist, al zijn de meningen verdeeld of dat helaas of gelukkig is, Alexander zag het grote masker staan (een gezicht van ongeveer 2 of 3 meter hoog) dat voorop of achteraan de optocht gedragen was, nou, dat vond ie toch wel een knap eng ding. (hier hangt de eikel nog, rechtsboven)
We hebben lekker even onze maaltijd genuttigd (hot dogs en hamburgers! Niet echt culinair verantwoord maar wel handig) en toen om 7 uur was het aftellen. Eerst viel de eikel naar beneden (ja, ik kan er niks aan doen, ik had ook liever een discobal zoals op Times Square) en daarna vuurwerk! (even bellen naar Nederland)
Het thema dit jaar was ‘the sixties’, het was me eigenlijk niet opgevallen, ik las het thuis pas. Maar er was inderdaad een openluchtdisco met nepsneeuw waarbij jaren-60-muziek uit de boxen klonk. Daar hebben we lekker even met z’n vieren gedanst.Misschien dat dit standje hieronder ook een verwijzing was naar die tijd, ik bedoel, je naam op een rijstkorrel.... dat is wel erg passé.
Het State Capitol lag er mooi bij, eerst op de achtergrond en dan (bijna) beeldvullend:
Ook een typisch Amerikaans standje:
Bij gebrek aan oliebollen, hebben we funnel cake gekocht en in laten pakken voor thuis – da’s tenslotte ook gefrituurd deeg met poedersuiker!
Toen de jongens eenmaal weer op bed lagen, hebben Ruud en ik gezellig een filmpje gekeken op ons thuisbioscoopje. Geen champgne erbij maar een grote pot thee, en zoals gezegd geserveerd met funnel cake!


Zaterdag kreeg Ruud bijzondere post: een brief van de Chief District Judge, hij werd opgeroepen voor ‘jury duty’! Aanwezigheid voor de betreffende rechtzaak (we weten alleen een datum en tijdstip, niet wat voor rechtszaak het is) is verplicht, maar helaas voor Ruud kwalificeert hij niet, hij is geen Amerikaans staatsburger. Zelf zou ik er niet op zitten te wachten, plaatsnemen in een jury – wie weet wat je allemaal voor lugubere dingen te horen krijgt, misschien moet je wel iemand ter dood veroordelen. Maar Ruud had het wel leuk gevonden.

Vandaag met Quinten bij de kinderarts geweest voor zijn 6-maanden-controle. Afgezien van een al weken aanhoudende verkoudheid en een tikje roze oor (van binnen dus – als dat doorzet zou het een oorontsteking kunnen worden, dus even in de gaten houden) gaat alles helemaal goed, ze was wederom erg tevreden. Quinten is ietsjes kleiner en zwaarder dan Alexander op die leeftijd, maar Alexander jojo-de alle kanten op (wel altijd in de hogere regionen) dus dat zegt wat mij betreft helemaal niks. Quinten weegt nu 8,7 kilo en is 68,5 cm lang (79% en 67% respectievelijk).

Van de week trouwens (toen het heel koud was, het vroor hier ’s nachts -8, maar nu zijn we weer terug bij de warme temperaturen) een geinig vogeltje gefotografeerd met ons nieuwe toestel. Het oude toestel kon niet ver genoeg inzoemen, maar met deze lukte het dus makkelijk, gewoon vanuit de woonkamer naar buiten.
Dan even naar de titel van dit bericht. Ik wilde nog even twee dingen toelichten waar ik het in het vorige bericht over had. Niet omdat er opmerkingen waren gekomen, maar omdat ik later dacht dat ik misschien nog wat duidelijkheid kon verschaffen.

Als eerste, en wellicht ten overvloede omdat ik dat al eerder heb geschreven, en ik weet dat we aan niemand uitleg zijn verschuldigd, maar ik wil toch graag nog even kwijt dat wij geen pusherige ouders zijn, die een plan hebben bedacht en onze kinderen hebben het maar uit te voeren. Ik heb ’t hier nu natuurlijk over Alexander’s leesvaardigheid. Voor de duidelijkheid, wij hebben hier praktisch niks aan hoeven doen, anders dan duizenden keren op zijn verzoek boekjes voorlezen en antwoord geven op zijn alsmaar terugkerende vraag “Wat staat daar?” Dus als ik schrijf dat we hem bepaalde klanken gaan leren en het verschil tussen bijvoorbeeld één ‘l’ en twee (als in molen en mollen), dan gaat dat op dezelfde manier gebeuren als het tot nu toe gegaan is, spelenderwijs en als ie er geen interesse in heeft of het niet snapt, dan niet. Dus maak je geen zorgen om ons trainingskamp ;-)

En dan de tweede verduidelijking, dat betreft deze blog, en wie hier allemaal meeleest. Als ik schrijf dat het me niet lekker zit dat Jan en Alleman mee kan lezen, dan bedoel ik dus -voor de duidelijkheid- mensen die ik niet ken, mensen die mij niet kennen, mensen die ons ook niet indirect (via familie etc) kennen. Ik heb voor niemand geheimen, maar soms weet je gewoon niet wat er allemaal voor rare snuiters rondzwerven op het net. Maar ben je hier nou terecht gekomen via familie o.i.d. (ik hoor via via dat dat nog wel eens gebeurt), voel je dan niet aangesproken en lees gezellig verder!

Ehhh... ware het niet dat dit ‘m weer was voor deze week.... :-)

Groetjes weer, en tot blogs (en vergeet niet, ik reageer bijna altijd nog even op jullie reacties zo rond de tijd dat ik een nieuw bericht plaats).

De beloofde filmpjes

Kijk, en daarom doe ik dus niet aan goede voornemens.... Ik beloofde op 31 december dat ik "morgen" deze fimpjes op de blog zou zetten, maar nou is 't plots al weer 3 januari. Het jaar is nog geen 3 dagen oud en ik ga al weer de mist in...
Ik heb wel een excuus/reden (wat is het verschil?). Ik wilde namelijk bij Alexander's fimpje er bij typen wat er precies in het boek staat dat hij probeert voor te lezen. Maar ik kon het boek nergens vinden... tot ie vandaag weer opdook. Het boek is een "Sint & Kerst dubbelboek" en hij las voor uit het Sint gedeelte, maar als je er halverwege invalt en hij leest niet alles precies goed is er geen touw aan vast te knopen. Het verhaal gaat over kindjes die besluiten zelf voor Sint & Piet te spelen nadat ze van Sint een brief hadden gekregen dat ie niet kon komen. We hebben het verhaal niet eerst voorgelezen aan Alexander, dus jullie begrijpen dat we zwaar onder de indruk zijn. Komtie, hopelijk is het te lezen en horen:

En dan nog het andere filmpje, de slang:

Wat research op internet leert ons dat dit waarschijnlijk de onschuldige waterslang is, maar ik vind het gewoon een engerd!

Dit was even deze tussendoor-blog, groetjes!