Zoom-zoom

Zo, de jongens liggen op bed, even tijd voor de blog. De week is weer voorbij gevlogen. Het eerste deel van de week was weinig spannend, dus die slaan we over.
Vrijdagmiddag kwam Jackie weer eens langs met Norah en Isabel. Helaas was het een kort bezoekje, we moesten onverwacht zelf vroegtijdig op pad. Ruud had namelijk wat rond gebeld, we zijn al enige tijd aan het kijken voor een andere auto. En hij had dus diezelfde vrijdagmiddag afgesproken met een dealer. En bij deze dealer zijn we uiteindelijk geslaagd: zoom-zoom! Hierbij een reclamefilmpje van onze nieuwe auto:
De Mazda CX-9 dus. Mooi hè.
Niet dat er iets mis was met de Pacifica, maar ik zal jullie niet vervelen met de details over waarom, waarom nu, waarom deze. Zaterdag zijn we ‘m op gaan halen, en hij rijdt heerlijk. Hierbij een serietje foto’s:



Ik heb ‘m alleen naar huis gereden (vandaar dat dat mooie papieren vloerkleedje er nog ligt aan de bijrijderskant). Ruud is vanaf de dealer met zijn eigen auto naar een ‘Chinese New Year Celebration’ gereden, waarvoor de Nederlandse Club de Wieken was gevraagd of zij daar ‘lekkerbekjes’ en oliebollen wilden verkopen. Ruud is helaas vanwege al het kokkerellen vergeten foto’s te maken, maar het was gezellig en druk!

Vorige week had Ruud wat pap voor Quinten klaargemaakt en op tafel neergezet. Maar hij bedacht dat hij nog even naar het toilet moest. Toen hij terug kwam, was Alexander begonnen Quinten pap te geven. Lief hè?! De pap zat overal, maar dat geeft niet.... Zo lief, een echte grote-broer-actie!
Van de week heeft Alexander weer geholpen, en ik heb er dit keer een fotootje van kunnen schieten:
Hierbij nog wat foto’s van Quinten (toevallig allemaal voor/tijdens/na het eten), het is een lekker dankbaar onderwerp, zo’n lachende baby. Jammer genoeg is zijn tandje nog niet op de foto’s te zien (in ’t echt wel, en zeker ook te voelen!).

En, voor de afwisseling eens een ander model: Poes Droppie.

Ik ben zaterdagmiddag nog even met de jongens naar een Karate-open dag geweest, Jackie had me er over verteld, zij (of eigenlijk Norah) was er voor uitgenodigd, en de karate-man had haar verteld dat 3 jaar niet te jong was om te beginnen. We hadden daar allebei zo onze twijfels over, maar toch maar even gaan kijken. Wie weet, vinden ze ’t plots hartstikke leuk. Nou, nee dus. Quinten begon al te huilen toen we binnen kwamen, want de karate-man was nogal ehhh... luidruchtig met zijn kreten (vooral “Yes, sir!” “No, sir!” wat de kindertjes na moesten roepen, plus een portie “Eyes! Ears! Neck!” en andere lichaamsdelen waar men zijn/haar slagen op moest richten). Op een gegeven moment moesten alle kindertjes in de rij staan en langs een ‘bad guy’ oversteken naar waar de ouders stonden. Jackie stond er om zowel Norah als Alexander op de vangen (omdat ik Quinten beet had). Norah snapte het nog enigszins en stak over (om vervolgens de ‘bad guy’ een knuffel te geven, in plaats van een karate-slag, haha), maar Alexander bleef als enige staan, hartverscheurend stond hij te snikken. Okay, 3 jaar is denk ik toch nog te jong.... Eenmaal thuis hoorde ik van hem dat een jongetje hem geduwd had, dus dat had natuurlijk ook geen positief effect gehad terwijl hij toch al zo geïntimiteerd was. “Ik vond karate niet leuk,” zei hij de rest van de dag dus ook diverse malen. Volgend jaar misschien?

Dit was ‘m, groetjes weer, en tot de volgende keer!