'24'

De afgelopen dagen (met name dan de avonden) hebben in het teken van ‘24’ gestaan. Ruud volgt deze serie namelijk fanatiek, en gisteravond is er een nieuw seizoen (ik geloof nummer 6) begonnen. Alleen volgt Ruud ‘24’ niet vanaf het begin, hij heeft seizoen 1 gemist. Laat hij nou een of andere leuke aanbieding zijn tegengekomen (ik gok op internet) bij Blockbusters, de videotheek hier in de buurt. Namelijk, gratis filmpjes, en ze worden nog opgestuurd ook. Elke keer als Ruud zo’n gratis per post ontvangen film terugbrengt bij de Blockbusters, kan hij een nieuwe film uitzoeken (gratis), plus zij sturen namens hem de film terug waar ie vandaan kwam (Blockbusters HQ), waarna ze hem bij de Blockbusters HQ vandaan ook weer een nieuwe gratis film naar zijn keuze sturen (die hij dan na het kijken weer kan inleveren voor weer een nieuwe, etc). Snappen jullie het nog? Een ding moge duidelijk zijn, dit is natuurlijk maar een tijdelijke actie, maar Ruud profiteert er volop van, om de dag staat ie bij de Blockbusters, want hij is in relatief korte tijd nog ‘eventjes’ seizoen 1 van ‘24’ aan het kijken. Dus elke avond staat de beamer aan, dan wel beneden, dan wel boven op zijn kantoor, want hij heeft (moet ik nog zeggen ‘gratis’ of is dat dan ondertussen een pleonasme?) via internet een leuke koptelefoon weten te regelen.

Verder hebben we niet zo heel veel bijzonders gedaan de afgelopen week. Ik heb een hoop administatieve dingetjes gedaan, wat emailtjes verstuurd, jaaroverzicht gemaakt van de financiën voor het CAP Team (vrijwilligers voor de politie) waarvoor ik in 2006 penningmeester was, veel foto’s besteld – ik liep (en loop nog steeds) erg achter met bestellen, da’s het nadeel van digitale fotografie. Maar gelukkig (let op, ik kan het ook:) had ik een leuke aanbieding bij een internet-fotoafdrukbedrijf, geen verzendkosten terwijl ik daar al een pre-paid plan had lopen (wat een poosje geleden in de aanbieding was). Dus er komen weer zo’n 160 foto’s deze kant op, en het kostte me vanwege het pre-paid plan dit keer helemaal niks.

