Met z'n viertjes

Alexander op de w.c. zetten, Quinten wiegen voor een boertje, eten koken, vaatwasser in- en uitruimen, tosti’s maken, verhaaltjes voorlezen en Alexander op bed leggen, was opvouwen, boterhammetjes smeren, strijken, stofzuigen, ramen zemen, eitje bakken, Alexander uit bed halen – vanaf nu moeten we het allemaal weer helemaal zelf doen. Zaterdagmorgen is Ma na een kleine twee maanden hier weer vertrokken naar Nederland. We hebben het echt heel fijn gevonden dat ze ons ze ons zo veel heeft kunnen helpen de afgelopen tijd en hopelijk heeft Ma het ook naar haar zin gehad. Ze is dit keer vanaf het vliegveld hier vlakbij (RDU) naar Washington DC gevlogen, en vandaar weer verder naar Nederland. Direct na de heenreis, waarbij Ruud haar in Washington was gaan ophalen, had ze al besloten dat ze Ruud niet nogmaals dat hele eind wilde laten rijden, dus had ze al snel een vlucht van hier naar Washington geboekt. Overstappen dus! Maar het is allemaal heel goed gegaan, ze heeft zelfs lekker iets gegeten in een restaurantje op het vliegveld daar. Vanaf nu draait Ma d’r hand dus niet meer om voor communiceren met Engelstaligen!

Zoals gezegd, nu Ma vertrokken is, begint voor ons de periode dat we echt met z’n viertjes een gezin vormen, het zal niet altijd makkelijk zijn, zeker niet als Ruud straks weer full-time werkt en beide mannetjes tegelijkertijd aandacht willen, maar dat hoort er nou eenmaal bij.

Woensdagochtend, toen Ma er dus nog was, zijn we gezellig nog even op de koffie geweest bij Jackie. En aangestoken door haar enthousiaste verhaal over het bakkertje in downtown Apex en de lekkere taart die ze daar gehaald had, zijn we donderdagmorgen toch nog maar even naar downtown Apex gegaan (we hadden het er al eerder over gehad, maar het kwam er steeds niet van). Gezellig even langs de kleine winkeltjes gewandeld en toen wat gegeten en gedronken bij het bewuste bakkertje. Ik was er eerder al eens geweest met Ruud en toen werden we door een aardige vrouw geholpen. Dit keer stond er een beetje vreemd vent, ik kon geen hoogte van hem krijgen. Alexander moest van hem per se “Thank you” tegen hem zeggen toen hij zijn koekje kreeg (wie betaalt nou eigenlijk dat koekje, hij of ik?) en toen ik als grapje vroeg of dat ook in het Nederlands mocht, zei hij “Nee, want, als ik in Italie ben, praat ik Italiaans, als ik in Duitsland ben, praat ik Duits etc etc” (deze man was dus geen Amerikaan, dat mag wel duidelijk zijn, want Amerikanen spreken over het algemeen geen woord over de grens, en ze vinden een klein jongetje dat een andere taal spreekt vaak juist wel leuk). Ma koos een soort taartkoekje (pico du midi) uit om te nuttigen, maar die man stond erop dat ze een stukje proefde, hij brak iets af van een ander soortgelijk koekje, want hij wilde zeker weten of ze het wel lekker zou vinden. Op zich attent, maar de manier waarop was wat dwingend. En toen ik vroeg of ie thee serveerde, antwoorde ie ietwat gepikeerd “Gaat de zon op in het Oosten? Gaat de zon neer in het Westen?” Toen vroeg hij wat voor thee ik wilde. Nou, eh, geen kruidenthee o.i.d., maar zwart. Zijn hulpje zette een mandje voor me neer om uit te kiezen, maar hij zei resoluut “Nee. Ze krijgt zwarte thee.” En hij maakte mijn (gewone zwarte) thee klaar. Ik mocht niet eens zelf bepalen wanneer het zakje er uit ging. En blijkbaar hadden ze dus geen zwarte thee met een smaakje, of als ze die wel hadden, was die me niet gegund. Kortom, een beetje vreemde snoeshaan. Maar de gebakjes/koekjes waren lekker en ik heb er uiteindelijk ook nog een lekker wit brood gekocht (afgerekend bij zijn assistente).

Na enige tijd van intense hitte hier (de thermometer gaf regelmatig 42 graden in de schaduw aan), was het zaterdag voor het eerst weer aangenaam om buiten te toeven. Dus zijn we zaterdagmorgen, nadat Ruud en Alexander Ma hadden weggebracht, naar Crowder District Park gereden. We waren er al een lange tijd niet meer geweest, zelfs zo lang al niet meer, dat we in eerste instantie verkeerd reden. De schildpadjes waren er gelukkig nog steeds. Het is fijn wandelen hier, met geasfalteerde paden (alhoewel, de boomwortels doen flink hun werk, dus het is af en toe heel bobbelig – niet zo handig met een kinderwagen).
We hebben ook een leuke speeltuin ontdekt in het park.
Toen Alexander en Quinten ’s middags sliepen, heb ik wat van Alexander’s speelgoed opgeruimd, dingetjes waar ie een beetje te groot voor begint te worden heb ik naar Quinten’s kamer gebracht en in de kast daar ‘verstopt’. En als ik ze dan over een jaar voor Quinten tevoorschijn haal, hoop ik dat Alexander ze niet meer herkent....

Zondagmorgen had Ruud ‘democratisch besloten’ dat we gingen zwemmen. Het was echt perfect weer, warm maar niet heet, een klein briesje, het voelde gewoon even als vakantie!


Dan, in vervolg op onze eerdere berichtgeving over de achtertuin.... die zal niet verder opgeleukt worden. De prijsopgave voor het verwijderen van de boomstronk was $225 en dat vond de huiseigenaar het niet waard. Nou, dan gaan wij dus ook geen fortuin uitgeven aan leuke struikjes, bloemen, randjes e.d. Dus laten we de cowboy nog één keer komen om de boel een beetje op te ruimen en om er mulch (boomschors/snippers) over heen te gooien en dan vinden we het verder wel goed zo.

Tenslotte, wat onze mannetjes betreft.... Ik heb al eens geschreven, Quinten is een wat serieus typje. Hij is zelfs geboren met een denkrimpel tussen zijn wenkbrauwen! Maar, dat is nu een beetje over, hij heeft nu ook door dat lachen eigenlijk ook erg leuk is, dat doet ie de laatste dagen steeds meer. En hij begint ook meteen lekker een beetje te brabbelen, zo gezellig! Je hebt echt al een beetje het idee dat je contact hebt met ‘m. Al is het alleen maar “huhu”, “heej” en “agu”.

En op je buik liggen is trouwens hard werken als je een baby bent:

Gisteren reden we langs een auto waar een hoes over heen zat, waarop Alexander opmerkte “Die auto heeft een pyjama aan.” Grappig, zulke opmerkingen, en hij zal er alleen nog maar meer en meer gaan maken. Hopelijk kan ik ze allemaal onthouden (lang genoeg om ze op te schrijven in ieder geval)!

Tot zo ver weer, groetjes!