Superbowl XLII

Traditioneel geven Nancy en Jason in februari altijd hun Superbowl-feestje. Ze nodigen heel veel mensen uit, zetten overal t.v.’s neer met in de garage zelfs een groot scherm. Alleen zitten ze dit jaar tijdelijk in een andere woning terwijl hun nieuwe huis gebouwd wordt en hun oude huis al verkocht is. Ik mailde en belde vrijdag met Nancy om te kijken of we iets anders konden regelen, bijvoorbeeld naar restaurant Xios waar de wedstrijd werd uitgezonden en waar een Superbowl-menu werd aangeboden. Maar Nancy wilde liever bij iemand thuis, mede vanwege de kinderen (zij hebben baby Ava van 2 maanden). Ik bedacht dat we weliswaar een vrij kleine t.v. hebben (naar Amerikaanse maatstaven), maar dat we misschien wel de projector naar beneden konden halen. Even rondbellen en checken met Ruud en even later was het besloten: we doen het Superbowl-feestje -op kleine schaal- bij ons thuis! Dus zaterdag even snel boodschappen doen, zondag huis opruimen en ’s avonds was iedereen van het vaste clubje er (allemaal met veel lekkers bij zich – dat concept moeten ze in Nederland ook invoeren, want dat maakt het veel aanlokkelijker om last-minute een feestje in elkaar te draaien!). Het was wel lang geleden, te lang! Zo wisten Steve en Isabel bijvoorbeeld niet dat Fred en Christina hun tweede kind verwachten – over drie weken!

coin toss

Het was overigens maar goed dat het bij ons thuis was, want aan het begin van de avond viel de stroom uit in de wijk van Nancy en Jason, dus stel dat ze het wel gewoon bij hun thuis hadden gehouden....
Jason maakte een mooi schema zodat we konden wedden op de uitslag. Eerst werden alle vakjes ingevuld door iedereen ($1 per vakje), vervolgens werd via een ingenieus systeem de getallen erboven en ernaast ingevuld. Alexander trekt hier de kaarten waarmee die getallen bepaald werden.

Je weet dus van te voren niet op welke score je inschrijft. Na elke ‘quarter’ werd er gekeken wie er gewonnen had. Helaas voor ons, en gelukkig voor Isabel, was Isabel zowaar na elke quarter de winnaar, mede omdat er niet zo heel veel gescoord werd (stand na 1e quarter was gelijk aan stand na 2de quarter). Die ging dus mooi $75 rijker (na inleg van $25) naar huis! Oh ja, de wedstrijd zelf. Die ging dus tussen de New England Patriots (tot dan toe onverslagen en dus favoriet) en underdog New York Giants. De meesten bij ons waren voor de Giants, al waren er een paar ‘onbestemd’ (misschien stiekem voor de Patriots?). Ik heb zelf niet al te veel van de wedstrijd gezien, maar ik geloof wel dat het spannend was. Pas op het allerlaatst werden de bepalende punten gescoord: de Giants winnen met 17-14. Ook van de commercials heb ik niet zo veel meegekregen, terwijl de commercials rondom de Superbowl altijd de leukste van het jaar schijnen te zijn, dus wel jammer dat ik die ook grotendeels gemist heb. Maar het was wel een gezellige avond en we hebben lekker met die en gene bijgekletst! Hierbij nog wat foto’s. baby-swap - Nancy met Quinten, ik met Ava

Na de fotoserie van Quinten vorige week, heb ik geprobeerd wat leuke fotootjes te maken van Alexander, maar ehmmm... dat is wat lastiger. Hij gaat raar poseren en druk doen enzo, een lekkere peuterpuber is het dan. Maar deze vond ik toch nog redelijk geslaagd:

DVDtje uitzoeken is een serieuze aangelegenheid....
Hij gaat lekker met z'n puzzeltje!
Deze van Quinten wilde ik jullie ook niet onthouden: Verder gaat alles hier wel okay. Ruud heeft het druk op de zaak (jaarafsluiting) dus werkt veel over. Quinten zit al ruim een week op z’n tweede tandje te broeden (is al die tijd een heel klein stukje door), met alle kwijl en her en der een onderbroken nacht van dien. Hij probeert al zelf te eten, hij moet nog wat oefenen op de ‘pincer-grip’, oftewel iets tussen duim en wijsvinger pakken, en vervolgens dan ook duim en wijsvinger weer openen als datgene wat hij probeert te eten in z’n mond zit ;-) Terwijl ik dit schrijf, probeert hij een knuisjevol Cheerios (een soort ‘ontbijtgraan’ met een gat erin, wordt snel zacht, dus veilig voor kleintjes) tot zich te nemen, terwijl er minstens even veel op de grond liggen ondertussen. Hij wil verder wel de hele tijd gedragen en vastgehouden worden, dus dat geeft meteen aan hoe het mij gaat: ik word bezig gehouden en ik begin weer flinke spierballen te ontwikkelen in m’n armen. Alexander tenslotte gaat tegenwoordig heel graag naar school, het liefst wil ie elke ochtend. En da’s fijn om te horen. Hij begint steeds meer Engels te praten, of dat wat hij denkt dat Engels is. Dan komt er een raar fantasietaaltje uit. Vorige week zat hij Roodkapje te lezen, en besloot dat in het Engels te gaan doen. Dat klinkt dan ongeveer zo “Buh le bada ka Redkepje aiba”, haha! Maar serieuswaar, het Engels gaat hem met de week beter af.

Dit was het wederom (ik moet nog wat oefenen op wat originelere afsluiters, vinden jullie ook niet?), groetjes!