Een beetje tweetalig

Het zou toch handig zijn als je in de opvoeding van je kind ziet wanneer iets “klikt”, qua kennis. Niet dat het iets verandert aan het eindresultaat, want ik merk nu heel goed dat ‘eens geklikt, blijft geklikt’. Ongemerkt hebben we Alexander namelijk toch een beetje tweetalig opgevoed, terwijl de kinderarts ons had geadviseerd om duidelijke grenzen te trekken over waar welke taal wordt gesproken (bijvoorbeeld thuis Nederlands, op school of buitenshuis Engels; of pappa spreekt Engels, mamma spreekt Nederlands). Maar met de boekenhonger van Alexander, zijn we min of meer ‘genoodzaakt’ Engelstalige boeken te kopen. Als het even kan, probeer ik de boeken naar het Nederlands te vertalen, maar soms lukt dat niet. Iets op rijm bijvoorbeeld, dat loopt gewoon niet als je het vertaalt. En daar komt bij dat Alexander elk woord aanwijst, en hij wil van elk woord weten wat er staat. Soms weet hij het al, hij ‘leest’ al een heleboel woorden. Maar goed, nu hebben we dus de verwarrende situatie dat hij de volgende kleuren kent: bruin, groen, purple, yellow, alanne (oranje), blue (maar soms blauw). Rood is meestal rood, behalve in een Engelstalig boekje, dan leest ie gewoon ‘red’ voor.
Als we ‘Old MacDonald had a Farm’ lezen, heeft ie het over pig, dog en chick. In een Nederlandstalig boekje schakelt ie eigenlijk zo over op varken, hond en kuiken. Bij het boekje ‘The Wheels on the Bus’ (ook een kinderliedje) heeft ie ’t gewoon over ‘move on back’ (dat zegt de chauffeur) en ‘open and shut’ (de deuren) en ‘up and down’ (de ramen).
Grappig, maar ik hoop niet dat we het ongemerkt en onbedoeld nog moeilijker voor hem hebben gemaakt....

Verder leert Alexander maar verder en verder. Hij wil niet altijd meteen slapen als ie in zijn bed ligt, maar hij gaat dan lekker een beetje liggen neurieën, of hij gaat hardop zeggen wat hem bezig houdt. Soms ligt ie dus hardop te tellen, of letters uit het alfabet te zeggen. En van de week hoorden we ’s avonds plots “Alabama.... Alaka”. Hij is de staten van Amerika aan het leren, de uitspraak is af en toe wat gammel, maar dat geeft niet. Hij kent nu dus Alabama, Alaska, Arizona, California, Florida, Hawaii, Kansas, Maine, New Mexico, New York, Ohio, Oklahoma, Pennsylvania, Texas, Utah, Vermont, Virginia, Washington en West Virginia. Als we North Carolina zeggen, weet hij dat Alexander, pappa, mamma en Droppie daar wonen, maar het is nog wat verwarrend voor hem dat er ook een South Carolina en een North Dakota is. Als ik zeg ‘hij kent’, dan bedoel ik dat hij op de kaart een staat aanwijst en zegt hoe die staat heet, en dat als wij vragen “Waar ligt ... (bijvoorbeeld Maine)?” dat ie dan Maine aanwijst. Plus, we hebben een overzicht van alle vlaggen, en hij kan een vlag aanwijzen en zeggen welke staat dat is, maar dat komt omdat de naam er onder staat, hij ‘leest’ dus de naam van de staat voor, dus niet zo zeer dat ie de plaatjes van de vlaggen echt kent.

De afgelopen week is verder echt zo’n typische week geweest, voorbij gevlogen zonder noemenswaardige momenten. Maar toch maar een poging:

