Achter de rug

Zoals ik al even had geschreven bij de reacties onder het vorige berichtje, is de operatie van Ruud goed verlopen (al jullie goede wensen hebben geholpen!). ’s Morgens ging al heeeel vroeg de wekker, om 5 uur vertrokken we richting het ziekenhuis in Raleigh. Quinten had nog gedronken om 4 uur (en om 3 uur....), dus ik heb het er op gewaagd hem thuis te laten.
Ik ben echter voordat Ruud onder narcose ging al wel weer naar huis vertrokken, zodat Quinten eventueel om 7 uur weer zou kunnen drinken. Ruud’s operatie begon om half 8, en iets voor half 10 werden we gebeld dat de operatie afgelopen was. Het eerste was Ruud deed nadat ie weer bijgekomen was, was zijn tenen bewegen, en ja hoor, die deden het! Of het een kijkoperatie was, zoals Roel en Ria suggereerden in de reacties (ik heb ook even jullie uitdrukking gepikt voor de kop ;-)...), dat weet ik eigenlijk niet. Als men daarmee bedoelt dat het een operatie is waarbij de chirurg opereert aan de hand van dat wat ie ziet door een miniscuul cameraatje, dan kan dat wel kloppen. De operatie heette ‘lumbar laminectomy’ door middel van de technologie ‘NuVasive’.
Uiteindelijk waren we tegen elven in het ziekenhuis. Ruud was al wakker, maar nog wel een beetje zwakjes. Er mocht maar één iemand bij hem, maar ik mocht Quinten mee nemen om te voeden, terwijl Ruud z’n moeder met Alexander in de wachtruimte wachtte. Na een poosje heb ik haar even afgelost zodat zij ook naar Ruud toe kon. Ruud bleef zich nog wat minder goed voelen, dus ben ik met Ma, Alexander en Quinten even wat gaan eten beneden in het (zeer grote) cafeteria. Toen we terug kwamen, ging het al weer iets beter, al moest Ruud nog even flink spugen om zich echt wat beter te voelen. Om een uur of 2 mochten we hem mee naar huis nemen.
En nu dus het herstel. Hij mag niet langer dan 2 uur achtereen zitten, maar dat wil ie ook niet, want dat gaat ie echt voelen. En verder is het dus vooral veel liggen (tot vervelens toe reeds!!) en een beetje lopen. Hij staat nu plots weer kaarsrecht, ik denk dat ie 5 centimeter langer is geworden. Al die jaren dat we samen zijn, is hij natuurlijk steeds een beetje naar mij toe gegroeid (alleen jammer genoeg ik niet naar hem toe, ik zou die 5 centimeter extra best kunnen gebruiken!).... Nu dus weer op een krukje voor een zoen ;-)
De meeste mensen die deze operatie gehad hebben, krijgen na twee weken een terugslag. Ruud probeert het dus echt zo langzaam mogelijk aan te doen, al is dat soms moeilijk, en hopelijk valt die terugslag dan mee.

We zijn verder van de week wederom super verwend. Eerst kwam er dinsdag een doos van Lonneke en haar achterban met allemaal leuke kado’s voor Alexander en Quinten en wat tijdschriftjes voor ons.

Zaterdag kwam er weer een doos, dit keer van Alexander’s vriendje Lucas en zijn ouders Marco & Sandra. Zij hadden Lucas zijn doosjes hagelslag ontfutseld (zielig hè) om naar ons op te sturen (dus daar gaan we extra van genieten), en verder zaten er weer veel mooie kado’s in de doos voor zowel Alexander als Quinten, en ook in deze doos leuke tijdschriftjes voor ons (en we hebben nog helemaal geen dubbele gehad, goed hè?!). En vandaag weer een grote envelop met een knuffel en een heel leuk pakje voor Quinten van mijn tante Carin. Iedereen wederom heel erg bedankt voor al die mooie kado’s en alle moeite! Zo lief!

Alexander had van de week zijn 3-jaars-controle bij de kinderarts. Dat was een ware beproeving, en dan vooral voor Ma die met Quinten in de wachtkamer zat te wachten op een houten stoeltje, want ze hebben ons zo’n anderhalf uur zoet gehouden. Allerlei testjes wilden ze doen, waarbij de taal natuurlijk een obstakel vormde, want ik mocht niks voorzeggen. En hij wilde ook geen koptelefoon op waar piepjes uit komen, op een brullen zette hij ‘t. Ik heb ze gelukkig kunnen overtuigen dat er echt niks aan zijn gehoor mankeert (tenslotte vorig jaar in Nederland laten testen bij het Audiologisch Instituut omdat ie wat achterliep met praten). De uiteindelijke conclusie was dat Alexander lang was, heel pienter, en dat we wat meer balans moesten aanbrengen in zijn dagelijkse activiteiten. Wat meer voetballen, wat meer met andere kindjes spelen, wat meer knutselen etc etc. Eigenlijk geen nieuws dus voor ons, en daarom ging hij natuurlijk ook naar school, maar dat staat de laatste tijd een beeje op een laag pitje. Tijd om maar weer eens met ‘m langs te gaan bij zijn schooltje....

Van de week zat ik trouwens met Quinten aan de borst, toen Alexander vol interesse kwam kijken. “Wat doet Quinten nou bij mamma?” vroeg hij. “Mamma geeft Quinten drinken,” antwoorde ik. “Rode sap,” concludeerde Alexander daarop zonder enige twijfel. Hilarisch, die kinderlogica!

Verder gaat alles ook wel goed met Quinten. Hij is wel een beetje serieus typje, Alexander had altijd een heel opgewekte gezichtsuitdrukking en hij begon al met 11 dagen te lachen, maar Quinten is wat dat betreft heel anders, al begint ie nu toch wel af en toe een beetje te lachen (vooral naar Ruud...). Ik ‘wist’ toen ie nog in mijn buik zat eigenlijk al dat Quinten een heel ander kind was, en tot nu klopt die voorspelling aardig. Hij is erg sterk, hij lag van de week op zijn buikje op een speelkleed, en hij lag zo te trappen met zijn beentjes, dat ik mijn hand tegen zijn voetjes hield, en ja hoor, hij begon zich af te zetten! Binnen de kortste tijd lag ie 10 centimeter verder – let wel, hij was op dat moment dus nog geen 3 weken oud!! (Alexander begon pas echt te kruipen toen ie zo'n 10 maanden oud was, ik neem dus aan dat Quinten dat wel sneller gaat doen). Ook grappig is dat Quinten een stuk blonder lijkt, ook zijn wenkbrauwtjes en wimpertjes. Leuk, vind ik, zo hebben we weer een hele verrassing voor de boeg, geen idee hoe ie zich gaat ontwikkelen, want het is echt geen kopie van Alexander.

En hierbij weer wat foto’s en ook twee filmpjes van Quinten, voor die leuke babybeweginkjes en –geluidjes.

spelen met een nieuw speeltje: een klei-vormpjes-'machine'

plots drie mannen in mijn bed....
buiten in 't zonnetje met oma (op een iets minder hete dag, anders is het buiten niet te harden)
Quinten ligt lekker even te slapen in mijn bed...

...alhoewel het in pappa's armen minstens even lekker ligt (met z'n duim in z'n mond)

P.S. voor de achterblijvers in Nederland: Ma kan via Webmail gewoon haar emails lezen hoor (daar scheen wat verwarring over te bestaan)!