Ik ben ook weer naar de sportschool gegaan, en ook dit keer was het geen succes, voor Alexander dan. Hij heeft het hele uur gehuild bij de opvang, hij stond met zijn betraande gezichtje tegen de glazen deur te wachten en naar buiten te kijken tot ik ‘m kwam halen. Nou, dat breekt echt wel even je hart hoor. Je probeert af en toe iets goeds voor jezelf te doen (en voor de nieuwe baby, ik wil in goede conditie zijn tegen de tijd dat de bevalling zich aandient), maar jeetje, je gaat dan wel weer even hard twijfelen als je zoiets ziet. Het probleem is een beetje vierledig. Punt 1: Alexander is eigenlijk niet goed andere mensen en andere kinderen gewend. Punt 2: Hij verstaat nog geen Engels, en de anderen verstaan geen Nederlands (en al verstonden ze het wel... zo verstaanbaar praat ie nog niet). Punt 3: Er zijn elke keer andere opvang-moeders. Punt 4: Er is niks leuks te doen voor hem. Dat laatste punt, dat had ik wellicht kunnen zien aankomen van te voren, maar dat heb ik gewoon verkeerd ingeschat. Toen ik de eerste keer ging kijken zonder hem, dacht ik namelijk dat al het speelgoed was opgeruimd, omdat er bijna geen kindjes meer waren. Maar er is dus gewoon geen speelgoed. Beetje vreemd voor een kinderopvang, zelfs al is het maar voor een uurtje sporten. Wat er wel is, is een enorm klimapparaat, voormalig McDonalds-spul, je kent het wel. Grote buizen om door heen te klimmen, een glijbaan aan het einde. “Alle kinderen vinden dit geweldig”, kreeg ik te horen toen ik vroeg waarom er verder niks anders was. Maar Alexander is gewoon niet avontuurlijk aangelegd. Hij is gek op boekjes lezen (hij praat soms wel eens in zijn slaap en dan zegt ie “boek lezen”), je zou ‘m best een uurtje kunnen vermaken met een video van ’t een of ander, hij wil best uitzoeken hoe allerlei speelgoedjes werken, maar zomaar uit eigen beweging in een of ander ding klimmen, terwijl er 10 andere kindjes om en over hem heen klimmen... nee.
Dus vanmorgen ben ik in plaats van te gaan sporten in mijn gewone kloffie naar de sportschool gegaan, en daar heb ik het klimapparaat bij hem geïntroduceerd. Ik dacht, ik klim effe achter ‘m aan naar boven, maar na de eerste bocht kwam ik bij een glad en enigszins stijl soort stuk buis terecht en ik had pantykousjes aan, dus kon ik niet verder. En Alexander durfde niet verder zonder mij, dus gingen we weer naar beneden. Ik ben ook niet zo avontuurlijk aangelegd, dus eigenlijk vond ik het niet eens zo erg. Toen even van buitenaf het buizending bekeken, hoe het nou eigenlijk allemaal in elkaar zat, en toen zag ik een trapje met daar achter een recht stuk buis en aan het einde kon je alleen weer dezelfde weg terug. Dus Alexander daar in geholpen, naast de buis meegelopen zodat ie me steeds door de raampjes kon zien, en uiteindelijk vond ie dat dan wel een leuk ding. Dus hij is er een paar keer zelf in en uit geklommen, ik mocht zelfs met iemand anders praten terwijl ie er zelf in klom. Dus ik hoop dat ie die de volgende keer ook weer leuk vindt. En dat ik dan met een wat geruster hart kan gaan sporten.

Verder ben ik voor 2007 wederom gekozen als penningmeester voor het CAP Team. Ik heb ze gewaarschuwd dat ik zwanger ben en graag mijn plekje op wilde geven aan wie dan ook interesse had, maar ze wilden me nog steeds hebben. Ik maak me soms zorgen, dat ik te weinig doe om nog te kwalificeren als bestuurslid (zeker aangezien we zo’n 60 leden hebben), maar zodra ik die zorgen uitspreek is het fijn om te merken dat men juist blij is met dat wat ik wèl doe.

Dat was het weer qua ‘nieuws’. Ik heb nog wel een leuk filmpje, en twee leuke foto’s. Wat de foto’s betreft, we hebben van een collega van Ruud een ‘Bob de Bouwer’-ding gekregen (wat is het? een tent?), en afgelopen weekend trof ik mijn twee mannetjes zo aan:

En hier het filmpje:

Als allerlaatste nogmaals wat uitleg over hoe je een reactie kan achter laten. Zeker niet om te bedelen (al ben ik soms best benieuwd wie al die anonieme lezers zijn), maar omdat ik per email de vraag had gekregen “Hoe werkt dat nou, het lukt me niet” en omdat ik ook zelf merk dat het niet altijd iedereen lukt.
Onderaan elk bericht dat ik schrijf, staat rechts de tekst ‘0 comments’ (danwel ‘1 comment’, of meer comments). Vlak daarnaast staat een plaatje van een envelopje. Je moet om te beginnen niet op het envelopje klikken! Maar je klikt dus op de tekst ‘0 (1, 2) comments’ zelf. Dan krijg je dit schermpje te zien: De rode tekst en cirkels heb ik er nu natuurlijk even bij gezet, voor de duidelijkheid.
Je typt je reactie op mijn verhaaltje (hoeft niks hoogdravends te zijn, mag wel natuurlijk) in het daarvoor bedoelde vak, rechts bovenaan. Bij ‘choose an identity’ klik je ‘other’ aan en dan vul je daar onder je naam in. Het moeilijkste is het ontcijferen van de letters die er dan staan, die veranderen steeds, dit om spam te verkomen. Typ de letters over in het vakje ‘word verification’ en dan klik je op ‘Publish your comment’ en je bent klaar! Laat het me weten als je er nog steeds problemen mee hebt.

Groetjes!