Ik ben woendagochtend weer naar de sportschool geweest. Jammer genoeg was Zoe, de zeer geschikte oppasmoeder van de vorige keer, er niet. Maar wel dezelfde andere oppasmoeder als vorige week, die ook heel aardig en begaan is. Het was thuis wederom even huilen toen ik mijn sportkleren aantrok, en bij de opvang waren er ook tranen, maar hij had ook wel veel zin om te klimmen in het klimding, hij zette zelf netjes zijn schoentjes weg en was al in de buis geklommen voordat ik wegging. Een zoen, nog wat tranen, en al snel was het weer goed. Woensdag is een heel rustige dag, qua hoeveelheid kindertjes, dus ik sta nog niet te popelen om op een andere (drukkere) dag te gaan, maar ik ben wel heel erg blij met de vooruitgang! Hij zegt wel de hele week “Mamma sporten nee,” maar hij lijkt het niet meer zo te menen. Soms zegt ie daarna “A-a-sander hui-jen” (huilen), maar hij heeft wel pretoogjes als ie dat zegt. En dan zegt ie “A-a-sander klim op. Mamma hajen” (halen). ‘Huilen’ is trouwens wel zijn favoriete werkwoord momenteel, zomaar uit het niks verkondigt hij vaak dingen zoals “bomen huilen” of “boek huilen”. Hij zal het wel een fascinerende bezigheid vinden die hij nog even een beetje een plekje moet geven.

Hij maakt tegenwoordig echt een beetje zinnen, zoals “Mamma boek pakken vrouw die”, oftewel, of ik even dat boek met die mevrouw erop wil pakken. Soms, als we het vragen, zegt ie ook nog “bieft” (alsjeblieft). En ook populair: “bokke lekker nee” (brocolli niet lekker, evenals bonen, banaan, appel, aardbei), maar wel “peren lekker ja” (evenals aardappels, vlees, worst, champignons). En “li loo, ande autos stoppen” (als het licht rood is, moeten de andere autos (ook?) stoppen). Hij denkt trouwens dat hij de baas is over ons, in de auto en in de winkel vertelt hij ons bijvoorbeeld altijd “die kant op!”.

Aan het einde van de week heb ik wat tijd besteed aan brainstormen over een nieuwe website voor het CAP Team. Eén van de andere Boardmembers had een voorlopig ontwerp gemaakt waarop ik als eerste mijn (opbouwende) kritiek mocht leveren. Zaterdag zijn we met een groot deel van de Board even bijeen gekomen en hebben we het ontwerp goedgekeurd en meteen een domeinnaam aangevraagd. We hebben al wel een Yahoo-groep, maar die heeft maar weinig opslagmogelijkheden, dus vandaar dat we overstappen op een website. Toen ik trouwens een week of 2 geleden schreef, dat het CAP Team 60 leden had, had ik gekeken naar diegenen die aangemeld zijn op de Yahoo-groep. Maar vorige week bleek dat we eigenlijk ruim 100 leden heb. Flinke club dus ondertussen!

Als er verder ’s avonds of ’s middags als Alexander sliep nog wat tijd overschoot, ben ik weer bezig geweest met mijn fotoboeken. Ik zit nu midden in mijn Las Vegas/Grand Canyon fotoboek (2003). Voordeel van een uitgebreid fotoboek, zeker als je het een paar jaar later doet, is dat je nog heeeeeel lang kan nagenieten van je vakantie. ;-) Nadeel is dat je soms niet meer precies weet waar een foto genomen is, en ondertussen blijven er maar andere, nieuwe foto’s bijkomen die ook in een fotoboek willen.

Zaterdagmiddag hebben we het hout gehaald voor de kast van Alexander. We hadden eerst samen nog wat zitten klussen aan het ontwerp tot we helemaal tevreden waren. We hebben de planken helemaal op maat laten zagen, dus dat scheelt al een hoop werk. Nu dus gaan verven (spuiten) en dan in elkaar zetten. Maar zolang het zo koud is als de afgelopen dagen (vanmorgen toen ik wakker werd, vroor het 5 graden, en het is nu nog steeds onder nul), stellen we dat denk ik nog even uit (want het verf-gebeuren willen we in een goed geventileerde ruimte zoals een open garage doen, en dan vriest de verf meteen aan de plank vast, om over onze eigen conditie nog maar te zwijgen).

