Laagjes

De afgelopen dagen hadden we twee soorten laagjes: binnen en buiten. Die buiten, die was van het leuke soort, namelijk sneeuw! Donderdagmorgen bleek dat het die nacht een beetje gesneeuwd had, dus ik ben snel even naar buiten gerend in mijn pyjamaatje, want het was maar zo’n dun laagje, dat ik niet te lang moest wachten met het vastleggen op de gevoelige plaat. Zie hier het resultaat.

Iets later op de ochtend had ik een afspraak bij de ob/gyn, voor mijn 17-weken controle. Ook dit keer was het hartje van de baby wat moeilijk te vinden in eerste instantie, maar een echo was niet nodig, want deze ob/gyn (ze roteren zodat ik op het moment dat ik ga bevallen iedereen in de praktijk een keertje gezien heb) was misschien iets volhardender, en vond uiteindelijk wat ze zocht. Alles verder goed dus momenteel. Ik heb een fotootje gemaakt van mij met buikje, zodat jullie weten hoe ik er nu zo’n beetje bij loop (dit was ’s avonds, dan ben ik altijd iets dikker).

Donderdagmiddag kwam er een man voor de airco, ik had geklaagd (bij de 1-jaars-controle van het huis) dat de airco zo veel lawaai maakte op de eerste verdieping. De monteur ging op zolder kijken, en vond niks vreemds. Na uitgebereide controle en veel vragen van hem (“Wat voor soort geluid hoor je dan?”) bleek dat het euvel heel makkelijk te verhelpen was, en dat het ontstaan was uit een soort van Nederlandse zuinigheid. In Nederland heb je natuurlijk veelal radiatoren, en doe je de verwarming niet aan in kamers waar je niet hoeft te zijn. Wat we dus gedaan hadden, was alle klepjes dicht doen in kamers waar we nooit of zelden komen en eigenlijk ook in onze slaapkamer. Het belangrijkste vonden we dat vooral het kamertje van Alexander een beetje goed verwarmd werd, want het kan daar enorm koud worden ’s nachts. Resultaat van al die dichte klepjes was dus een windhoos aan warme lucht die de airco nergens kwijt kon, dus dat raasde door alle pijpen. Alle klepjes open (wat volgens de monteur geen hogere energierekening zou moeten opleveren – ik moet het nog zien) en weg was het lawaai.

Vlak daarna kwamen de schilders, en daarmee kom ik ook op het tweede soort laagje: stof! Want in bijna elke ruimte in huis moest er wel iets bijgewerkt worden, en alles werd van te voren even opgeschuurd. Ze legden wel overal plastic over heen, maar eigenlijk mocht dat niet baten. Tot een uur of 7 ’s avonds zijn ze bezig geweest, en op vrijdag zijn ze terug gekomen om het af te maken. Vrijdag hebben ze de woonkamer en keuken gedaan, dus ik ben naar boven gevlucht (Alexander sliep), maar eerst keek ik even of er post was. En die was er: een heel groot pakket van Lonneke!! Supergaaf, daar werd ik zo blij van, ik had helemaal niks verwacht! Dus met het pakket naar boven en op bed heb ik het open zitten maken. Ze had heel leuke dingen opgestuurd: een brief, foto's van haar kinderen, een tijdschriftje (Viva Mama) voor mij, een DVD en een boekje voor Alexander, en de eerste nieuwe babykleertjes, een heel compleet setje met mutsje, rompertje, broekje en vestje. Zo schattig! Lekker op bed de Viva Mama zitten lezen terwijl de schilders aan het werk waren. Toen ze vertrokken, bleef ik achter met een huis dat overal dof zag van de laag stof. Getsie! Sommige dingen, zoals de keuken, heb ik meteen schoongemaakt, andere ruimtes hebben iets langer moeten wachten. Zondag ook maar even een lading nieuwe stofzuigerzakken gekocht, want het gaat hard zo.

Verder hebben we ons van het weekend gebogen over Alexander’s nieuwe grote-jongenskamer, aangezien we de babymeubeltjes over een paar maanden willen doorschuiven. Het bedje hebben we, zoals jullie je wellicht herinneren, gelukkig een poosje geleden al geregeld (die dobbert momenteel in een container ergens op de oceaan). Nu nog iets van een wandmeubel. Eerst zijn we even langs gereden bij Ecko, in de hoop dat we daar ook iets van kindermeubels konden vinden. Ze hadden welgeteld één leverancier die ook kindermeubels (of is het –meubelen?) aanbood, en die had welgeteld één lijn. Zag er op zich best leuk uit in de catalogus, maar erg prijzig en ik wil wel het idee hebben dat ik iets te kiezen heb. Ook nog even langs Rooms to Go – Kids gereden, maar we willen natuurlijk nog steeds geen eiken met krullen en tierelantijnen en we willen ook geen Disney meubels. We zoeken iets tijdlozers, de leuke Disney-dingen (we hebben de film ‘Cars’ als thema uitgekozen – Alexander heeft die film met Ruud gezien en vond ‘m echt geweldig) hangen we wel aan de muur. Na heel veel research op internet heb ik geconstateerd dat er een aantal “spelers” zijn op de Amerikaanse markt van moderne kindermeubels, o.a. Offi, ducduc, Oeuf, Nurseryworks en Argington, waarvan de produkten weer via diverse websites worden verkocht. En overal hangt best een behoorlijk prijskaartje aan. We hebben wel een grappige stoel besteld van Offi, maar verder zit Ruud te overwegen of hij niet zelf iets zal maken. Ik heb al een eerste ontwerpje gemaakt voor een wandmeubel, en we zijn al even bij Lowe’s geweest om te kijken naar de maten en prijzen van hun planken MDF. Wordt vervolgd, zou ik zeggen!

Zondagavond ben ik naar een afscheidsfeestje gegaan van Griet/Nicky. Ik heb haar, haar man John en hun zoontje Kevin (nu bijna 3) al een paar jaar geleden voor het eerst ontmoet en het klikte meteen heel goed. Zij is Belgische (Griet is dus haar Belgische naam maar in Amerika heet ze Nicky), John is Amerikaan, ze wonen al 10 jaar in Amerika (en John natuurlijk al langer). Door diverse omstandigheden hebben we eigenlijk geen contact weten te houden, totdat we John en Kevin recentelijk op het Sinterklaasfeest zagen, en ik een foto van ze bij Sinterklaas heb gemaakt. Ik kwam via de blog van Petra (vrouw van een collega van Ruud) de blog van Nicky tegen en zo heb ik weer contact gelegd. Recentelijk kwam ik ze tijdens het winkelen tegen, en ik had via haar blog al vernomen dat ze naar Nederland zouden verhuizen voor haar werk, en ze nodigde me uit voor het afscheidsfeestje. Wel even een beetje vreemd idee van te voren, naar het afscheidsfeestje van iemand die je eigenlijk maar 1½ keer hebt gezien, maar het contact is steeds zo leuk geweest en het bleek een geslaagde avond te zijn. Ik ben heel benieuwd hoe het ze in Nederland zal vergaan.

Tenslotte nog even drie foto’s, eerst twee van Alexander die zijn kado van Lonneke opent en showt:
En een foto van Alexander die zichzelf zonder vragen even van wat snackjes voorziet....

Groetjes weer!