Warrum

Okay, voordat ik ‘t probeer uit te leggen, kijk eerst even naar de foto, dan praten we verder.Dit was in de schaduw. Nu dat we hebben vastgesteld dat het inderdaad warm is hier, hoef ik vast niet meer te vertellen dat alles hier in een iets langzamer tempo verloopt deze dagen. We komen als het niet hoeft niet buiten, want je gaat van je graadje. Als de zon voor staat, brand je letterlijk je handen aan de deurknop, dus nog een reden om binnen te blijven.

In deze hitte had Alexander een verjaardagsfeestje – buiten. We hebben dus even getwijfeld of we wel zouden gaan, er was zelfs een officiële ‘heat warning’ afgegeven. Het feestje was van een jongetje van school, eigenlijk wist ik helemaal niet wie het jongetje was. En ik zou het zo sneu vinden als er weinig kindjes op zijn feestje zouden komen. Omdat Quinten sliep en we hem bovendien al helemaal niet buiten wilden hebben, ben ik samen met Alexander geweest. Een paar van mijn zorgen waren ongefundeerd: er mocht ook binnen gespeeld worden, en kindjes zat!!! Het hele huis krioelde van de kinders, het oudere zusje van het jongetje (Carson heet ie) bleek ook haar feestje te vieren. Ik kende natuurlijk niemand, en Alexander leek ook Carson en een ander jongetje van school niet te herkennen, of hij wilde in ieder geval niet echt met ze spelen. Dus met zijn tweetjes gingen we het huis door, hier wat drinken, daar wat beleefd praten, nog wat eten. En spelen dus. Er was een speelkamer in wat vroeger de garage was. En plots werd het me duidelijk: Alexander heeft helemaal niet te veel speelgoed! Ik voelde me gewoon schuldig, die arme Alexander. Want dat dacht ik wel eens, dat hij te veel speelgoed heeft, we willen hem niet verwennen tenslotte. Maar in deze speelkamer lag voldoende speelgoed voor wel 10 kinderen – terwijl er toch maar 2 kleine kinderen en 1 groter kind (tiener) in het huis woonden. Zooooo veeeeeel speelgoed. Kasten en kasten en kasten vol. Plastic bakken. Rekken aan de muur. Extra bergruimte boven de kasten. Het hield niet op. En Carson en zijn zusje hebben hun hoeveelheid speelgoed met de kado’s voor dit feestje nog weer extra aan kunnen vullen ook waarschijnlijk. Alexander heeft helemaal zelf een hamburgertje gescoord (ik had 'm richting hamburgers gestuurd en gezegd dat ie er zelf netjes om eentje moest vragen - zo schattig is dat ie dan aan iedereen die hij onderweg tegenkomt vraagt of hij please een hamburger mag hebben)!

Waar Alexander thuis graag mee speelt, is een ding dat wij zijn ‘computer’ noemen, en dat is echt een groot succes. Het is dus een ding (Vtech Whiz Kid Learning System) waarbij verschillende bladen zitten die je kan verwisselen. Het werkt op batterijen, en elke ‘pagina’ heeft verschillende activiteiten. Een stem vraagt om bepaalde dingen te doen, iets aan te wijzen, een lijn te volgen, een letter te schrijven etc etc, en er zit een speciale pen bij waarmee je dan kan uitvoeren wat er gevraagd wordt. Er zitten allemaal liedjes en verhaaltjes bij, en je kan dus bijvoorbeeld ‘finish the story’ doen, waarbij de stem voorleest en dan plots stopt en dan moet je het woord aanwijzen wat dan aan de beurt is. Of je moet zogenaamd kleuren mixen, je kan alleen geel, rood of blauw aanwijzen, maar de stem vraagt om oranje (leuk aangekleed, want dit is dan bijvoorbeeld een ijsjesmachine die de kleuren mixt). En je kan rekensommetjes maken. Van alles zit er op! Als je het goed doet, dan hoor je “well done” en “excellent” enzo (dus niet dat er een oranje ijsje uit komt rollen...). Als je het fout doet, zegt de stem “Oh-oh, almost” of “It’s okay, maybe next time”. Het is voor 3 tot 6 jaar, dus sommige dingen zijn moeilijker dan andere dingen. Heel gevarieerd. En echt het grootste speelgoedsucces tot nu toe, hij is er nog lang niet op uitgekeken. En mocht dat binnenkort toch gebeuren.... we hebben voor zijn verjaardag alvast een aanvullingspakket liggen! even nadenken.... blad verwisselen

Quinten vindt het erg leuk om gefotografeerd te worden, of misschien eigenlijk juist niet. Feit is, zodra ie een camera ziet, dan komt ie er op af. En dat levert dan zulke plaatjes op: Hij vindt Droppie de poes ook erg leuk. Zie de fotoreeks. “Hey Droppie! Zit jij aan de andere kant van pappa?”
“Ik kom wel even naar je toe.”
nose dive...
“Hè, waar is Droppie nou?”

Ik schreef de vorige keer dat Quinten op zijn knietjes ging zitten in voorbereiding op het kruipen. Nu blijkt dat dat niet wat zijn doel was. Want eenmaal op zijn knietjes laat ie zich een beetje opzij vallen, zodat ie weer kan gaan zitten. Oh.... was dat het? Het kruipen laat dus nog even op zich wachten. Jammer, want je wilt niet weten hoe zijn shirts eruit zien van al dat gebuikschuif, haha!

En tenslotte nog een foto van Quinten en Alexander in een ondertussen karakteristieke houding. Quinten zit met zijn vlerkjes aan de video (danwel DVDspeler), Alexander dweilt vlak bij hem op de vloer, klaar om Quinten weer op de een of andere manier het slechte voorbeeld te geven. Want zo gaat het hier tegenwoordig. Alexander zit bijvoorbeeld aan de knopjes van de video (deed ie voorheen nooit), Quinten ziet dat en doet hem na, en Alexander roept “Mamma, Quinten zit aan de video!”. Dit belooft wat voor later! Op deze manier heeft Quinten ook al de open haard, het luchtrooster van de airco en de deurtjes zonder kinderslot in de keuken ontdekt.... Leuk, zo’n grote broer!

Daar staan gelukkig ook mooie momenten tegenover. Zoals vanmorgen, toen Alexander de bodylotion had ontdekt, met handpompje. Eerst zijn eigen handjes ingesmeerd, en vervolgens bedacht ie dat mijn benen ook wel wat bodylotion konden gebruiken. Dus heeft ie (op zijn manier) mijn benen helemaal ingesmeerd! Lief he? Of als ik ongemerkt “Wat?” zeg tegen Alexander en hij me verbetert “Mamma, je moet “wat zeg jij allemaal?” zeggen, niet “wat?”” Of als hij ’s ochtends zegt “Wat heb jij een mooie (beschrijving van het) shirt aan!” of als hij zegt “Pappa, ik vind jou zo liehief! Zal je dat nooit vergeten?” En de leuke babymomenten met Quinten natuurlijk, zoals wanneer ie heel erg giegelt als we z’n buikje zoenen!

Dit is het weer voor deze blog. Over een uurtje ongeveer begint Nederland-Italië, dus: Hup Holland!!

P.S. donderdag is Ruud jarig. Dit jaar allemaal iets harder zingen dan vorig jaar, want toen konden we het niet horen... ;-)