Zondag zijn we naar Smithfield gereden, daar zitten de Carolina Premium Outlets. We hebben de bazen van GAP, Nike, Tommy Hilfiger, Oshkosh en Fossil weer heel blij gemaakt. We gingen vooral voor wat zomerspulletjes voor Alexander, waar we goed voor geslaagd zijn, maar zelf hebben we toch ook het een en ander opgepikt. Ik heb bijvoorbeeld heel erg stoere sportschoenen gekocht, voor de Jazzercise. Tara benadrukt altijd hoe vaak je nieuwe schoenen moet kopen, en meestal houd ik me daar bij lange na niet aan. Nu heb ik ook best lang met dezelfde schoenen gedaan, maar ik begon toch wat last te krijgen van mijn voeten, dus ik moest er toch aan geloven. Het is maar goed dat ze zo mooi zijn, ik trek ze straks met heel veel plezier aan!
We kwamen Petra, haar man Ron (collega van Ruud) en een andere collega nog tegen, Alexander vond het leuk Petra weer eens te zien (hij kent haar van de koffieochtenden maar ik ben al een poos niet meer geweest). Toen we wat gingen eten, zei hij steeds “Peee-taaa, benne?!” (waar ben je?). En kwamen we ze weer tegen en toen riep ie heel verheugd “Peta!”.
Alexander heeft het goed gedaan, een hele dag zonder middagslaapje. In de auto op weg naar huis heeft ie natuurlijk wel even zijn oogjes dicht gedaan.
Ruud is trouwens eerder deze week nog een keer met een Nederlandse collega naar Smithfield gereden, en deze collega heeft een kadootje voor Alexander gekocht, namelijk een bestuurbare “film auto!”, zoals Alexander hem noemt, namelijk de hoofdrolauto uit de film ‘Cars’ (zie ook post hieronder).

Nadat we terug in Apex waren, zijn we even langs gereden bij Frank. Ik heb al eerder over Jackie en Frank verteld, zij hebben het nieuwe bedje van Alexander in hun container zitten, zij emigreren ook. Frank woont al sinds een paar weken in Apex, Jackie volgt ergens in maart/april, na de geboorte van hun tweede kindje. Ik had Jackie op de koffie ontmoet, maar Frank kenden we nog helemaal niet, dus zondagavond hebben we even kennis met hem gemaakt. Hij woont nog in een heel leeg huis, maar als het goed is komt donderdag hun container aan. En wij kunnen ons nog heel goed herinneren wat een spannend moment dat is, hoe prachtig zo’n container dan is, zeker als ie open gaat en alles staat er nog net zo netjes in als toen ie ingeladen werd.... Frank, succes, donderdag!

Zoals jullie zien, heb ik de achtergrond van de blog aangepast. Helaas zijn er daarbij wat eigen aanpassingen verloren gegaan (o.a. de klokken), dus de komende dagen ga ik die allemaal achter de schermen er even weer in plakken. Maar hopelijk vinden jullie ‘m toch al mooi, de nieuwe opmaak.

Ik kwam al aanpassend de optie tegen om de gehele blog te beveiligen met een wachtwoord, en dit is toch wel iets wat ik overweeg. Zoals ik al vaker heb gezegd, de blog is vooral voor familie, vrienden etc etc, maar eigenlijk weet ik niet of ik die doelgroep nog wel bereik (sterker nog, ik weet wel bijna zeker dat ik een deel niet bereik). Ik weet dat ik genoeg lezers heb (ik heb er een statistiekje aan hangen), en ik hoor ook vaak via via dat ‘men’ mijn blog leest, maar ik weet niet precies wie “jullie” zijn (ik probeer jullie wel vaker uit je tent te lokken, maar zonder resultaat) en eigenlijk zit ik er niet op te wachten dat heel de wereld kan meegenieten van onze ‘avonturen’ (ahum), en dat is iets wat ik momenteel niet kan controleren. Als ik de blog beveilig, stuur ik natuurlijk iedereen die ik ken een mailtje met het wachtwoord. Maar ben je een vaste lezer, en zit er de volgende keer plots een “slotje” op, terwijl je het wachtwoord nog niet hebt gekregen (of bent vergeten/kwijt geraakt), stuur dan even een emailtje aan ons (als je ons kent, heb je ook vast ons email-adres, of anders ken je vast wel iemand die dat voor je heeft), dan verklap ik ’t aan je. Ik weet nog niet zeker of ik ’t doe, maar het wereldwijde internet heeft vreemde kostgangers, dus het idee spreekt me wel aan.

Nu het nog kan: wereld, gegroet!