Wat een verschil!

Na het Alexander-zielig-op-de-sportschool-debacle van vorige week, wilde ik meteen maar eventjes vertellen hoe het vandaag ging. Hij zag thuis de bui al hangen toen ik mijn sportkleding aan deed. “Mamma sporten nee,” zei hij, waarop mijn antwoord natuurlijk was “Mamma sporten ja”. Ik heb het ook in grote-mensen-taal gezegd tegen ‘m hoor, dat jullie niet denken “Geen wonder dat dat kind achter loopt met praten”....;-) Maar goed, het was dus thuis al huilen, dus dat beloofde wat. Bij de kerk aangekomen liep hij met een trillend onderlipje met me mee naar de opvang en eenmaal daar was het natuurlijk meteen weer huilen. Gelukkig was er een heel aardige opvangmoeder, Zoe. Zij was net terug van 3 weken vakantie. En ze trok zich het lot van Alexander meteen aan. Ze was heel aardig, zei dat ze hem veel aandacht zou geven, en dat ik gewoon lekker moest gaan sporten. De vorige keer was me verteld dat ik maar om de 5 minuten moest komen kijken, want langer dan 5 minuten huilen konden ze niet aan. Maar Zoe was het daar duidelijk niet mee eens, die zei “Dat sporten is jouw uurtje, maak je om ons geen zorgen”. Ik had wat boekjes meegenomen voor Alexander, wat drinken en wat crackertjes. En ik heb hem weer de klimbuis laten zien waar hij maandag zo lekker in gespeeld had, toen ik er bij was. De tranen bleven komen, maar Zoe tilde Alexander op en stuurde mij naar het gymzaaltje. Na een minuut of 10 toch maar even gaan kijken, en helaas... nog steeds huilen. “Mamma, mamma!” hoorde ik ‘m roepen (hij zag mij niet). Zoe zat bij hem met een boekje. Even in dubio, wat nu? Als ik naar hem toe zou gaan, en dan weer weg zou gaan, zou ik het misschien alleen maar erger maken. Met de woorden van Zoe in mijn achterhoofd ben ik schoorvoetend teruggegaan naar het gymzaaltje. Ik zat er best weer mee, en toen even later de deur van het gymzaaltje open ging en Zoe haar hoofd om de hoek stak, dacht ik “O.k. het gaat dus niet”. Maar in plaats daarvan stak ze haar duim op naar me en tekende ze een grote glimlach op haar gezicht. Wat? Ging het goed? Ik kon het bijna niet geloven. Wat een opluchting! En wat fijn dat Zoe dat even kwam vertellen! Aan het einde van de les ben ik iets eerder weggegaan (ik heb toch weinig aan buikspieroefeningen momenteel) en toen ik bij de opvang kwam, zag ik zowaar Alexander niet meteen. Wel twee blije oppasmoeders, die me tegemoet straalden. Alexander zat ergens in het speelding, met andere kindjes. Ik zag hem toen inderdaad zitten, hij zag mij niet. Hij ging lekker verder met spelen. Ik zag zijn voetjes omhoog komen, hij lag lekker te rollebollen. Pas na een paar minuten had ie me in de gaten, en even was ie in de war “Moet ik nou huilen of niet?” Maar hij had het zo naar zijn zin, dat ie superenthousiast rondjes ging rennen en tegen mij kwam zeggen dat er lekkere snackjes waren. Jippie de pippie! Lang leve Zoe! Zij heeft langzaam zijn vertrouwen gewonnen, steeds geknuffeld, veel aandacht gegeven, en dat heeft ie nu nog even nodig. De andere dagen was ie wat meer aan zijn lot overgelaten, en durfde ie denk ik ook het buizending nog niet in. Zoe is er elke woensdag, dus ik denk dat ik voorlopig even de woensdag als vaste sportdag incalculeer! Ik heb er weer vertrouwen in!

Gistermorgen (dinsdag) zat ik trouwens aan het ontbijt met Alexander, in mijn pyjama, toen er werd aangeklopt. De Customer Service Representative van de bouwer van ons huis. Hij kwam zowaar ein-de-lijk de diverse dingen repareren, en, zo zei hij, er was een mannetje onderweg naar mij om ’t een en ander aan de muren en plafonds bij te werken (op diverse plekken waren er wat barstjes e.d. ontstaan). Ehhhh.... o.k. dan. Hij was verbaasd dat ik verbaasd was dat hij er was. “Ik had toch gezegd vorige week dat ik zou komen?” Ja, hij zou op maandag komen, een dag die net als vele andere zogenaamde afspraak-dagen zonder enig bericht was voorbijgegaan. Dat zei ik ook tegen hem, dat ik nog steeds op een bevestiging wachtte, dat ik niet meer op hem rekende zolang hij mij geen concrete bevestiging kon geven inclusief tijd. Maar goed, nu was ie er. Hij is even bij een van mijn buren langs geweest, zodat ik me kon aankleden. En de rest van de dag werd er van alles gedaan in huis. Hijzelf heeft diverse dingen gedaan (waaraan ik ‘m steeds moest herinneren – “Ga je dit nog repareren?”, “Heb je dat al gedaan? – want hij schrijft nooit iets op). De electriciën is zelfs geweest, dus we hebben weer licht in de slaapkamer! Alleen sommige dingen konden niet meteen gedaan worden, dus als het goed is komen er morgenmiddag schilders, plus de Customer Care Representative komt zelf ook nog terug (zegt ie) om ’t een en ander te doen. Het zal toch niet zo zijn dat we volgende week plots in een huis zitten waar niks meer aan hoeft te gebeuren???