Slecht slapen

Sinds kort gaat Alexander op school naar de ‘grote kindjes’, de 3-, 4- en 5-jarigen dus. Daar stond ik zelf niet zo over te springen, want ik vind die juf (juf Connie) namelijk niet leuk. Maar goed, toen ik ‘m op een dag kwam ophalen was ie al bij de grote kindjes wezen proberen en dat was blijkbaar heel goed gegaan. Dus ik heb geprobeerd vanaf dat moment heel positief te blijven (“Leuk was het op school, he schat, met juf Connie?!”). Donderdag was ie weer geweest en achteraf zei juf Connie tegen me dat Alexander nog wat moest oefenen met opruimen, dat ie daar niet zo goed in was en dat ze niet wist of dat was omdat hij de taal niet begreep of dat ie gewoon niet wist wat opruimen was. (Okay, dat laatste zei ze niet, maar dat kon je tussen de regels doorlezen). Dus ik thuis meteen oefenen, bij alles zei ik “Clean up!” in plaats van “Wil je dat even opruimen?”. Ging prima. En toen kwam de nacht. Brullend werd Alexander wakker. Hij had gedroomd over mevrouw Connie die boos was op ‘m. Een paar uur later was het weer raak, weer een mevrouw-Connie-nachtmerrie. Ik ga dus eventjes praten hierover op school, want één van de redenen dat ik juf Connie niet leuk vind, is dat ik ze al een paar keer heel boos heb horen worden op andere kindjes (toen Alexander nog niet naar haar klas ging). En dat vind ik dus gewoon niet kunnen bij kinderen op die leeftijd. Bijsturen en andere educatieve (nood)zaken, okay, maar wel graag op een positieve manier. Zeker nu blijkt dat Alexander nachtmerries van d’r krijgt!

De nacht erop werd Alexander weer brullend wakker, weer mevrouw Connie. Maar vervolgens bleef hij brullend wakker worden, om de haverklap was het raak. Eerst werd ik nog inwendig nóg bozer op juf Connie, maar na een paar keer dachten we dat Alexander die aandacht midden in de nacht misschien wel leuk vond en het erom ging doen, dus we werden een beetje boos op hem. Hij is namelijk minstens 10x wakker geworden, elke keer was er weer wat, dus we konden steeds niet langer dan een half uurtje slapen of het was weer raak. En je laat hem ook niet brullen, want Quinten ligt in ’t kamertje naast ‘m. Maar ’s ochtends bleek de oorzaak....: verkouden! Dikke snotneus, schor keeltje, helemaal zielig was ie. Aaahhh, arm ventje, en dan waren we nog boos op ‘m geworden ook...! Dus het hele weekend heeft ie lopen snotteren, met als gevolg dat Ruud en ik ook allebei keelpijn hebben, en ja hoor, vannacht werd Quinten (die al een poosje lekker doorslaapt) ook ’n paar keer snotterend wakker. Dus we zijn allemaal in meer of mindere mate verkouden (Alexander spant nog de kroon).

Vandaag zijn mijn ouders, zusje Agnes en vriendje Lennart in New York aangekomen, waar ze een aantal dagen zullen verblijven. Ik hoop dat ze geen jetlag hebben en dat de kop van dit berichtje dus op hun niet van toepassing is. Na New York rijden ze in een huurauto naar Boston en vervolgens Philadelphia, waarna ze naar het zuiden zullen afzakken. Wij zullen ze begin oktober ontmoeten in een strandhuisje op Nags Head, waar we een lang weekend zullen verblijven. Dan met de hele bubs naar ons huis, waar mijn ouders één nachtje zullen blijven waarna ze met de auto via Tennessee weer richting New York rijden. Agnes en Lennart blijven hier wat langer, zij nemen het vliegtuig vanaf hier naar New York. Sinds gisteravond heb ik ook echt zo’n gevoel van “er gaat iets leuks gebeuren”! Ik hoop dat ze veel plezier zullen beleven aan deze Amerika-reis!
Ik ben nog naar de tandarts geweest van de week, ik had een beginnend gaatje. Nou, ze gaan hier heel anders te werk dan in Nederland. Eerst vegen ze met een speciaal wattenstaafje van binnen langs je wang en tandvlees, om oppervlakkig te verdoven. Vervolgens krijg je een verdoving d.m.v. een injectie. En dan, in mijn geval, na een paar minuten nog één, want ik leek nog niet voldoende verdoofd. Dan begint de tandarts met boren, waarna blijkt (in mijn geval dus) dat ook twee verdovingen niet werken. Dus nog eentje. Weer boren, en ja hoor.... Er waren 4 spuiten nodig om mij verdoofd te krijgen. Ik zei op een gegeven moment ook “Joh, als je het gewoon lekker zonder verdoving doet, hoe lang doet het dan pijn?” Nou, dat zou toch wel een kwartier duren dacht ie, dus vooruit dan maar, doe dan toch maar die vierde verdoving. Nadeel van zo’n verdoving is dat de tandarts wat grover te werk kan gaan, want als het gaatje gevuld is, loop je eerst nog een halve dag met een verdoofde wang en een hanglip (lastig drinken), en daarna nog een hele dag met kiespijn en ook nog 2 dagen met een stijve nek!! Gaatjes vullen in Nederland zonder verdoving is volgens mij minder ingrijpend....

Verder hebben we weinig gedaan. Althans, dat is als je Quinten’s ondernemingen niet meetelt. Niet alleen schuift ie op z’n rug al een aardig eindje rond, vorige week maandagavond lag ie op z’n buikje en toen draaide ie zich plots om naar zijn rug! Nog een keer proberen om te kijken of ik ’t wel goed zag en om aan Ruud te laten zien, en ja hoor! Alleen de derde keer, toen ik met foto-/filmtoestel paraat stond, had ie er –dat zal je altijd zien- geen zin meer in en moest ik ‘m een beetje helpen.
En alsof dat nog niet genoeg was.... zaterdag had ik ‘m even in Alexander z’n kamer op de grond midden op een kussen gelegd, op z’n rug. Gingen die beentjes de lucht in, vervolgens beentjes opzij, en verdraaid, hij draaide heel beheersd van het kussen af zo op z’n buik! Geinig zeg!

We hebben trouwens onze auto's nog een beetje opgeleukt. Ruud heeft voorop een mooi nummerbordje laten maken (hier heb je alleen achter een nummerbord) en we hebben allebei een NL-sticker achterop geplakt. Er rijden hier namelijk best wel eens auto's met NL-stickers rond, en dan wil ik altijd heel enthousiast gaan zwaaien, van "Joehoe, ik ook!" maar als ik zelf niet identificeerbaar ben als Nederlander denken ze natuurlijk ook "Wat zit die gek nou weer te wapperen?" Dus vandaar. Zo ziet Ruud z'n voorkantje er nu uit:

Begin vorige week was het plots een stuk frisser (nu is ’t gewoon weer warm), dus Alexander kon zijn nieuwe herstkleding aan, die hij hier even showt:

En drie plaatjes van het kleintje:

en nog een filmpje, bij pappa op z'n arm:

Groetjes!