Koud & Co.

Het is erg koud geweest hier de afgelopen week, ’s nachts en ’s morgens heeft ‘t veel gevroren. Wat zo leuk is aan Alexander zijn leeftijd, is dat je hem nu schattige Poeh-sloffen aan kan doen, en dat hij dat ook nog leuk vindt. Nadeel van de Poeh-sloffen, heeft Alexander aan den lijve ondervonden, is dat je er niet vanuit hurkpositie mee weg kunt sprinten (zelfs al zitten er anti-slip noppen onder). Dinsdag heeft ie namelijk een enorme smakker gemaakt, vol op z’n mond. Het bloed stroomde er direct uit, dus ik heb ‘m op de aanrecht gezet en de boel een beetje geprobeerd te deppen met natte keukenrol. Hij had meteen een enorm dikke, beurse lip. Het bloeden stopte gelukkig wel redelijk snel en zijn tandjes leken allemaal nog op z’n plek te zitten. Maar zielig was ie wel: Een foto van de bewuste Poeh-sloffen (genomen op een moment dat Alexander duidelijk geen zin had in poseren):
Alexander vraagt vaak om muziek als ik op de laptop zit te computeren. Voorheen gebruikte ik mijn iPod bibliotheekje ervoor, maar sinds enige tijd luisteren we naar Nederlandse radio via internet. En heel frappant, hij herkent sinds kort de eerste klanken van Bløf-liedjes zoals 'Mens'. Je ziet ‘m met een blik van herkenning opkijken van wat ie aan het doen is, vingertje omhoog soms. En nu zegt ie dus ook “But!” als ie Bløf hoort, heel grappig. En hij vraagt ook om ‘But’. Dan zegt ie bijvoorbeeld “Kinder-ziek uit, But aan!” (ik zet wel eens een kinderCD op voor hem, of we luisteren naar Kinderradio.fm). Woensdag was weer sportschool-dag, en hij had wat verzonnen om het voor zichzelf makkelijker te maken. Bløf moest mee! “But sporten ja! But klim op. But huilen...” Dus ik heb maar gezegd dat Bløf lekker met ‘m mee zou gaan en dat Bløf ook zou gaan klimmen in het klimding en dat Bløf niet hoefde te huilen. En ‘m beloofd dat ik een Bløf CDtje op zou zetten in de auto. Ruud is er heilig van overtuigd dat ik Alexander heb gehersenspoeld, maar in alle eerlijkheid, dat heb ik dus niet gedaan! Ik had juist vrij weinig naar Bløf geluisterd de laatste tijd, eigenlijk alleen op de radio kwamen ze af en toe voorbij. Ik zal wel een keer gezegd hebben “Hoor je dat, dat is Bløf,” maar meer ook echt niet.

Alexander is sowieso een beetje ‘in to music’ de laatste dagen. Hij heeft een boekje uit de kast geplukt met kinderliedjes, die ben ik gaan zingen voor ‘m (niet iets wat ik spontaan erg veel uit mezelf doe – dus goed dat ie me af en toe op de ouderlijke zangverplichtingen wijst) en dat slaat enorm aan. Zijn eerste helemaal zelf gezongen (opgezegde) liedje ging zo: “Zajen zajen, wieje wieje wajen – vader thuis – moeder thuis – piep muis voor”. En hij telt mee met Berend Botje en zingt ook “3x in de rondte van je hopsasa” mee. En “hoedje pier” (hoedje van papier) vindt ie ook leuk.

Hij vindt het ook al langere tijd leuk om te dansen, op allerlei soorten muziek. Hij wil ook graag dat wij meedansen. En soms pakt ie een boek of iets anders, en dan gaat ie het boek laten mee dansen. “Boek dannen!” roept ie dan heel blij. Van die kleine dingen, waar je zelf ook zo blij van kan worden!

Donderdag hadden we weer sneeuw, meer dan de vorige keer. En dit keer bleef het zelfs tot in de middag liggen! Van mij mag het een week blijven liggen, dus ik bedoel het wel een beetje sarcastisch – maar toch, sneeuw is sneeuw, dus ik was tevreden! Na het ontbijt heb ik Alexander (en mezelf) dik aangekleed en terwijl het nog sneeuwde zijn we naar buiten gegaan. Dit keer vond ie het een stuk interessanter dan toen we naar Appalachian Mountain waren gereden. Misschien omdat ie ’t nu echt zelf uit de lucht zag vallen, in zijn eigen vertrouwde omgeving. Ik heb natuurlijk een boel foto’s gemaakt, ook eentje van Alexander bij de sneeuwpop die de buurkinderen gemaakt hadden. Het buurmeisje van de andere kant, Elly (voluit Eliana), was ook buiten, zij is een paar maanden ouder dan Alexander. En dat is zo grappig, kinderen van die leeftijd trekken dan toch meteen naar elkaar toe, ze gingen rondjes achter elkaar aan lopen en elkaar nadoen enzo. Toen de kindertjes een beetje koud en nat begonnen te worden (de vallende sneeuw werd ook langzaamaan gewoon regen), vroeg Elly of Alexander mee mocht met haar naar huis. Dus we zijn even bij Elly en haar ouders Holly en Todd op bezoek geweest, zo konden de kindjes nog even verder spelen samen en kon ik even bijkletsen met de buurvrouw onder het genot van een warm kopje thee. Leuk ochtendje!

