Prachtige blauwe wolk

Ja, ik vroeg me af, als je een jongetje hebt, is de wolk dan blauw, of eigenlijk nog steeds roze? Feit is in ieder geval dat het een prachtige wolk is! Okay, tuurlijk heb ik hoofdpijn van het slaapgebrek en schrijf ik dit met m’n ogen half dicht (ik zou eigenlijk een tukkie moeten doen), maar het is toch wel weer heel erg genieten, zeg, zo’n kleintje! Die kleine geluidjes, zachte haartjes, heerlijk!
Alles gaat best goed hier, Quinten drinkt bijvoorbeeld best goed, we hebben nog niet hoeven pielen met afkolven, piepkleine bekertjes en pipetjes, zoals met Alexander. Die heeft enige dagen vrij frequent geweigerd te drinken, maar Quinten had de smaak al snel te pakken. In ’t ziekenhuis wilde ie ’s nachts niet zo erg, maar daar staan ze er dus op dat je je kind wakker maakt en voedt, pech als ie niet wil. Hoe je dat dan moet aanpakken, anders dan met engelengeduld, vertellen ze er niet bij. Maar goed, het bleek dat Quinten nog wat vocht o.i.d. in zijn longetjes of buikje had, die eerste dagen heeft ie best veel gespuugd. Dan heb je natuurlijk ook geen zin in eten. Op een gegeven moment hebben ze zelfs een röntgenfoto van ‘m gemaakt en voor de zekerheid een slangetje door zijn mondje naar beneden gedaan om z’n buikje leeg te halen en even te kijken wat ‘m dwars zat. Hij had namelijk groen gespuugd, ze waren daardoor bang voor een gedraaide darm of zo iets. Gelukkig bleek er niks aan de hand te zijn, en hierna is ie gewoon heel goed gaan drinken.
Met drie dagen oud even naar de kinderarts, voor routine controle. Wel belachelijk, we hebben ’n uur in de wachtkamer gezeten met ‘m, met een kind van drie dagen oud!! Maar de kinderarts was heel tevreden, constateerde dat Quinten geen spoortje geelzucht had (had Alexander wel een beetje, dus met hem zijn we die eerste dagen nog wat vaker op pad geweest voor controle bij ziekenhuis en kinderarts), en alles zag er prima uit verder.
En verder is het hier gewoon een roes van vooral borstvoeden (hij komt soms om de drie uur, maar soms –als ie z’n groeispurt van de dag heeft- ook maar om de twee uur of minder), mini-luiertjes verschonen etc etc. Alexander doet het heel goed als grote broer (hij is ook bijna 3 jaar - volgend weekend al!), hij is al best een beetje bezorgd, heel lief. Als Quinten beneden ligt in de “box” (is geen box, meer een soort reiswieg, “Pack’n’Play” heet dat) en hij begint een beetje te huilen, dan zegt Alexander “Mamma (of pappa) Quinten kijken. Quinten uit bed halen. Schone luier geven”. Schattig he? We zijn echt heel erg blij dat oma er is, zij neemt heel veel van de dagelijkse taken op zich, inclusief zorgen voor Alexander, echt een luxe. Daarom misschien ook dat het voor Alexander nog een beetje te doen is, zo’n nieuw broertje, omdat hijzelf ook nog aandacht krijgt. Het meest frappante trouwens vind ik nog hoe enorm GROOT Alexander nu plots lijkt. Tot op het laatst in de zwangerschap tilde ik ‘m nog af en toe op, en ik had geen probleem met z’n gewicht, hij was mijn kleine lieve ventje. Maar nu, hij lijkt plots wel een reus, en zo zwaar (maar gelukkig nog wel lief)!
Het is trouwens ook nog “the 4th of July” geweest hier, Ruud is met Alexander en zijn moeder ’s morgens naar downtown Apex geweest, en ’s avonds zijn ze naar een straatje hier in de buurt gelopen vanaf waar je het vuurwerk goed kon zien.

En zaterdag kwam de tweede kraamvisite: Jackie en Norah (in 't ziekenhuis was een collega van Ruud langs geweest).
Nou, ik ga het hier bij houden, mijn tijd is bijzonder kostbaar. Wel wil ik nog iedereen op deze manier even bedanken voor al de reacties op het vorige bericht, zo leuk!!
Hierbij natuurlijk een paar nieuwe foto’s van Quinten, nu de eerste “bevallings-kreukels” er een beetje uit zijn. Wat een pracht-ventje, he?! En tenslotte ’n geinig kiekje van Alexander, oma had ‘m in de tas gezet van het brood. En een mooi filmpje – Alexander is echt gek op muziek!

P.S. denk allemaal nog even aan Ruud, 20 juli zal ie geopereerd worden en hij kan bijna niet wachten tot het zo ver is, zoveel pijn heeft ie elke dag... :-(