Happy camper?

Leuk hoor, kindertjes die naar school gaan. Ze komen met van alles en nog wat thuis: verhalen, tekeningen en .... ja hoor, het is weer eens zo ver…. een verkoudheid! Ik denk dat het dinsdag begon bij Alexander, hoesten natuurlijk, maar ’s avonds ook klagen over een zeer oor. Woensdagmorgen had hij geen stem meer, maar verder leek hij redelijk in orde, dus toch maar naar school. Omdat hij woensdagavond ook last had van een zeer oor, toch maar even naar de dokter op donderdagmorgen, en toen bleek dat hij zijn eerste oorontsteking ooit te pakken had, en om het meteen goed te doen, had ie er een dubbele van gemaakt. Arm ventje! De dokter vermoedde dat hij er veel pijn van had, maar merkwaardig genoeg liet Alexander daar in ’t dagelijks leven weinig van merken, behalve dan die twee keer ’s avonds met slapen gaan. Hoge pijngrijns? Misschien heeft ie wel eerder oorontstekingen gehad, maar heb ik dat nooit meegekregen omdat het zo’n bikkel is! (ik hem ‘m in ieder geval nooit eerder over zere oren horen klagen, dus ik hou mezelf maar voor dat ik toch echt niks gemist heb)

Behalve de dubbele oorontsteking had Alexander ook last van croup, vandaar dat zijn stem het niet deed. Hij is vandaag aan zijn vijfde dag zonder stem begonnen! Lekker rustig zou je denken, en dat is het ook zeker. Maar, hij zou geen eigenwijze 3-jarige zijn als hij geen andere manieren vond om zijn aanwezigheid kenbaar te maken! We hebben nog steeds onze handen vol aan ‘m!

Toen ik op internet even ging zoeken of croup in Nederland ook croup heet, zag ik een optie om een Engelstalige pagina te vertalen naar het Nederlands. Heb ik even geprobeerd, en vervolgens las ik allerlei interessants, zoals:
“De meeste croup als gevolg van virussen is mild en kan worden behandeld thuis, maar zelden virale croup kan ernstige en zelfs levensbedreigende bedreigend.”
En:
“De hoest vaak 's nachts begint met een plotseling ontstaan. De symptomen zijn gelijk voor zowel de vorm van croup.”
Gaat dus nog niet altijd even soepeltjes, die vertalingen ;-)

Alexander was dus geen ‘happy camper’ de afgelopen dagen, maar zaterdag werden we wel omgeven door happy campers. We zijn namelijk naar een RV- beurs geweest, waarbij RV staat voor ‘recreational vehicle’, oftewel.... campers! We hebben al lang geleden het plan opgevat om ons Amerika-avontuur af te sluiten met een paar weken toeren door het hele land, in een camper. En aangezien het toch langzamerhand op gaat schieten, zijn we ons maar eens gaan oriënteren. Want we gaan weliswaar huren en niet kopen, maar het is toch handig als je van te voren een beetje weet hoe de diverse modellen er uit zien. We zoeken er eentje waarbij de kindertjes in een aparte ruimte kunnen slapen zodat wij ’s avonds nog een boekje kunnen lezen, t.v. kunnen kijken eventueel (we hebben ’t over Amerikaanse campers, dus van alle gemakken voorzien natuurlijk).
De beurs was leuk, ik kreeg weer visioenen van mezelf als klein meisje, mijn ouders hebben een paar jaar een caravan gehad, dus we gingen weleens naar Campo toe, en dat vond ik toen al erg leuk. Het is gewoon gezellig, knus. Ik zag zo’n vier-persoons-tafeltje staan in een van die campers, en zag ons gezinnetje al helemaal zitten. Ik heb er nu al zin in! En natuurlijk heb ik nog meer foto’s gemaakt:Gaan we voor groot? ->
Of toch maar voor klein? ;-) Stapelbedje: Sommige campers waren echt enorm groot, zeg maar gerust vrachtwagenformaat....We zijn in ieder geval weer wat wijzer.

Zondag waaide het hier ongelofelijk hard. Ik keek naar buiten en dacht aan wat ik wel eens gehoord had, namelijk dat een tornado klinkt alsof er een trein aan komt denderen, en ik vroeg me af of dat was wat ik op dat moment hoorde. Nee dus, gelukkig maar, er kwam wel een enorme windvlaag door de achtertuin langs, en de stroom viel even uit, maar er gingen geen bomen om dus het viel mee. Alleen de vuilnisbak lag een paar meter verderop....
Ik heb trouwens nog twee tips:
- de eerste hoorde ik van mijn schoonmoeder, zij had een programma gekeken genaamd “Onverwachts bezoek” en deze specifieke uitzending speelde zich af bij een Nederlands stel in North Carolina. Ik heb even gezocht op internet, en kwam de uitzending tegen, dus die heb ik bekeken. Het betreffende stel woont al zo’n 5 jaar in Four Oaks, iets ten zuiden van Smithfield. En haar broer was nog nooit op bezoek geweest en dat vonden ze beiden zo jammer. Maar hij had een goed excuus: vliegangst. Voor dit programma is hij op cursus geweest om van zijn vliegangst af te komen en zo gebeurde het dus dat broerlief plots onverwachts voor haar neus stond. Tranen natuurlijk! Het grappige was, dat ookal wonen zij heel anders dan wij, veel landelijker, dat er toch heel veel herkenbaar was, het vliegveld met de RDU-taxi’s, het ziekenhuis (waar Alexander en Ruud beiden geopereerd zijn vorig jaar), Smithfield (waar je zo leuk kunt shoppen), en... ze hadden hetzelfde IKEA-dekbed liggen als dat Alexander heeft (want ze zijn natuurlijk toch Nederlanders, en een Nederlander shopt bij IKEA). Kortom, echt een aanrader, deze aflevering van “Onverwachts bezoek” en je kunt hem hier bekijken: http://www.eo.nl/onverwachtbezoek (eentje naar beneden voor Amerika, en klik dan op video).
- de tweede tip is voor sommigen een open deur, maar ik wilde ‘m toch even melden voor diegenen die er nog nooit van gehoord hebben: Skype. Dit is een programma waarmee je gratis kunt bellen via internet. Je hebt in principe alleen een microfoon en speakers nodig, maar met ’n webcam erbij is nog net even leuker natuurlijk. Ik benadruk nogmaals dat het gratis is, dus ik zou zeggen, installeer het eens (en als je contact met ons zoekt, onze Skype-naam is heel ingenieus familiebot).

Tenslotte nog wat kiekjes van huiselijke tafereeltjes: Gelukt! Alexander begint echt de smaak van het puzzelen te pakken te krijgen. En Quinten zit steeds beter te happen.Dit was 't weer, groetjes!