En nog een extra slideshow (met special effects) omdat ik te veel foto’s had:

We hebben van de week trouwens een paar keer lekker “Nederlands” gegeten. Nederlands tussen aanhalingstekens, want de dozen kwamen nog wel uit Nederland (de laatste), maar ’t was nou niet echt meteen Hollandse pot: eerst Babi Pangang, en de volgende dag Roti. En ondanks Alexander’s protest bij het tweede maal “Bonen lekker nee!” heeft ie toch heel zijn pannekoekje op (mede dankzij Ruud's goede bonen-verstop-techniek).

Oh, we hebben trouwens ook nog een keer heerlijk zuurkool met worst gegeten, hoor!

Zondag werd ik gebeld door Frank, hij had Alexander zijn nieuwe bedje in de auto liggen, of ie die kon komen brengen. Nou, graag!! Ruud was toevallig eerder die dag bezig geweest om ’t een en ander op te ruimen in Alexander’s aanstaande kamer (is nu nog rommelkamer), maar zelfs voordat die kamer af zal zijn (zal nog wel even duren), wilde ik toch heel graag Alexander al in een groter bedje laten slapen. Ik kan bijna niet meer bij hem als ie in z’n ledikantje ligt, vanwege mijn dikker wordende buik en het is ook best zwaar om hem erin en eruit te tillen nu. Dus ik was erg blij met Frank’s aanbod.

Alleen hebben we sindsdien geen tijd gehad om het bedje in elkaar te zetten, want ’s avonds was de Super Bowl. We waren uitgenodigd bij Nancy en Jason. Ook veel van onze andere vrienden zouden er zijn, en zelfs al zien we elkaar niet vaak (iedereen is het er over eens dat we elkaar te weinig zien, maar ja, druk druk druk en dan ben je plots weer 2 maanden verder), het is altijd zo gezellig en vertrouwd met het clubje. Nancy en Jason zijn heel lief, en een zeer goede gastvrouw en –heer. We hadden Alexander het eerste deel van de avond (vanaf een uurtje of 6) meegenomen zodat iedereen ‘m weer eens kon zien. Hij heeft lekker zitten smullen van hot dogs, macaroni & cheese en chips. En ondertussen riep ie af en toe “Super Bowl!”. Het is al een echte Amerikaan, die Alexander. Erg veel van de wedstrijd heb ik niet gezien, en ook niet van de commercials (diegenen die niet van American Football houden, kijken toch, vanwege de nieuwe, vaak opvallende commercials). Maar het is ook meer een ‘social event’, gewoon samenkomen, kletsen, eten, drinken, een schuin oog op de t.v. (okay, sommigen kijken natuurlijk wel fanatiek) en wie weet win je nog wat (er kon gewed worden). Om half 8 heb ik Alexander mee naar huis genomen, de babysitter onderweg opgepikt, Alexander op bed gelegd en de babysitter op de bank achter gelaten en terug gereden naar Nancy en Jason. Ik heb alleen geen foto’s gemaakt, ik had de ongelukkige samenloop van omstandigheden dat èn de batterij van het toestel leeg was èn het schijfje vol (er staan ook iets van ruim 700 foto’s en filmpjes op, dan krijg je dat). Nancy heeft wat foto’s gemaakt, zodra ik die heb, zet ik ze erbij. Oh, trouwens, de wedstrijd was tussen de (Chicago) Bears en de (Indianapolis) Colts, en ik vroeg ’s middags aan Alexander “Wie wil je dat er wint, de Bears of de Colts?” (ik ken ze zelf geen van beiden). Zonder twijfel riep Alexander: “Colts! Colts leuk!”. En aldus geschiedde, de Colts (feitelijk de underdog) hebben gewonnen met 29-17.

En dan ga ik nu maar eens het schijfje van mijn fototoestel legen op de computer boven. De foto’s staan allemaal wel allang op de laptop, maar dat vond ik toch een beetje eng, die dingen crashen wel eens, of worden gestolen, dus voordat ik mijn fototoestel-schijfje ga wissen, wil ik ze in ieder geval ook boven op de computer hebben.

Nog geen wachtwoord op de blog, overigens, ik wil jullie even aan het idee laten wennen, en ik heb nog geen mailtje klaar staan om naar iedereen te sturen. Maar, het zou zomaar plots in één keer gebeurd kunnen zijn, dus dan weten jullie dat alvast. Nogmaals, mail me als er dus inderdaad plots een wachtwoord op zit dat je nog niet hebt doorgekregen van me.

Groetjes!

P.S. Alexander z'n lip is weer helemaal mooi genezen hoor!